Gå til hovedinnhold

Cavarunners - klare for halvmaraton 1.juni

Eg har no meldt meg på halvmaraton. Fjellmaraton på Beitostølen 1.juni er altså då eg skal teste om eg klarar å gjennomføre 21 km med springing. Det er langt fram til formen er slik at eg klarar det. Heldigvis er det nokre månadar att også.

Idrettslaget eg har meldt meg på under heiter Cavarunners. Dette fantastiske namnet er det ikkje eg som har funne på, men mi gode veninne Bettina som også har meldt seg på. Saman skal vi altså springe 21 km. Etterpå skal vi garantert tylle ned på store mengder cava og rocke dansegolvet (viss vi har att krefter i dei stakkars føtene våre).

Korleis ligg eg an? Det går framover. Det er vel det beste eg kan seie. Eg klarar no snart å springe 6,5 km utan gåpauser. Og det går raskare for (nesten) kvar einaste gong. Denne veka har eg lagt 19,5 kilometer bak meg (delt på tre gonger). Tida eg har brukt er i følgje min gode ven Runkeeper 2 timar og 13 minutt. You do the math.

Det går ikkje vidare fort altså, og springing er fortsatt ikkje noko eg gledar meg til.

Som i dag. Minus ti grader. All fornuft seier at du bør bli inne framfor rettebunken din. Heller rette innleveringar om Trymskvadet enn å springe ute i kulda. Rettebunken blir ferdig. Du veit du må ut. Fyrst oppdaterer du spelelista di på Spotify. Tenkjer det kan gje deg den motivasjonen du treng for å kome deg ut (alt går mykje lettare med god musikk). Snart er du ferdig med det også. Finn ikkje meir musikk som er hørbar. Du veit du MÅ ut.

Du dreg deg inn på badet. På med ullstilongs og ullgenser. Gruar deg allereie til du kjem ut og begynner å fryse på rumpa (det må vere null varmeproduksjon i rumpeballane mine - at det går an å bli så kald der når du sveitter som ein gris elles. Så ja, i dag har eg shoppa på nett. Ullboxer. Kjempemoro å bruke pengane på fornuftige ting, du...). Smører trynet full av kuldekrem. På med swix-buksa. På med jakka. Feste iPhonen på armen. Ull på øyro. Ull i halsen. Ut døra. Vondt! Vondt! Vondt!

Spring i 15 minutt. Det begynner å gå oppover. Vondt. Må ta gåpause. Prøver å legge inn nokre spurtar. Må gå etterpå for å ha att krefter. Høyrer på dama på Runkeeper at eg ligg framfor skjema. Eg kjem til dit eg skal snu. Attende er det svak helling heile vegen. Det er no eg skal gje alt. Beina vil ikkje. Det går sakte. Det begynner å gå opp for meg at eg ikkje klarar å springe raskare i dag enn eg gjorde på fredag.

Trur eg må spy på omlag fem kilometer. Men pressar meg sjølv til å springe heile vegen attende. Kjem fram til døra og får den harde sanninga. Det har gått litt saktare i dag enn på fredag. Fyrste dag med tilbakegang. Og eg skjønner ikkje kvifor.

Det er i alle fall ikkje cavaen si skuld. Eg har ikkje drukke ein einaste dråpe cava dei to siste helgene. Fortsett det slik må eg melde meg inn i avholdsidrettslaget. Eg har ei kjensle av at det ikkje er der eg finn dei artigaste treningspartnarane.

Eg veit det ikkje er ein god plan å blande drikking og halvmaraton, men eg skal no innføre cava som belønningssystem. Innan 1.februar skal eg klare å springe 6,5 km samanhengande. Klarar eg det skal eg drikke cava 8.februar. Ikkje før.

1.juni skal vi vise heile verda at vi klarar å springe 21 km - med cava som motivasjonsmiddel.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…