Gå til hovedinnhold

Eg tek ikkje attval som sentralstyremedlem i Frp

På laurdag kom nyheiten om at vår nestleiar Per-Arne Olsen gjev seg i sentralstyret. Eg kjem også til å gje meg, og gav beskjed om dette rett før helga. Eg veit det ikkje er like mange som bryr seg om det, men eg tenkte eg skulle kome med grunngjeving for valet mitt for dei som lurer.

Eg har berre vore sentralstyremedlem i Frp i ei periode. Det har ikkje vore lett å ta avgjerda om å gje seg berre etter to år, men eg trur eg har take eit rett val.

Eg hadde ikkje tenkt til å bli sentralstyremedlem i Frp. Eg skulle ha ei pause frå politikken. Eg ville gjere andre ting. Eg ville berre vere Hanne Maren. Ein heilt normal person som ikkje blir knytt til eit politisk parti eller politiske verv.

Då eg fekk førespurnad om å bli sentralstyremedlem i Framstegspartiet for nesten to år sidan kom det som eit sjokk. Men eg klarte ikkje takke nei. Eg tenkte eg ville angre viss eg sa nei, og eg visste at eg truleg ikkje ville få ei slik sjanse att. For å gjere ei lang historie kort, så vart eg vald inn i sentralstyret til slutt. 

Eg har hatt snart to fine år som sentralstyremedlem i Frp. Eg har lært mykje, eg trur eg har fått påverka noko og eg er blitt kjend med ein haug med fine folk. Eg har også hatt mykje moro.
Meg og sjefen rett etter at eg vart vald inn i sentralstyret i 2011. 

Så kvifor i alle dagar gjev eg meg etter berre ei periode? Er ikkje det tåpeleg?

Eg har tenkt fram og attende om eg skal ta attval eller ikkje dei siste tre månadene. Eg har vore så usikker. Er det eit år ein bør fortsette i Frp sitt sentralstyre så er det i 2013, er det rasjonelle argumentet for attval. Vi fyller 40 år og det er stor sjanse for at vi kan kome i regjering. Likevel vel eg å gje meg. Tek eg rett avgjerd? Eg veit ikkje, men det er den avgjerda eg har take.

Det er den berømte magekjensla som slår inn. Kjensla av at du ikkje er motivert nok. Kjensla av at du ikkje har nok engasjement. Kjensla av at du ikkje har nok å medverke med. Kjensla av at du heller har lyst til å gjere andre ting enn å reise i møte.

Eg tok avgjerda i løpet av førre veke. Førre helg var eg på eit flott fylkesårsmøte i Nordland Frp. Traff mange flotte folk, og hadde det moro. Men eg tok meg sjølv i å tenkje; det hyggeligaste med dette er eigentleg å treffe hyggelege folk og det å stå på talerstolen og få oppmerksemd. Det eg brann mindre for var politikken. Sjølv om eg hadde litt lyst til å kaste meg inn i ein politisk disksujon om verneplikta.

Førre måndag hadde vi sentralstyremøte. Eg tok meg sjølv i å tenkje; eg klarar ikkje tenkje tankar som restan av dei som sitt her ikkje klarar. Og viss eg gjer det, så er det ikkje tankar som kan gjere partiet sterkare eller betre. Det er berre destruktive sure tankar og analysar om kva som ikkje går bra. Eg klarar ikkje finne ut kva som må bli gjort annleis. Eg klarar ikkje føre dette partiet vidare.

Eg har ikkje engasjementet som skal til. Eg har meir lyst til å reise jorda rundt enn å reise i møte. Eg har meir lyst til å skrive bok enn å skrive resolusjonar. Eg klarar heller ikkje tenkje ut ny politikk. Eg klarar ikkje kome med spenstige forslag. Eg vil bruke tida mi på andre ting.

Eg vil bli ein betre lærar. Eg vil ta vidareutdanning. Eg vil skrive bok. Eg vil skratte. Eg vil lære meg noko nytt. Eg vil bli kjend med nye menneske. Eg vil lære noko nytt.

Alt dette har eg meir lyst til enn å bruke tida mi på politikk. Då er det ikkje rett av meg å tvihalde på ein posisjon som det heilt sikkert finst meir engasjerte menneske som ønskjer.

Om eg kjem til å sakne partiet? Ja. Utan tvil! Alle folka. All energien. Diskusjonane. Debattane. Sa eg alle dei hyggelege folka?

Eg kjem til å gråte 26.mai når eg går ut av landsmøtesalen og veit at eg ikkje har att nokon verv i dette partiet som har vore ein så viktig del av livet mitt.

Dagen etterpå fyller eg 32 år. Det skal vere starten på det året i livet mitt då eg får gjort det eg har lagt på vent delvis på grunn av politikk. Skrive bok, få sett meir av verda, lære meg noko nytt og bli ein betre lærar.

Og ja; eg lover å engasjere meg i utdanningspolitikk. Denne gongen blir det berre ikkje som politikar, men som ei forhåpentligvis konstruktiv lærarstemme.


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…