Gå til hovedinnhold

Komplett galskap!

I dag har eg klart å bevege kroppen min 21 km berre ved hjelp av eige muskelkraft. Og littegrann viljestyrke, og press frå ho eg jogga i lag med.

Eg jogga altså frå Vadheim ("Veeim") til Høyanger.

Korleis er kjensla no?

Heilt jævleg. Eg vekslar mellom å vere svolten, ha lyst til å spy, ha lyst til å sove, ha krampe i alle tær, ha krampe i leggane og til å faktisk vere litt stolt av meg sjølv.

Alt eg har fått i meg etter at vi kom i "mål" er ein smoothie (gjorde meg kvalm) og mykje vatn (blir aldri nok). No har eg take meg ein dusj. Eg stod og frøys i kokvarmt vatn og har no fått på meg ull. Eg har lyst til å legge meg rett ut på sofaen utan å gjere noko som helst.

Tanken på å pakke til landsmøte eg skal på i morgon gjer meg sliten. Tanken på å lage mat gjer meg endå meir sliten. Eg blir andpusten av å tenkje på å ete.

Dette var jo eigentleg berre ein test. Eg skulle sjekke om det var mogleg.

Eg skal liksom springe halvmaraton neste laurdag. Eg har tenkt at det går ad undas. At eg må melde meg av og heller springe "miniton" på 7 km. Eg har trent dårleg dei siste månadane, og er livredd for å havne sist neste laurdag.

Vi tikka inn på tida litt under to timar og 28 minutt i dag. Det var det eg hadde forestilt meg at eg kunne klare på ein god dag. Og eg klarte det.

Eg hadde aldri klart det åleine. Hadde eg jogga åleine hadde eg tatt meg fleire gåpauser. Eg hadde gjeve opp dei siste fem hundre metra.

For dei siste fem hundre metra var jævlige. Eg fekk krampe fyrst i eine foten, så i andre, så i begge. Eg spurte Randi (som hadde kontroll på kilometermålaren): "Kor mange meter er det att no?" kvar hundrande meter. Inne på skuleplassen til Høyanger skule kunne ho stolt vise meg at klokka hennar synte 21 km. Då var eg lukkeleg! Eg hadde ikkje klart ein meter til!

Fyrste ti kilometra gjekk greitt. Vi gjekk i dei tøffaste motbakkane, og gjekk også når vi drakk vatn (vi hadde lagt ut vatnflasker og litt bananar omtrent kvar femte kilometer). Vatn var faktisk det einaste eg følte behov for undervegs. Og behovet vart større og større dess nærare vi kom mål.

Vi jogga mesteparten. Då det var att omlag sju kilometer begynte det å gjere vondt. Skikkeleg vondt. Og viss eg gjekk så vart det faktisk nesten vondare. Eg kjende det i baksida av leggar og lår, og under føtene. Til slutt kjende eg det også i armane.

Men vi kom i mål. Til tross for at det dei siste to kilometra nok vart meir gåing enn jogging.

Tusen takk til Randi for at du vart med meg. Du hadde klart å springe distansa på under to timar viss du hadde køyrt i ditt tempo. Du var med meg heile vegen! Eg hadde fått ei mykje dårlegare tid og ein dårlegare oppleving utan deg!

Takk også til Aina, som køyrte oss ut til Vadheim. Takk for at du gav oss tips og råd om kor vi skulle legge ut drikkeflasker og proviant. Og takk for at du møtte meg med eit smil og gratulasjonar då eg kom heim til Dale. Du var til stor mental støtte i dag! Og neste gong (herregud, eg har allereie begynt å planlegge neste gong) blir også du med!

Og ja; det er jo ikkje sunt å springe så langt på asfalt. Det er ikkje normalt å springe halvmaraton eller maraton. Det er jo galskap. Det er også litt kvalmt. Men fy søren så kjekt det er å ha ei målsetting som du kan strekke deg fram mot!

Utan ei slik målsetting hadde nok eg tilbrakt også denne ettermiddagen på sofaen i staden for i solskinnet på trange vestlandsvegar med utsikt mot den vakre Sognefjorden.

Kommentarer

  1. Gratulerer med fin innsats, Hanne! Fra toppolitiker til ultraløper!

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…