Gå til hovedinnhold

Joggeblogge

Neidå. Dette skal ikkje bli ein av desse slitsamme bloggane kor eg skryt av kor flink eg er til å trene. Eg lover at eg ikkje skal joggeblogge veldig mykje framover. Men når eg har sett meg som mål å springe halvmaraton 1.juni, så må eg bruke det eg kan for å presse meg sjølv framover. Det er ikkje berre lett!

Mens eg i går hadde eit tonn med unnskuldningar for å ikkje kome meg inn i joggeskoa og ut, så hadde eg ingen i dag. Til og med vêret her i Høyanger var i mot meg. Det var opphald i fleire timar etter eg var ferdig på jobb i dag!

Lat oss seie det slik; det er lang veg fram til eg er i så god form at eg klarar halvmaraton. Veldig lang veg fram! Men det vart etter kvart artigare enn eg hadde trudd å springe (eg er veeeldig negativt innstilt til springing; det er berre å innrømme det!).

Seks km omtrent er den vegen eg hadde sett meg ut. Tre km fram og tre km attende. Målet mitt var at eg skulle gå i ein sang og springe i ein sang, og så vidare.

Eg starta med å gå. Det var kaldt, det var vondt og det var kjedeleg. Då eg starta på springinga trudde eg at eg skulle daue. Eg trudde kondisen skulle bli det største problemet, men det viste seg at tunge bein var ei større utfordringa. I tillegg til den mentale innstillinga.

Etter kvart gjekk det faktisk lettare. Overraskande nok. Dei tre fyrste kilometra held eg meg strengt til planen; springe ein sang, gå ein sang og så vidare.

Vel framme og klar til å snu, begynte det faktisk å gå lettare. På vegen attende begynte eg å sjå for meg sjølv springe kilometer på kilometer med eit smil 1.juni. Eg tenkte; dette skal eg klare! Det mentale bilete av meg sjølv legge kilometrane bak meg var eit flott syn. Eg innrømmer det! Difor klarte eg faktisk omtrent å springe samanhengande heile vegen attende. Fort går det ikkje. Det innrømmer eg. Men eg spring!
Halvvegs, og overraskande optimistisk, i alle fall når eg kunne ta ei pause for å ta bilete. 

Heime att begynte eg å skjønne kvifor folk som trener er tynne. Det handlar ikkje om at du forbrenn kaloriar. Det handlar rett og slett om at du blir så kvalm av all treninga at du ikkje orkar mat. Det einaste eg hadde lyst på når eg kom attende var pepsi max og røyk. Ikkje det at eg trur den dietten vil føre til at det blir lettare å springe halvmaraton, men....

Til tross for at eg ser blid og optimistisk ut, så treng eg fortsatt folk (og meg sjølv) som pressar meg. Om fleire utrente og umotiverte gærningar vil vere med meg på ferden fram mot halvmaraton, vil eg gjerne bli utfordra! Fleire som blir med å presse oss sjølv og kvarandre? Vi kan då mase på kvarandre kvar einaste dag fram mot det endelege målet med følgjande kommentar; "har du kome deg ut i frisk luft i dag, din late jævel, eller har du havna på sofaen med chipsposen att? Fortsett det slik liknar du faktisk snart på ein kvalross!".

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein