Gå til hovedinnhold

Knallhardt treningsregime startar i morgon - kors på halsen!

Som så mange andre no på denne tida har også eit mål om å bli sprekare og meir fit i løpet av 2013. Eg veit det er lite originalt, og slik sett passar meg dårleg (vi folk som desperat prøver å vere så annleis og alternative heile tida). Men det betyr ikkje at det ikkje er naudsynt. For det er det verkeleg!

I juni i år skal eg springe halvmaraton på Beitostølen. Det er målet. I dag på jobb lovde eg også (nesten) at eg skal vere med å sykle Bergen-Voss i mai (no såg eg nettopp ved hjelp av min ven google at desse to happeningane går same helg, så då kan eg jo kome opp i eit dillemma), og at skal ta med meg sykkelen min heim frå Valdres neste gong eg skal over fjellet, slik at eg får vore med på treningsøktene utover våren.

Eg har gjeve klar beskjed om at eg er ein person som jobbar best under press, og at eg er tøff i trynet. Det vil seie at eg kan vere litt bråkjekk og ha manglande sjølvinnsikt i blant - det gjeld spesielt når eg fortel om alt eg kunne vore i stand til å klare VISS eg berre hadde gidda å trene - til dømes.

Lærdommen er; dess fleire du fortel om dine planar om kva du skal gjere, dess flauare blir det viss du ikkje klarar det. Eg forstår difor at folk skriv såkalla "slankebloggar". Då vil jo heile verden kunne sjå og påpeke om du fortsatt går rundt som ein kvalross etter ei stund som "slankebloggar". Ingenting er meir flaut enn det.

I dag var fyrste skuledag og slik fyrste dag på jobb. Ein fantastisk flott dag å begynne sitt nye og betre liv. Vel..det gjekk slik:

1. Eg dreg meg opp klokka 0630 fordi eg har ambisjonar om å GÅ til jobb. I år 2013 er det synd  og skam å bruke bilen. Men så finn lille late meg ut at eg eigentleg bør vere på kontoret i GOD tid fordi eg ikkje har fått høyrt gjennom den lytteøvinga eg har tenkt til å ha i engelsktimen og fordi eg ikkje eigentleg har full kontroll på den eine av TO HEILE undervisingstimar eg har på torsdagar (ja, eg veit, torsdagar er min favorittdag på jobb, og slik sett ein god start på skuleåret).

Så når klokka blir 0705 og eg er ferdig med kaffien og klar til å gå, har eg 80% sikkert bestemt meg for at eg MÅ ta bil i dag. I tillegg seier eg til meg sjølv; eg må handle mjølk og pepsi max etterpå, og det blir ALTFOR tungt å bere DEN LANGE vegen heim.

Og så kjem eg ut, og då er det ingen tvil lenger! Det har begynt å regne litt meir (det regner alltid i Høyanger, så at det regnar er ingen god grunn i seg sjølv)!! Det regner så mykje at eg burde ha brukt paraply viss eg skulle gått. Det regnar eigentleg skikkeleg kjempemykje. Og då seier eg til meg sjølv: "Hanne, ja, du kunne ikkje ha gått til jobb i dag. Du MÅ ta bilen".

Og slik vart det.

2. Det var overraskande moro på jobb i dag. Det var hyggeleg å møte kollegaer og elevar att i dag, og no gler eg meg nesten til jobb i morgon (fy søren eg var negativt innstilt før eg starta dagen i dag; så negativt innstilt til alt at eg nesten skjønte at folk kan tykkje det er behageleg og greitt "å nave").

Og det er noko med meg og denne jobben; eg får energi av det. Og når eg får energi blir eg veldig optimistisk på egne vegne. Og det var då eg fortalde ho eg deler kontor med at eg skulle jogge etter jobb i dag. Og vi planla at eg skulle bli med på sykling og gudene veit kva utover våren.

3. Eg kjem heim - ganske tidleg, men litt seinare enn planlagt (det skjer alltid). Eg var heime 1630, og tenkte at eg no hadde god tid. Dessverre var eg noko innihampen svolten og berre måtte ha mat. NO!

Eg lagar meg brokkolisuppe. Eller det vil seie; brokkoli med suppe. Eg kokte meg ein heil brokkoli, og lagde ei slags suppe av den. Det vart ikkje så aller verst.

Det regna sidelengs, og jogging akkurat då utgjekk.

Av suppe blir du veldig fort mett, veldig trøtt og veldig svolten att.

Etter middagen la eg meg på sofaen og las nokre sider av Einar Førde-biografien (no er han blitt NRK-sjef og eg nærmar meg slutten). Om eg ikkje var trøytt før, få vart eg det i alle fall no (ikkje på grunn av Einar Førde, men på grunn av at lesing generelt fører til at eg blir trøytt).

Og kva skjer? Joda, eg sovnar. Sjølvsagt. Vi burde jo ha skjønt det, sjølv om eg sa til meg sjølv då eg var i ferd med å forsvinne frå Einar Førde; "mmm...eg skal berre sove litt, etterpå skal eg lage meg kaffi...".

Når vaknar eg? Klokka 2032. Tre timar har eg altså sove. Tre timar eg kunne brukt på jogging, yoga eller noko anna fornuftig, og heilt sikkert også ville fått meir energi av (eg pleier ikkje å kvile middag i tre timar altså; har noko med forstyrra døgnrytme å gjere....).

4. No er klokka 2128. Det eg har gjort sidan eg vakna er å skrive eit blogginnlegg om kor ubrukeleg eg er. Ein time eg kunne brukt på å vere i aktivitet - i staden for skriv eg altså om at eg burde ha vore i aktivitet. Du må jo berre elske deg sjølv etter noko slikt.

5. Eg kan sikkert berre gløyme å sove i nær framtid. Eg er så svolten at magen min skrik, og det einaste eg klarar å tenkje er: "Vil ha mat, vil ha mat, vil ha mat!".

6. Eg har fortsatt ein ambisjon om at eg skal finne fram yogamatta mi etterpå, setje på noko av meditasjonsmusikken min og bruke i alle fall ein halvtime på yoga. Då kan eg i alle fall seie med (nesten) god samvit at eg har både trent og ete sunt i dag, og at det skal bli endå betre i morgon. Og eg kan seie til ho som vil spørje meg om korleis joggeturen gjekk: "Nei, eg var meir in the mood for yoga" (og då høyrast eg jo både sporty og sofistikert ut).

7. Men i morgon startar eg for fullt altså. Eg lover!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…