Frå ein drømmejobb til ein annan!

Eg skal skifte jobb. Frå og med 1.august blir eg lærar. Eg har visst det lenge at det er lærar eg skal bli, men eg har hatt det så fint i jobben min som prosjektleiar i Vågå. Det har eg fortsatt.

Eg fekk drømmejobben då eg flytta frå Oslo til Vågå, som prosjektleiar for eit samfunnsutviklingsprosjekt med mål om å lage Noregs beste skule. Men prosjekt er prosjekt, og eg kan ikkje vere prosjektleiar for alltid. Eg visste difor at eg ikkje ville klare å halde oppe energinivået i nok eit år som prosjektleiar, og dessutan trur eg det er sunt for både meg sjølv og for satsinga i Vågå at andre tek over. For eg kan ikkje vere der for alltid.

Hovudgrunnen til at eg bytar jobb er likevel at eg har ein draum. Eg har ein draum om å jobbe som lærar. Å medverke til at unge menneske tenkjer sjølv, og utviklar seg til gagns menneske. Det er kva eg vil gjere, og det er det eg skal gjere.

Eg begynte difor å søkje lærarjobbar med ein gong stillingane for neste skuleår vart lyst ut. Eg har søkt fleire plassar. Eg søkte der eg tykte det høyrtes triveleg ut å bu eller jobbe. Det var ikkje alle plassar eg søkte. Eg ønskja meg til ein plass eg ikkje kjende frå før, og der folk heller ikkje visste kven eg var. Eg var klar for å oppleve noko nytt.

Høyanger kommune var tidlegast ute med utlysinga si. På nynorsk.

Høyanger kommune var også tidlegast ute med å invitere meg i til intervju.

Høyanger kommune var fyrst ute med å gje meg eit jobbtilbod.

Eg likte klangen i namnet. Eg likte folka som møtte meg. Eg tenkte umiddelbart: dette er nok ein plass eg kunne tenkje meg å bu.

Eg reiste over til Høyanger. Høyanger møtte meg i strålande sol. Elevane var blide. Dei vaksne var blide. Eg følte heile kommunen ønskja meg velkomen. Til tross for at bilen min så vidt fekk plass på vegen inn dit.

Eg har takka ja til jobb i Høyanger og skal etter planen flytte dit i løpet av sommaren og startar i ny jobb 1.august.

Eg gler meg. Eg kjem ikkje til å ombestemme meg. Men eg kjenner litt på frykta.

Kva er det du driv med? Du som trivst så godt i Vågå, Hanne? Du som eigentleg har tenkt å flytte attende til Oslo, Hanne? Tenk om du ikkje kjem til å trivst klemt mellom fjord og fjell, Hanne? Tenk om du ikkje får nokon vener der, Hanne? Er det ikkje på tide å slå seg til ro med mann og barn, Hanne?

Men eg vil oppleve ulike stader. Eg vil oppleve ulike menneske.

Eg er livredd for å slå meg til ro. Eg er livredd for å kjede meg. Eg vil ha det moro. Eg vil leve ut draumane mine. Draumane mine handlar ikkje om å byggje hus, få meg ungar og mann - korkje i Vågå eller Oslo. Draumane mine handlar om noko heilt anna.

No skal eg bli lærar. Eg skal bli Noregs beste lærar.

Eg kan knapt vente til skulestart i august når eg sett i gang med det som truleg blir mitt livs største utfordring; å føle eg strekk til som pedagog og som medmenneske.

Min største draum akkkurat no er å klare nettopp det.

Eg har det i meg!

Eg har utdanna meg til verdas beste og viktigaste yrke.

Lærarutdanninga var verkeleg lågstatus då eg var ferdig i vidaregåande skule for over ti år sidan. Vi brukte å seie at dei sløvaste av dei sløve, med høgast fråvær og dårlegast karakterar, var dei som søkte seg inn på lærarutdanninga. Det gjorde ikkje akkurat at eg ønskja å bli lærar. Kjære vene; eg hadde då ambisjonar!

I løpet av mine år med studiar mot ein mastergrad, sa eg alltid litt spøkefullt; viss eg ikkje får nokon annan jobb, kan eg jo alltids bli lærar. Å bli lærar var ein slags back up-plan viss eg feila på alle andre område.

Så vart eg politisk rådgjevar på utdanningsfeltet. Eg tok praktisk pedagogisk utdanning for å forstå litt meir av det eg jobba med. Så vart eg prosjektleiar for eit skuleutviklingsprosjekt. Og snart var ikkje læraryrket så framand for meg lenger.

I løpet av desse fem åra eg har jobba med skulepolitikk og skuleutvikling, har eg skjønt at skal vi få til endringar, må desse endringane skje i det enkelte klasserom.

Vi får ikkje tilpassa opplæring ved å lovfeste det. Vi får ikkje betre resultat i matematikk ved å innføre ein time ekstra. Vi får ikkje betre vurderingskultur ved å innføre nye forskrifter. Alt av endringar avhenger av kreative og tydelige vaksenpersonar som rettleiar dei unge i sin læringsprosess.

Til hausten er det ingen veg attende for meg. Då blir eg endeleg lærar på heiltid. Og eg skal bli knakande dyktig! Håvard Tjora kan berre førebu seg på å stige ned frå trona som Noregs beste. Her kjem eg!

Tilbod om millionløn i andre bransjar kan ikkje stoppe meg. Eg har ein gnist inni meg som lokkar meg til læringsprosessane - både i og utanfor klasserommet.

«Har du det i deg?» er kampanjen som no blir køyrt for å få fleire til å velje læraryrket. Noreg kan mangle 18.000 lærarar om åtte år viss vi ikkje gjer noko med rekrutteringa.

Eg kan ikkje tenkje meg viktigare jobb enn å få unge menneske til å tenkje sjølv. Vel du læraryrket, vil du møte meining i jobben kvar einaste dag og du vil utgjere ein stor skilnad i barn og ungdom sine liv. (Viss du ikkje er glad i barn og unge, vil eg likevel anbefale at du vel eit anna yrke.)

Eg har det i meg! Det er lærar eg skal vere.

Eg håper du tenkjer det same, og søkjer deg inn på lærar- eller lektorutdanning innan 15.april.

Publisert i spalta "Blåmandag" i Dagsavisen 19.mars 2012

32: Gå på kino åleine i Noreg. Fullført 18.mars 2012

Det er no lenge sidan eg har gløtta på lista over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. Men i dag var tida inne for å gjennomføre ein ting til. Eg er i Oslo, og i dag bestemte eg meg for at tida er overmoden for å gå på kino åleine (eg var på kino åleine i Denver då eg reiste åleine på tvers av USA, men det reknar eg ikkje med sidan settinga var heilt annleis).

Filmvalet var feigt, men enkelt. Eg har ikkje fått sett The Iron Lady endå, og det er jo liksom ein film eg berre MÅ sjå, som den gode liberalisten eg er. Og ja; eg veit det er ein film det kanskje er meir akseptabelt å gå åleine for å sjå, enn filmar i mange andre genre, men eg hadde lyst til å sjå denne filmen. Og ja, eg gjekk på framsyning klokka 13, men det var då eg hadde tid (og ja, sjølvsagt hadde det vore tøffare å kvinne seg opp for å sjå ei kveldsframsyning).

Det var mindre pinleg enn eg hadde frykta. Eg var stolt, så stolt då eg gjekk inn i kinosalen. Eg gjekk med heva hovud, kom inn presis klokka 13, midt under reklama. Titta litt på dei andre som var komen. Høg gjennomsnittalder, og mest folk i par. Men, eg la merke til at det også var eit par-tre andre som også var åleine på kino. Noko som får meg til å tru at det er meir vanleg å gå åleine på kino enn eg har trudd. Ingen stirra med medkjensle i blikket på meg heller. Ikkje som eg følte i alle fall. Men meget mogleg eg berre var så høg på meg sjølv at eg ikkje merka det.

Eg hadde heldigvis ingen ved sidan av meg i kinosalen hellar. Det var mange ledige plassar. Det gjorde nok at opplevinga vart lettare enn frykta.

Rett etter at ljoset var skrudd av, kjem det inn ein mann. Åleine som meg. Viss det hadde vore på film, hadde dette vore draumemannen, som hadde sett seg i det ledige setet ved sidan av meg. Saman hadde vi sippa til Jernkvinnen, og det hadde vore starten på ei fantastisk kjærleikshistorie. Men slikt skjer berre på film, og draumemannen tok plass tre seterader framfor meg.

Men sippe gjorde eg. Det fine med å vere åleine på kino er at du kan sippe utan at vener eller date ser på deg som ein soft person. Eg liker ikkje at folk ser meg grine, men åleine på kino er det lov. Ikkje hulke, men ha litt tårer i augekroken. Eg skratta høgt eit par gonger også. Det vart litt feil. Det er lettare å skratte høgt når du er saman med nokon. Men lettare å gråte når ein er åleine.

Alt i alt var dette ei knallfin oppleving. Det er ingen eg heller ville sett denne filmen med enn meg sjølv.

Eg kjenner likevel at det trengst litt meir mot til før eg går og ser ei romantisk komedie åleine. Eg tør ikkje risikere å havne midt mellom to par som sitt og kliner og skrattar gjennom heile filmen.

Kvifor er folk i Oslo så sure og sinte?

Eg har no vore på ei tredagars samling i lag med skule- og barnehageleiarar i Vågå. Dette har gjort at vi måtte både traske ein del og køyre litt bil i Oslo, og det har overraska meg kor sure og sinte folk i Oslo er. Dei er faktisk så sure og sinte at eg har fått lyst til å både hytte og banne attende. Noko som seier meg at dette er ein frykteleg ond sirkel som gjer at heile byen blir sur til slutt. Og truleg oppdaga eg ikkje dette då eg sjølv budde i Oslo - for eg var då sur sjølv.

Eksempel 1: Tuting i bilane.

Folk er jævlig utålmodige i denne byen og dei tutar for alt. Viss du ikkje er i gang etter eit sekund i eit lyskryss når det blir grønt. Viss du ikkje heilt veit kor du skal. Folk tutar i hytt og vær. Og det er slik aggresiv tuting. Det er ikkje berre eit lite advarseltut - neidå; dei held tuteknappen inne i fleire minutt, så du berre ser for deg korleis dei bannar og svertar, der dei sit i dei fine bilane sine og skal rekke tennistrening eller spa.

Eksempel 2: Generell surheit

Gå nedover Karl Johan og sjå kor mange folk du ser som smiler. Det er omlag ein av 1000 vil eg tru. Folk ser sure og stressa ut, og nekter å smile. Sjølv om du prøver å smile til dei. Hallo; det skadar ikkje å smile litt, altså. Folk tykkjer ikkje du er skremmande sjølv om du smiler til framande. Dei blir glade av det. Og slik kan du starte ein smilesirkel. Viss ein smiler, så vil dette spre seg utover og til slutt er den onde sirkelen brote. Det trur eg.

Eksempel 3: Hytting i bil
Hytting skjer ofte samstundes med tuting. Men kan også skje åleine. Ofte viss du snik deg over vegen der du ikkje skal, og du eigentleg ikkje er til hinder for nokon. Då kjem armen frå den sinte mannen (ja; dei er stort sett alltid menn) opp og han ser ut som han skal slå. Dette kan også skje viss du tek nokre snarvegar med bilen (eg var ikkje sjåfør altså - viss nokon trudde det).

Altså..mykje surheit omhandlar bilkøyring. Kjære byfolk: Oslo kan vere ein vanskeleg by å køyre i. Ver snill og vis respekt for oss som ikkje er vant til å ferdast her. Vis den same respekta for oss frå bygda som de forventer at vi viser dykk når de er på ferietur på "hytten på Påskefjellet" hjå oss. Så kan de gjerne skratte av oss etterpå, men smil fyrst. Slik gjer vi det på bygda.

La meg ta deg med til byen min (nok ein gong)!

Det finst ikkje noko betre enn å ha ei møtefri og ubrukt helg framfor seg. I alle fall ikkje når du veit du skal vere heile denne helga i Oslo. Min favorittby over alle favorittbyar.

Eg var ferdig med alle jobboppdrag klokka 15, og etter å ha sjekka inn på hotellet (tenk det; eg er gjest i min eigen by) bestemte eg meg for å gå same vegen som eg gjekk til jobb i to og eit halvt år mens eg budde her. Frå sentrum og opp til Bjølsen. Det var akkurat det same. I alle fall nesten det same. Nokre butikker er skifta ut. Det er komen ein ny kaffesjappe som heiter Wayne´s coffee og også nokre andre småbutikker langs vegen. Stresset, mangfaldet av folk og trafikken var den same. Når eg nærma meg Sagene kjende eg at eg var i ferd med å kome heim. Bunnprisen var borte på grunn av røyskader. Så der har det vore brann ja?

Eg kom opp til Bjølsen. Der stod han. Leiligheten min. Leiligheten som eg har lyst til å bu i, men som eg ikkje kan bu i. ÅÅ..den som kunne hatt råd til å bu på bygda og ha ferieleilighet i Oslo. Det skal eg satse på  når eg blir rik.

Eg kjende på kjensla at eg skal attende til Oslo ein gong. Men ikkje enno. Tida er ikkje inne for å flytte inn att hit for godt. Han kjem, men ikkje enno.

Inntil vidare skal eg oppleve bygdelivet. I alle fall i nokre år til.

Så får eg heller passe på  å ta nokre helger  i byen min. Det finst ikkje vakrare plass på jord enn når sola byrjer å skine i Oslo og folk dreg fram smilet att.