Gå til hovedinnhold

Til neste år skal alt bli så mykje betre..

To dagar att på jobb og eg har aldri gleda meg så mykje til ferie som eg gjer no. Ikkje fordi eg er lei av jobben min, men fordi eg føler eit akutt behov for å kople ut og gjere normale ting. Kome inn i gode rytmer att. Lese bøker og skrive litt meir. Gå lange turar og få meg litt frisk luft.

Dei to siste månadene er trening lagt bort, skriving er lagt bort og lesing er lagt bort. Det seier seg sjølv at du ikkje får meir overskot av slikt. Og dette er ein ond sirkel.

Utviklingssamtaler gjennomført, vurderingar skriven, to tentamenar retta og snart er mitt fyrste halvår som kontaktlærar gjennomført. Det har søren med ikkje vore lett, og det går opp og ned. Men eg har kome meg gjennom det. Det er faktisk berre eit par gonger eg har tenkt: "Det blir berre med eitt år i denne jobben her. Dette gidd eg ikkje meir!". Eg innrømmer det; eg har tenkt det! Eg har tenkt; "fy søren, det var meir behageleg å vere politisk rådgjevar på Stortinget". "Fy søren, eg ønskjer meg ein jobb der eg får litt fleire positive attendemeldingar". Og; "eg ønskjer meg ein jobb der eg faktisk er ferdig klokka 16".

Men no når juleferien nærmar seg har eg allereie begynt å planlegge ein frisk start på nyåret. Undervising 3.januar er planlagt allereie, og eg tenkjer eg neste år skal gjere meir spanande ting.

Mykje tid dei fyrste månadene har gått med til å teste ut ting, få system på ting og å finne min eigen stil. Finne mine eigne grenser og elevane sine grenser. Temme temperamentet mitt. Finne ut korleis eg best kommuniserer med elevane.

Eg har dessverre ikkje fått gjort så veldig mykje av det eg forfekta som prosjektleiar i min førre jobb; sansebasert læring. Eg tok meg sjølv i å tenkje her om dagen; "Hanne! Kvifor har du ikkje brukt foto i undervisinga?". Dette jobba eg mykje med å få lærarane til å gjere då eg jobba i Vågå. No er det heilt borte for meg. Eg kan skulde på at vi ikkje har utstyret, men det er søren med ikkje godt nok.

Javisst brukar eg mykje bilete i undervisinga. Men har elevane fått prøve seg som kreative fotografar sjølve? Nei! Huff. Full skjerpings, Hanne!

Det er utruleg kor fort du blir sosialisert inn i eit system der du følgjer same tralten og ikkje evnar å tenkje utanfor boksen. Hengt opp i ein timeplan som du følgjer frå dag til dag, der du brukar møtetid på å klage på alt som ikkje fungerar. Til dømes at vi ikkje har utstyr eller pengar til å gjere artige ting. Hanne som prosjektleiar eller som politikar ville sagt: "Slutt å syt, begynn å yt". Har eg skrive ein søknad om støtte til gode tiltak? Har eg take kontakt med pressa for å informere om noko av det spanande vi har gjort? Nope. Alt eg gjorde og stod for i min førre jobb har eg no gløymt. Skjerpings, Hanne! Nok ein gong!

Men det skal eg tenkje på i ferien. Då skal eg planlegge gode tiltak og undervisingsopplegg. For eg reknar med at eg ikkje får mykje tid og ro på meg til det frå og med 3.januar.

No før ferien står det att å lage ei adjektivforteljing, ein quiz og finne ein film vi skal sjå (kanskje eg til og med skal vurdere litt elevmedverknad her) siste skuledag. Eg veit elevane ser fram til å kunne ta juleferie, og at dei kjem til å springe ut av skulen klokka 11 på fredag. Vel..dei skulle berre visst at eg har lyst til å gjere akkurat det same!




Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…