Gå til hovedinnhold

Eit liv utan Cava?

Cava er med meg kvar einaste veke (stort sett). Når eg blir invitert på fest med følge tek eg alltid med meg Cava. Faktisk reiser eg aldri på fest utan Cava. Cava har blitt utruleg viktig for meg. Cava er faktisk ein av dei viktigaste tinga i livet mitt.

Det er faktisk ikkje så mykje i livet mitt eg ville vald framfor Cava. Eg hadde gladeleg gjeve opp sjokolade og alt godteri for Cava. Eg hadde byta ut pizza for Cava. Eg hadde under tvil byta bort ost mot Cava (sjølv om Cava og ost er perfekt i lag). Eg vurderer også om eg faktisk ville vald Cava framfor bilen min (får håpe eg aldri blir take i promillekontroll; der har de overskrifta!).

Viss eg kunne vald mellom Cava og den verkeleg store kjærleiken (då pratar vi om kjærleik større enn det du finn i dei største kjærleiksromanane; kjærleik som gjer at alle bitar i livet ditt fell på plass og at du blir eit harmonisk menneske), trur eg nesten eg ville vald Cava. Kva skal eg med den store kjærleiken viss eg ikkje kunne ha delt Cava med han?

Når helga kjem søkjer eg alltid til Cava. Viss eg har ei tøff veke er det tanken på Cava som held meg oppe. Då tenkjer eg; når fredagen kjem så kan eg kose meg med Cava!

Den stunda på fredag er den beste i heile veka. Når eg kan reise heim. Vite at eg har ein lang frikveld framfor meg, at eg ikkje treng å stresse med noko som må gjerast i morgon. At eg ikkje treng planlegge neste vekes undervising før sundagen kjem. På fredag finn eg fram mac'en min, gjer meg klar til å skrive og hentar fram Cava. Då føler eg meg fullstendig gjennomført lukkeleg.

Cava er ikkje eit særnamn. Cava er eit samlenamn på mange musserande vinar frå Spania. Det veit du jo. Og eg veit at Cava ikkje blir skrive med stor C. Eg gjer det likevel. Fordi Cava er viktig for meg.

Eg trur ikkje eg er alkoholikar. Kanskje har eg alkoholiske tendensar, men eg trur eigentleg ikkje det heller. Eg er berre veldig glad i musserande vin. Så glad i det at eg drikk altfor mykje av det. For meg som ønskjer å bli sprek og tynn, er det difor når det kjem til Cava eg syndar mest.
Lukkelege dagar. Meg og Cava. 

No har eg hatt ei heil helg utan Cava. Det var hardt, men det gjekk. Og det klarte eg til og med mens det ligg ei iskald cavaflaske i kjøleskåpet - uopna. Eg skal spare ho til neste helg. Eg har bestemt meg for at eg får klare meg med Cava annankvar helg. Kanskje sjeldnare.

Det er ni dagar sidan eg starta ferda mot halvmaraton. Kor langt er eg komen? Eg har gjennomført fem springeøkter på drøyt seks kilometer kvar (nei, eg spring ikkje heile vegen og når eg spring går det dritsakte, men eg må jo starte ein plass). Eg har gjennomført to styrkeøkter. Og to dagar sovna eg på sofaen etter middag (skulle berre sove litt) og fekk ikkje trent i det heile take. Trikset er å trene før middag begynner eg å skjønne. Viss du er så svolten at du kunne slukt ein ulv, ta ein banan!

Klarar eg dette? Eg SKAL klare det. Men eg veit at det eg kjem til å sakne aller mest er alle dei fredagane eg har kost meg med Cava, ost og skriving. Det blir ikkje det same med stangselleri med dip og QuizDan på Nrk.


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…