Gå til hovedinnhold

Tida GÅR mykje raskare som lærar!

Det er snart ein månad sidan eg oppdaterte bloggen min. Eg har ikkje orka å vere aktiv på twitter på Gud veit kor lenge. Eg har ikkje fått skrive så mykje som eg hadde tenkt. Eg har ikkje fått trena så mykje som eg hadde som mål. Eg har ikkje fått lese alle bøkene eg hadde tenkt. Og no er det snart jul.

Eg har vore kontaktlærar i omlag tre månader no. Eg føler det som eg starta i går, samtidig som eg har vanskeleg for å hugse eit anna liv enn å vere lærar. Dagane flyg av garde. Du kjem på jobb klokka halv åtte, og etter at skulen ringer inn klokka 0830 går det i eitt. Mogleg dagen er lang for elevane - eg rekk aldri meir enn halvparten av det eg har tenkt. Og ikkje før det er blitt måndag att, så er det fredag og helg. Og slik går no vekene, og no er snart halve året gått.

Det er ikkje tull. Tida går mykje raskare som lærar enn det gjorde i min førre jobb. Men det er jo OK. Helgene går forresten også altfor fort. Men det har alltid vore eit problem.

Eg har no fullført halvparten av alle utviklingssamtaler med elevar og føresette. Dette er arbeidskrevjande i forkant, men utruleg givande når du er i gang. Og denne halvtimen som er sett av til kvar elev er så alfor lite. Du skal gje attendemeldingar på alle fag, samtidig som ein ønskjer å få til ei samtale med både elev og heim korleis vi kan gjere læringssituasjonen optimal. Eg prøver alt eg kan for å få til dialog, men eg merkar at det er eg som pratar absolutt mest. Å utvikle både desse samtalene, og få til gode fagsamtaler med kvar enkelt elev, er noko eg kjem til å jobbe med i tida som kjem framover.

I går hadde elevane mine sitt livs fyrste heildagsprøve. I norsk. Eg valde å dele opp heildagsprøva i ein del lesing og ein del med skriving. Vi har jobba med lesing og skriving av fagtekstar  i alle fag heilt sidan skulestart, og dette var også tema på heildagsprøva. Dette er ting vi aldri blir ferdig med, men eg er spent på å sjå resultata no når eg skal vurdere arbeida i helga. Og så kjem den vanskelege jobben med å finne ut korleis eg skal forbetre undervisinga framover for å gripe fatt i det elevane slit med.

Om ei og ei halv veke er det ny heildagsprøve. Denne gongen i engelsk. Då får eg ein ny rettebunke. Eg får høyre eg er gal som underviser i to skriftlege fag, noko som krev mykje for- og etterarbeid av oss som lærarar. Men eg likar det. Eg er glad i både norsk- og engelskfaget, og ser eit stort utviklingspotensial for å forbetre undervisinga i begge fag. Og ja; alt heng saman med alt!

Eg stortrivst som lærar. Eg føler endå at eg er under opplæring, men eg blir stadig tryggare i mi rolle som pedagog. Eg begynner å sjå kva som fungerer, og kva som ikkje fungerer. Eg evaluerer meg sjølv heile tida.

Elevane har også fått kome med sine attendemeldingar til meg. Viktigaste attendemelding er at eg pratar altfor høgt og skrik litt for mykje. "Eg får vondt i hovudet", seier dei. Slike attendemeldingar tek eg på største alvor, og har no jobba siste veka med å dempe stemmevolumet mitt. Ikkje lett, men eg tek hintet. :)

NO er det helg. Eg kosar meg med rettearbeid, planlegging av undervising og vurderingar av elevane. Og eg får også god tid til å drikke kaffi, lese, oppdatere blogg, sjå på film og elles gjere avslappande ting. Og no skal eg snart på kaffibesøk hjå kollega.

Ting går bra her i Høyanger. Eg stortrivst på jobb, og no føler eg også at eg blir meir og meir integrert. Gode kollegaer, gode vener og trivelege elevar og føresette. Alt i alt er dette forhold som kjem til å gjere meg til eit endå betre menneske og lærar.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…