Gå til hovedinnhold

Kettlebellhelvete

Kettlebell er det store her i Høyanger om dagen. "Alle" trenar kettlebell kvar onsdag klokka 21-22 i Høyangerhallen. Hadde eg visst at dette var noko "alle gjorde" ville eg tenkt meg om to gonger før eg vart overtalt av ein kollega til å bli med tidlegare denne veka.

Eg burde skjønt det når eg skulle ned på "Sporten" for å kjøpe meg kettlebell. Eg stod og glana på desse slags østeuropeiske monstra då det kom to damer som begge greip tak i kvar sin rosa kettlebell og slengte den opp på disken. Dei spør meg: "Jasså; du skal vere med på kettlebelltreningane du også?". Eg visste ikkje kva eg skulle vere med på, men skjønte fort at eg kan gløyme å føle meg veldig alternativ desse onsdagane.

Mannen på Sporten meinte at også eg skulle ha ein rosa kettlebell. Åtte kilo. Eg bar han (kettlebellen altså) heim til Dale i sekken. Løfta han ut då eg kom heim, sette han på golvet og lurte på korleis eg i det heile take skulle klare å gjere noko som helst med den tunge kula.

Onsdagkveld kjem vi inn i Høyangerhallen slik omtrent rett før øvinga startar. Det er smekkfullt. Vi pratar om femti-seksti damer som står med kvar si kule - klare til å begynne. Vi finn ein plass heilt bakerst. Fleire hundre meter frå instruktøren. Vi fniser. Vi pratar tull. Lurer på korleis i alle dagar dette skal gå. Dei to eg er der i lag med er også der for fyrste gong.

Vi oppdagar til vårt store sjokk at vi skal bli filma. Til Vestlandsrevyen. Jippi. Ikkje nok med at valkene tyt og at grevinnehenget synast alt for godt. Vi skal bli sendt på tv i tillegg.

Vi gløymer snart kamera. Det gjer vondt. Det gjer vondare og vondare. Kettlebell'en er for tung. Eg føler eg ikkje får til øvingane rett. Eg blir blå på armane. Liten pause etter kvart. Det har gått 15 minutt. 45 minutt att. Vi startar på att. Eg ser meg rundt. Alle ser uforskamma spreke ut. Eg vil ta ein pause, men kan liksom ikkje det. Vil ikkje vere dårlegast. Vi blir ferdige til slutt. Alt gjer vondt. Til og med kvileøvinga ("swing") som vi gjer heile tida gjer vondt - i armane. Og dette er ei øving du skal bruke beina på. Jaja. Vi får til slutt pressa oss gjennom heile økta, og det er slett ikkje så verst når vi fyrst blir ferdige.

Om eg kjem til å gå neste veke? Eg må jo det. Eg har folk som tvingar meg. Eg må berre trene mykje styrke mellom kvar onsdag slik at eg kan kome meg opp på eit nivå der eg kan bruke ein åttekilos kettlebell rett. Godt råd; er du nybegynnar, prøv å få tak i ein av desse på seks kilo!

Og her kan du lese og og sjå innslaget frå Vestlandsrevyen. Du kan finne meg ein liten augenblikk omtrent 1:03 ut i klippet. Heilt oppe i venstre hjørne med lille topp (og fortsatt litt for mange valker).

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…