Gå til hovedinnhold

Hjelp; er eg blitt ein sutrelærar?

Min største frykt i jobben som lærar er at eg ein dag skal ha utvikla meg til å bli ein sutrelærar. Du veit; ein av desse sutrete, gnagete lærarmenneska som berre pratar om kor forferdeleg kvardagen som lærar er. Det er for lite pengar, for dårlege pcar, utstyret fungerer ikkje, byråkratiet knekker oss, lønna er for dårleg, jobben for tøff og lærarane blir pålagt fleire og fleire oppgåver vi ikkje har kompetanse eller utdanning til å gjennomføre.

Ein sutrelærar bruker alle moglegheiter ti å sutre og klage på jobben. Kvar einaste gong det er personalmøte, når vi er på forelesning under planleggingsdagane og i leserbrevspaltene i avisene. Når folk seier (dumt) at "du er heldig som har så mykje ferie" kjem vi automatisk i forsvarsposisjon ved å fortelje at vi jobber for f#$% ikkje 37-timarsveke, og så ramsar vi opp alt vi må gjere i tillegg. Meterhøge rettebunkar, tre karakterar i norsk, to i engelsk og for ikkje å prate om alle telefonane vi må ta til tjue-tretti heimar, møte vi må delta i og konstant dårleg samvit for at vi ikkje får gjort nok for elevane våre.

Eg trur dei aller fleste lærarar er glad i jobben sin. Eg elskar i alle fall jobben min. Likevel er det eit eller anna med dette yrket som gjer at vi etter kort tid begynner å syte og klage over alt som ikkje fungerer. Vi blir sosialisert inn i eit system og ein kvardag der du omtrent ikkje klarar å styre deg sjølv i positiv retning; prøver du å seie noko positivt så ender det av ein eller annan merkeleg grunn opp i ein klagesang.

Eg likar å sjå på meg sjølv som ein positiv person. Eg skryt av jobben min til folk eg møter. Eg seier eg elskar å vere lærar, sjølv om det er den mest slitsamme jobben eg nokon gong har hatt. Fem dagar i strekk spring eg frå pulten til klasserommet til og frå kaffikoppen (som eg sjeldan rekk å drikke opp) og i skytteltrafikk mellom kopimaskin og pc. Når helga kjem er det einaste eg tenkjer på søvn og avslapping. Sundagskveld er det på att med planlegging av neste veke. Slik går no vekene.

Eg har likevel klaga min del i løpet av mitt fyrste skuleår. Eg skal no nevne nokre ting eg har klaga over i løpet av mine månader som lærar. Eg har klaga over:
- PC-dekning
- Organisering av spesialundervising
- System for fråversføring
- System for føring av merknader for åtferd og orden
- Mjølk og frukt og ordning for henting av dette
- Lærebøker
- Korleis i alle dagar skal eg kunne vite at dette er ein regel i friminutta når det ikkje står skriven ned nokon plass?
- Korleis i pokkers all verda skal eg vite at DET var ein regel når ingen har informert meg om det?
- Korleis i forbanna verda skal eg vite DETTE når ingen har informert meg om det?
- Dette har ikkje eg kompetanse til å gjennomføre
- Dette har ikkje eg kompetanse til å gjere
- Dette er ikkje min oppgåve
- Pokkers lappar eg må dele ut om dill og dall og sørgje for å få attende svarslipp frå alle elevane

Eg har huffa og stønna i korridorane over alt eg må gjere som eg føler er dobbeltarbeid. Eg har klaga på personalmøtene. Eg har vore sur og grinete, eg har skjelt og smelt. Eg har klaga til kollegar. Eg har gått lange turar der eg har har prøvd å la dei destruktive tankane få gå frå hjernen min og ut i lufta.

I førre veke hadde eg ei ny utblåsing på eit hovudstegsmøte (møte for tilsette på 8-10.trinn). Eg tenkte mens eg prata og fekk ut av meg alt eg var misnøgd med: "Fy søren, Hanne! Du er blitt ein sutrelærar".

Eg er livredd for at eg er i ferd med å bli ein lærar med nedovermunn. Som aldri smiler. Som berre klagar over at eg ikkje fåt til ditt og datt fordi eg manglar ditt og datt. Som aldri trekk fram kva som er bra. Berre det som er dårleg.

Kva er det med læraryrket som gjer at det er så fort gjort at vi havnar i klagefella? Er det trongare rammer for oss enn for andre yrker? Er det større byråkratimengde for oss enn for andre? Blir vi pålagt fleire oppgåver enn andre yrker? Eller er det slik at dei som blir lærarar har lågare terskel for å klage og syte enn andre menneske?

Eg trur det handlar mykje om at det er skyhøge forventingar til kva vi skal gjere i skulen. Vi skal løyse alt av samfunnsutfordringar. Vi skal sørgje for at framtidas vaksne er aktive, engasjerte, miljømedvitne, solidariske og jammen skal dei ikkje helst kunne lese, skrive og rekne også. Heile tida kjem politikarar og andre forståsegpåarar med nye ideer om kva som kan puttast inn i skulen.

Vi opplever kvar einaste dag at ressursane, utstyret og tida ikkje står i stil til alle desse forventingane. Vi har lyst til å gjere ein så god jobb som mogleg, men føler kvar einaste dag at vi ikkje klarar å gjere så god jobb som vi skulle ønskje. Det er grenser for kor langt du sjølv kan strekke deg - i alle fall gjennom eit livsløp.

Vi som lærarar må kunne gje beskjed om kva som hindrar oss i å gjere så god jobb som vi ønskjer å gjere. For sanneleg er det mykje av det. Og berre ved å seie i frå kan dette bli litt betre. Men vi må gå frå klaging og syting på diverse møte til å kome med konstruktive forslag til kva som kan bli betre. Og desse forslaga må kome fram til dei som vedtek rammene våre.

Samstundes er det vår oppgåve å gjere det beste vi klarar ut av dei ressursane vi har. Og det viktigaste er kanskje at vi kvar einaste dag klarar å møte elevane med eit smil og formidle at vi er glad i jobben vår og engasjert i det vi skal formidle. Og ikkje minst; at vi bryr oss om elevane våre og at min viktigaste jobb er at elevane skal lære mest mogleg i dei timane dei er på skulen.

Inntil vidare klarar eg (stort sett) å smile i klasserommet. Så får det heller vere at eg klagar og sutrar litt vel mykje til kollegaene mine. Eg trur dei forstår at eg eigentleg elskar jobben min.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…