Gå til hovedinnhold

No skal eg sove i ei veke (men fyrst skal eg drikke vin)!

Det er vinterferie! Noko eg ikkje har hatt sidan eg sjølv gjekk på skule. Eg trur eg alltid gleda meg veldig til feriane då eg sjølv var skuleelev, men neppe så mykje som eg har gjort no.

Det å kunne ta ferie i dag var ei fantastisk kjensle! Elevane var glade for ferie, men neppe så glade som meg.

Eg har ikkje gleda meg så mykje til ferie fordi eg ikkje likar jobben min. Eg elskar fortsatt jobben min. Grunnen til at eg har gleda meg så mykje til ferie er at eg er fullstendig på etterskott - i alt eg driv med. Og at eg er noko mentalt sliten om dagen (nei, det er ingen fare for min mentale helse).

Om eg skal gjere noko i ferien? Minst mogleg. Alt eg drøymer om no er å sove lenge om morgonen og komme a jour med alt som har med jobb å gjere. Så skal eg gå på ski. Eg skal skrive ein del. Eg skal lese. Også skal eg berre slappe av. Alt skal eg gjere i Høyanger.

Folk er nesten sjokkert over at eg ikkje skal heim til Valdres eller finne på noko i ferien. Det er ikkje eg!

Eg var på farten i både haustferien og i juleferien, og eg vart ikkje utkvilt. No ønskjer eg berre å vere her i Høyanger og få unna alt eg stressar med. Eg skal rette to prøver, eg skal sortere papir og dokument og eg skal planlegge mykje av undervisinga fram til påskeferien (som berre er fire veker etter vinterferien er over).

Eg veit ikkje om det er eit dårleg teikn når det eg gler meg mest til berre er å vere åleine. Kose meg i eige selskap. Det er vel i alle fall fyrste sikre teikn på eit liv som evig singel. Men eg kan ikkje tenke meg noko betre akkurat no.

Korleis går eg inn i ferien? Med dadler og ei flaske cava. Tenkte eg skulle kose meg i eige selskap mens eg skriv på den boka eg desperat prøver å få ferdig.

Kva skjer alltid når du planlegg litt etterlengta åleinetid? Jo; sjølvsagt blir eg invitert til å vere med på pubquiz her i Høyanger. Hadde eg berre hatt ei helg, så kanskje eg ville takka nei. Men no tenkjer eg at eg har ei heil veke framfor meg der eg skal rekke skriving, jobbing, trening, lesing og soving. Det er det fine med feriar. Du har alltid store ambisjonar over kva du skal rekke i starten på han.

Og det fine med Høyanger? At det alltid er folk her som er klare for å dra ut ein i overkant asosial lærar, slik at eg faktisk kjem meg ut blant folk!

God ferie alle saman!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…