Gå til hovedinnhold

Kettlebellhelvete

Kettlebell er det store her i Høyanger om dagen. "Alle" trenar kettlebell kvar onsdag klokka 21-22 i Høyangerhallen. Hadde eg visst at dette var noko "alle gjorde" ville eg tenkt meg om to gonger før eg vart overtalt av ein kollega til å bli med tidlegare denne veka.

Eg burde skjønt det når eg skulle ned på "Sporten" for å kjøpe meg kettlebell. Eg stod og glana på desse slags østeuropeiske monstra då det kom to damer som begge greip tak i kvar sin rosa kettlebell og slengte den opp på disken. Dei spør meg: "Jasså; du skal vere med på kettlebelltreningane du også?". Eg visste ikkje kva eg skulle vere med på, men skjønte fort at eg kan gløyme å føle meg veldig alternativ desse onsdagane.

Mannen på Sporten meinte at også eg skulle ha ein rosa kettlebell. Åtte kilo. Eg bar han (kettlebellen altså) heim til Dale i sekken. Løfta han ut då eg kom heim, sette han på golvet og lurte på korleis eg i det heile take skulle klare å gjere noko som helst med den tunge kula.

Onsdagkveld kjem vi inn i Høyangerhallen slik omtrent rett før øvinga startar. Det er smekkfullt. Vi pratar om femti-seksti damer som står med kvar si kule - klare til å begynne. Vi finn ein plass heilt bakerst. Fleire hundre meter frå instruktøren. Vi fniser. Vi pratar tull. Lurer på korleis i alle dagar dette skal gå. Dei to eg er der i lag med er også der for fyrste gong.

Vi oppdagar til vårt store sjokk at vi skal bli filma. Til Vestlandsrevyen. Jippi. Ikkje nok med at valkene tyt og at grevinnehenget synast alt for godt. Vi skal bli sendt på tv i tillegg.

Vi gløymer snart kamera. Det gjer vondt. Det gjer vondare og vondare. Kettlebell'en er for tung. Eg føler eg ikkje får til øvingane rett. Eg blir blå på armane. Liten pause etter kvart. Det har gått 15 minutt. 45 minutt att. Vi startar på att. Eg ser meg rundt. Alle ser uforskamma spreke ut. Eg vil ta ein pause, men kan liksom ikkje det. Vil ikkje vere dårlegast. Vi blir ferdige til slutt. Alt gjer vondt. Til og med kvileøvinga ("swing") som vi gjer heile tida gjer vondt - i armane. Og dette er ei øving du skal bruke beina på. Jaja. Vi får til slutt pressa oss gjennom heile økta, og det er slett ikkje så verst når vi fyrst blir ferdige.

Om eg kjem til å gå neste veke? Eg må jo det. Eg har folk som tvingar meg. Eg må berre trene mykje styrke mellom kvar onsdag slik at eg kan kome meg opp på eit nivå der eg kan bruke ein åttekilos kettlebell rett. Godt råd; er du nybegynnar, prøv å få tak i ein av desse på seks kilo!

Og her kan du lese og og sjå innslaget frå Vestlandsrevyen. Du kan finne meg ein liten augenblikk omtrent 1:03 ut i klippet. Heilt oppe i venstre hjørne med lille topp (og fortsatt litt for mange valker).

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv. Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten. Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgon

Hanne tester trappene i Høyanger

Høyanger er visstnok kjend for sine trapper. Dette heng saman med vatnforsyning og industri (eg skal finne ut meir om dette når eg skal på industrimuseet seinare i veka). Det er to trapper i Høyanger. Ei med omlag 1250 trappetrinn og ei med 2500 trappetrinn. Optimistisk som eg er bestemte eg meg for å teste den lengste av dei. Dette bilete er take rett etter at eg har gått heimanfrå. Eg bur i eit bustadområde rett på venstresida av bileteramma. Trappa kan du sjå der langt framme på fjellet omtrent midt i biletet. Du ser det som ein grå strek som går oppover. Elva er også rett ved der eg bur, og eg såg mange fiskarar på vegen fram og attende (fisking rett utanfor stovedøra, bokstaveleg talt!). Høyanger sentrum ligg i motsatt retning, altså der elva renn ut i fjorden. No ser du at eg nærmar meg. Også eg begynner å tru at det er håp om at eg skal kome fram. Litt skeptisk på om det er lov til å gå inn på området nå, og tenkjer: "neinei, eg må snu!". Då ser

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år. Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg.  Terningkast: 2  Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt? Terningkast: 5  Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det.  Terningkast: 3 Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein