Gå til hovedinnhold

Kjære alle lærarar som hadde meg som elev på ungdomsskulen!

Dette skal bli ein hyllest til alle lærarar som hadde meg som elev på ungdomsskulen. Eg har aldri fått takka dykk for jobben de gjorde, og eg håper at regelen "bedre seint enn aldri" gjeld også for dykk.

Ungdomsskulen var, utan tvil, dei tre verste åra i livet mitt. Det handlar ikkje om at skulen var dårleg eller at lærarane var dårlege. Det handlar om meg. Det handlar om ungdomstid. Det handlar om dårleg sjølvtillit. Det handlar om usikkerheit. Det handlar om at du ikkje evnar å sette pris på noko som helst av det som er rundt på deg.

Aldri har eg vel vore meir sjølvsentrert enn desse åra på ungdomsskulen; aldri har eg vel heller vore meir usikker på meg sjølv.

Korleis var eg i åra mellom 13 og 15 år? Eg hugsar ikkje. Men eg trur eg var sur. Pottesur. Eg trur eg var i opposisjon. Mot alt. Eg hata livet mitt. Hata lærarane. Hata skulen. Hata foreldra mine.

Ikkje slik eigentleg altså, men det var det eg gav uttrykk for. Eg trur ikkje eg ein einaste gong i løpet av desse åra på ungdomsskulen gav uttrykk for glede eller at eg var glad for den jobben menneska rundt meg gjorde for meg. Anten det var prat om gode undervisingsopplegg frå lærarane eller det foreldra mine gjorde for meg.

Kvifor føler eg for å takke for jobben lærarane gjorde for meg på ungdomsskulen akkurat no? Nesten tjue år etterpå?

Sjølvsagt fordi eg er blitt ungdomsskulelærar sjølv. Eg lev i ein kvardag der eg kvar einaste dag blir møtt av ungdom som har reaksjonsmønster som minnar meg overraskande mykje om meg sjølv på den alderen.

Aldri tilfreds. Klagar på alt. Alt er kjedeleg. Skulen er pyton. Lærarane er teite. Lærarane behandlar oss urettferdig. Lærarane vil oss vondt. Livet er pyton. Alt går til helvete. Ingenting er moro. Drittliv!

Det er ikkje rart om lærarane mine på ungdomsskulen må ha følt at dei aldri gjorde noko som var bra nok. Kor mange gonger fortalde eg læraren min: "Fy søren; dette undervisingsopplegget var bra! I dag lærte eg kjempemykje!". Eg gjorde nok aldri det.

Så eg skal gjere det no:

- Til norsklærar Aud Solveig som lærte meg å lage avsnitt, som lærte meg å lage gode intervju og som fekk meg til å interessere meg for dialektar (som eg hugsar undervisinga di om målmerke og dialektar). Sitat eg hugsar: "Ikkje lag hybrid-avsnitt" og "Unngå for all del ping-pong-intervju. Det er noko eg tek med meg til mine elevar.
- Til kontaktlærar Arne som ringte foreldra mine og fekk dei til å kome på møte på skulen fordi eg hadde vore ufyseleg. Eg hugsar ikkje kva eg hadde gjort, men eg hugsar kor flau eg var då begge(!) foreldra mine møtte opp. Og korleis eg grein og grein (om ikkje under møtet, så etter møtet).
- Til kontaktlærar Arne som fann ut du skulle gje meg ei krone per minutt eg klarte å vere stille i ein time (det vart ti kroner). Kanskje ikkje heilt etter boka, men eg hugsar det. Og eg trur eg tok poenget!
- Til kontaktlærar Arne som alltid lot meg få rette på nynorsken din på tavla, utan å bli sint.
- Til kontaktlærar og mattelærar Arne som fekk meg å tru at eg hadde potensial for å klare ein S i matte om eg berre gadd jobbe litt meir (det gadd eg sjølvsagt ikkje).
- Til naturfagslærar Henning, som fekk meg til å interessere meg for Darwin og evolusjon. Undervisinga di var botnsolid og interessant, sjølv om vi sikkert gav uttrykk for at det var "drittkjedeleg".

Eg har i år undervist i valfaget "Forsking i praksis". Eg har ikkje takla det i det heile take. Eg har grua meg til kvar einaste gong fordi eg føler eg ikkje strekk til. Eg har følt elevane har kjeda seg og vore drittleie (og det i eitt fag dei har ønskja seg sjølv). Vi avslutta rett før påske, og eg be elevane om ei enkel evaluering. Kva var bra? Kva kunne vore betre? Anonymt sjølvsagt.

Eg har lese gjennom evalueringane. Og dei syner at elevane alt i alt er nøgde. Dei har hatt det moro - det skriv dei i alle fall.

Kva har eg følt? At det har vore pyton for dei! Eg har følt meg sur. Eg har ikkje følt eg har vore flink nok. Eg har ikkje følt meg kreativ nok. Og eg føler elevane har gjeve uttrykk for at dei ikkje trivst. Evalueringane syner at dei faktisk ikkje har hatt det så aller verst. Overraskande nok.

Kva for bodskap gav eg til lærarane mine på ungdomsskulen? Truleg at alt var pyton og at ingenting var moro. Ikkje ein gong det eg hugsar no, var eg sikkert positiv til då. Som då eg hadde det artig i mitt valfag då vi lagde skuleavis og eg fekk vere redaktør. Var eg positiv då? Neppe!

Så takk alle de kjære lærarar som hadde meg som elev på ungdomsskulen. Eg lærte mykje av dykk. Og hadde mykje moro. Min negativitet skuldast eine og åleine at eg ikkje var trygg nok på meg sjølv til å gje dykk positive attendemeldingar på jobben de gjorde.

Dårlege minner? Har eg det? Sjølvsagt! Men dei skal eg sjølvsagt halde for meg sjølv.

Kommentarer

  1. Takk for det! Berre vent til du startar som lektor i vidaregåande skule; då kjem du til å kjenne på dette ofte! :)

    Fint at eg kan gje noko attende til deg også - eg storkosar meg med bloggen din! Vil ha meir, meir, meir der også!

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…