Gå til hovedinnhold

Eit veganarliv - fyrste steg til eit liv som særing

No har eg vore veganar i snart ei veke. Det vil seie; heilt veganar har eg ikkje vore, for eg har hatt att litt ost, makrell i tomat og yougurt eg har måtte ete opp fyrst. Eg er snart ferdig med det, og snart kjem altså tida der eg må vere heilt utan desse tinga eg er så glad i.

Det som slår meg etter at eg har lese meg opp på veganisme, er at det er meir komplisert enn eg trudde å vere veganar. Det er ting som kjem frå dyr i absolutt alt (nesten). Og no pratar eg faktisk ikkje om mat, men om andre ting.

Ekte veganarar brukar nemleg ingenting som kjem frå dyr. Og ingenting som er testa på dyr. Det betyr at den største utfordringa ligg i kva eg har på badet, ikkje på kjøkkenet.

Eg har heller ikkje peiling på korleis eg ser at eit produkt har ingredienser som kjem frå dyr. Men eg begynner å skjønne at eg ikkje kan kjøpe korkje krem, mascara eller foundation på vanlege butikkar meir. Eg må spesialhandle alt frå nettet. Noko som gjer at ting blir utruleg tidkrevjande slik i starten. Eg kastar sjølvsagt ikkje det eg allereie har på badet, men tida kjem snart for at eg er tom for enkelte ting. Som dagkrem og foundation (siste er vanskeleg å kjøpe på nett). No kjem difor tida for at eg må finne noko som fungerar og som samtidig passar mitt nye liv som veganar.

Når det kjem til maten går det greitt. Sjølv om utvalet i butikkane her i Høyanger er ikkje bra. Dei har soyamjølk, soyadessert og nokre få yougurtar. Resten må eg handle på nett. Eg har sendt av garde min fyrste bestilling frå iherb.com, men ventar fortsatt på at soyagranulaten min skal kome i posten.

Denne veka har eg lagd cashewost. Det smaker veldig bra, men eg har endå ikkje vent meg til folk som ser rart på meg på personalrommet når eg smører på noko på knekkebrødet mitt frå ein liten plastboks eg har med meg. Folk er vant til at pålegg kjem i sin rette emballasje. Når det kjem i anten eit glas som før er blitt brukt til pesto eller i ein liten plastboks, då blir dei skeptiske. Eg anar ikkje kor mange gonger  eg har fått spørsmålet: "Kva er det du et?" denne veka. Det er ulempen med veganisme. At du konstant må forsvare kva du et og kvifor du et det. Livet er rett og slett lettare med smøreost.

No koker eg kikerter. Min nye favorittingrediens. Eg kan ikkje forstå kvifor eg ikkje har laga meg hummus før. Hummus er verkeleg noko av det beste som finst. I dag er eg klar for å eksperimentere med ei rekkje ulike variantar av hummusen. Det gler eg meg til.

Og fredagstacoen min får eg ha i fred. Vegetartaco er betre enn taco med kjøt. Men i går hadde eg att både ost og rømme i kjøleskåpet eg kunne bruke. Det blir verre neste gong, når eg må bruke cashewost i staden. Men det går vel på eit vis det også. Og eg har ei kjensle av at det faktisk kan bli betre.

(Ps: eg er ikkje ein person som er veldig glad i å ta bilete av maten min - difor blir det nok få veganarbilete her på bloggen - viss eg då ikkje har klart å lage noko som ser heilt jævleg ut).

Kommentarer

  1. Gøy å høre om første uka di! Og hummus ja, det samme tenkte jeg etter å ha smakt det for første gang, hvorfor i huleste har jeg ikke laget dette før! :O)

    SvarSlett
  2. Jeg synes det er bra å bruke produkter som ikke er testet på dyr, fordi, hva er vitsen egentlig? Det finnes mange fine merker der ute, det jeg bruker som hudpleie er MyChelle og Acure fra Iherb, andre ting er Kingfisher tannkrem og vaskemiddel som ikke er testet på dyr som Ecoleaf og Attitude :) Det jeg synes er meget rart, er at de fleste er faktisk imot dyretesting, eller synes det er grusomt, men ikke like mange vet om eller er villig til å bruke andre produkter, det er snakk om en (u)vane, som man kan gjøre noe med. At man må forsvare og forklare, vitner bare om manglende evne til forståelse, det er ulempen med a4 mennesker ;)

    SvarSlett
  3. Alt på Lush er fri for dyretesting! I tillegg er 83 prosent vegansk. Alt er tydelig merket. Anbefaler alt!

    http://lushnorge.no

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein