Gå til hovedinnhold

Høyanger i eitt år til!

I natt drømde eg at eg flytta attende til Vågå. Eg skulle ikkje attende i same jobb, men skulle begynne å jobbe som lærar på Vågåmo skule. Der var det berre rot. Dei hadde tilsett ny rektor (eg hugsar ikkje kven dette mennesket var), og ingen visste kor eg skulle brukast hen. Men det var stor sjanse for at eg vart spes.ped-lærar på småskulen. Ikkje akkurat drømmesituasjonen, og eg trur ikkje eg følte meg spesielt lykkeleg. Det var sikkert difor eg vakna.

Eg har ikkje prøvd meg på å tolke draumen. Eg trur ikkje eg gidd det heller. Berre konstatere at Vågåmo skule har mykje betre system i verkelegheita enn i draumen min. Og at draumen nok ikkje handla om Vågå, men om at eg har take avgjerd om å bli i Høyanger eitt år til. Og at eg trur det er rett avgjerd.

Eg er heldig. Eg har fridom til å flytte kor eg vil hen. Gjere det eg ønskjer. Det er slik eg liker å ha det. Det betyr også at viss eg ikkje er nøgd med livet mitt eller jobben min, treng eg ikkje tenkje på andre enn meg sjølv viss eg bestemmer meg for at eg må gjere noko med livet mitt eller viss eg ønskjer å bytte jobb.

Eg har bestemt meg for at eg skal vere lærar ved Høyanger skule til neste år også. Noko anna hadde eigentleg vore galskap. Eg kom som ny innbyggjar, fersk lærar, kontaktlærardebutant og eigentleg ganske forvirra ved skulestart hausten 2012.

Eg vil påstå du treng det fyrste året til å lære deg systemet. Du treng det fyrste året til å skjønne korleis skulen fungerer. Det skjønner du eigentleg ikkje før du blir lærar sjølv, sjølv om eg meinte eg var ekspert på regelverk og skuleutvikling før eg starta som lærar.

Eg har gått på mange smellar det fyrste året. Eg har vore frustrert. Eg har vore sliten. Eg har vore sint. Eg har vore forvirra. Eg har gjort mange feil. Eg har vore destruktiv.

Mest av alt har eg likevel skjønt at eg elskar jobben min. Eg kjenner eg blir stadig tryggare i rolla mi som lærar. Eg er mindre usikker. Eg smiler meir. Eg kjeftar mindre. Eg blir ikkje like ofte hissig og sint (det fungerer ikkje; det fungerer verkeleg ikkje!).

Å skifte arbeidsplass no hadde vore galskap. Eg hadde ikkje hatt ork til å starte på nytt att ved ein ny skule no. Lære meg nye system, bli kjend med nye kollegaer og kanskje undervise i heilt andre fag. Eg ønskjer å vere kontaktlærar. Det er eg no. Eg ønskjer å undervise i norsk, engelsk og samfunnsfag. Det gjer eg no.

Alt er ikkje perfekt i Høyanger. For all del. Men eg trivst såpass godt at eg gjev det eitt år til. Og eg veit av erfaring av at du treng minst eitt år før du føler du er integrert ein ny plass og før du kan konkludere på om du trivst eller ikkje.

Hovudgrunngjevinga for at eg blir eitt år til er likevel kollegaene mine. Eg har supre kollegaer. Hadde eg ikkje hatt det moro på jobb - både på lærarrommet og i klasserommet - hadde eg nok sterkt vurdert å flytte.

Eg har gleda meg til å gå på jobb kvar einaste dag, noko null sjukefråvær også vitnar om. Også dei dagane eg har vore halvsjuk har eg tvinga meg sjølv på jobb - for eg veit at det er mykje artigare på jobb enn å ligge på sofaen der eg spelar Angry birds.

Kommentarer

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…