Gå til hovedinnhold

Cavarunners klare for start!

Eg er veldig nøgd med plassen eg har busett meg på. Det skal eg berre innrømme. Her i Høyanger har eg funne folk som gledeleg deler min interesse for cava, og som også pressar meg til å bli sprekare.

Blant kollegaene mine har eg treningsgale, festgale, kongegale og berre gale menneske. Eg diggar dei alle i hop, og føler eg godt kan høre heime i alle kategoriane (faktisk også meir i "treningsgal-kategorien" også, sjølv om eg har litt å gå på).

Eg vart 32 år på måndag. Dagen vart feira med kettlebelltrening i lag med to gode kollegaer. Siste treningsøkt før halvmaraton. 

Min gode kollega Randi siktar mot gull. Ho har bestemt meg for å vere med meg til Beitostølen i helga for å springe halvmaraton (jippi!). Vi skal begge delta for idrettslaget Cavarunners (takk til Bettina for namnet - synd du ikkje blir med i helga!). Randi kjem til å gjere det sterkt (ho sprang halvmaraton i Bergen på under to timar). Eg har eit mål om å fullføre.

Randi og fleire av kollegaene på jobb inspirerer meg til å trene meir. Eg er faktisk ikkje ein gong misunneleg på dei som er i betre form enn meg - dei berre får meg til å ville bli betre.

Eg trur ikkje det finst ein kollega på Høyanger skule som ikkje har fått med seg at vi skal springe halvmaraton. Vi pratar meir om at vi skal springe enn vi klagar over dei store rettebunkane (utruleg nok).

Kjære alle kollegaer; eg skjønner de er frykteleg lei av alt treningspratet vårt. Eg forstår også om de har lyst til å be oss springe ditt pepper'n gror. Eg blir heller ikkje fornærma om de seier akkurat det. Vi veit vi er slitsamme.

Eg har fått streng beskjed frå Pappa om at eg ikkje må trene dei siste dagane før halvmaraton. Det er kanskje den best behagelege delen eg veit om. Å kvile seg i form. Det gjer eg meg glede.

Eg vart likevel litt bekymra då eg vart sliten av å gå sju kilometer i går. Formtoppen er langt unna, men eg tenkjer; eg skal fullføre i år - til neste år skal eg springe fort.

I morgon sett vi kursen mot Beitostølen. Rett etter jobb. Vi pakkar bilen full av treningstøy og cava. Rettebunkane legg vi att heime.

Vi satsar på solskin på Beitostølen laurdag. Ikkje fordi solskin og springing høyrar saman, men for å nyte ei eller fleire flaskar cava i sola mens vi kvalmande pratar om dei 21 km med rein nytelse vi har lagt bak oss. Det er kva eg gler meg mest til!


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…