Gå til hovedinnhold

Årets høgdpunkt er rett rundt hjørnet!

Nei, eg pratar ikkje om 17. mai. Eg pratar sjølvsagt om Eurovision Song Contest (ESC). Konkurransa starta allereie med fyrste semifinale på tysdag. I kveld er det klart for andre semifinale, der sjølvaste Margaret Berger frå Noreg deltek.

Eg har vore stor fan av denne fantastiske konkurranse sidan eg var bittelita. Laurdagskveldane med MGP var pur familielukke då eg var lita. Som ungdommar var vi ein gjeng i frå Bagn som alle var store fan av MGP. Vi prata om songane med både glede, sorg og raseri. Som russegjeng satt vi i lag og såg på Danmark vinne det heile i år 2000.

I år kan Danmark vinne på nytt. Dei er storfavorittar. Låta gjekk (sjølvsagt) vidare i semifinala på tysdag. På laurdag kan Emmelie de Forest vinne det heile.

Eg tykkjer semfinaler der Noreg deltek er meir nervepirrande enn sjølve finala. Eg er aldri heilt sikker på at Noreg skal gå vidare. Det var eg ei heller i 2009 då Alexander Rybak vann. Vi var storfavorittar, og den gleda eg kjende då vi gjekk vidare til finala, var enorm. For ikkje å prate om då vi vann det heile. Noreg, liksom! Noreg med flest sisteplassar i heile ESC. Vi vann! Og alle elska oss! Eg har aldri vifta meir med norske flagg nokon gong, og er usikker på om eg nokon gong kjem til å gjere det i tida framover.

Eg viftar meir med flagg under Eurovision Song Contest enn på 17.mai. Eg heiar alltid mest på Noreg. Nesten uansett kor håplaus eg tykkjer den norske låta er. Eit lite unntak gjer eg for det året vi sendte Guri Schanke. Då gav eg meir eller mindre blaffen. Men det har aldri skjedd seinare.

I år sender vi ein fantastisk låt med ein fantastisk artist. Eg elskar Margaret Berger. Eg elskar "I feed you my love". Låta ligg i skrivande stund på 2.plass på betting-listene. Vi er altså ein av favorittane. Eg kan ikkje forstå at låta ikkje kan gå vidare frå semifinala.

Eg kjem til å bli så skuffa om vi ikkje går vidare til finala i år, og det kjem til å bli ein enorm sorg i heimen om så skjer. Eg trur ikkje det skjer.

MEN. Eg var heilt sikker på at Stella Mwangi og "Haba, Haba" skulle gå vidare også. Eg elska den låta. Eg sang på den i fleire månader. Eg tykte den var så kul, og kunne ikkje skjønne at heile Europa ikkje kunne skjønne det også.

Låta rauk ut i semifinala. Eg måtte gå heim gjennom Vågå sentrum i den rosa partykjolen min med det norske flagget i veska mi. Djupt ulukkeleg.

Eg blir ulukkeleg når Noreg ikkje kjem til finala i ESC.

Eg har mange gonger lurt på kva det er med denne konkurransa som kan vekke slike kjensler i meg. Eg veit ikkje om noko anna i livet mitt som vekker liknande kjensler. Eg er ei skikkeleg skrulle etter MGP og ESC.

Heldigvis kan eg grunngje engasjementet rasjonelt også. Det sameinar Europa. Vi skapar samhald og god stemning mellom alle land i heile Europa gjennom noko så uskuldig, men likevel så moro som ei songkonkurranse. Genial oppfinning!

Men det handlar sjølvsagt ikkje om å vere rasjonell. Det handlar om kjensler. Og kjenslene er på plass no. Nervøsiteten, spenninga, gleda, forventingane og trua. Trua på at dette skal gå bra. For det trur eg verkeleg at det gjer. Men sikker er eg ikkje.

Eg har no opna ei flaske vin. Til flaska med vin kosar eg med meg å sjå på den internasjonale finala frå 2009 (ja, då vi vann). Eg satsar på at sendinga skal få opp trua på at dette skal gå bra. I saman med gleda over at det tross alt ikkje er så lenge sidan vi vann konkurransa sist.

For ordens skuld. Mine favorittar i kveldens semifinale er, i tillegg til Noreg, San Marino og Ungarn. Eg håper på dei alle tre. Og eg skal sjølvsagt bruke stemmeretten vi har under kveldens semifinale.

Eg ønskjer dykk alle ein fortreffeleg europeisk kveld. La dei ulike flagga frå heile Europa vaie i styrken frå vindmaskinene.



Kommentarer

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…