Gå til hovedinnhold

Min mørke løyndom

Eg innrømmer det; eg har ein mørk løyndom.

Eg har vore bokmålsbrukar. Eg var bokmålsbrukar i nesten ti år før eg vart redda og kom meg ut av det uføret eg var hamna i.

Dette er mi historie til dykk som er bokmålsbrukarar og som føler at livet er i ferd med å kome ut av kontroll. Klarte eg å kome meg ut av ein veldig vond sirkel, kan akkurat du også klare det!

Kva gjorde at eg i fyrste omgang vart bokmålsbrukar?

Det var latskap. Det er fort gjort å bli riven med. Eg var ung og svak, og vart påverka av dei og av det rundt meg. Eg starta med å skrive litt på bokmål. Det vart meir og meir. Til slutt gjorde eg ikkje anna enn å skrive bokmål. Eg følte aldri det var rett å gjere det, men eg klarte ikkje å kome meg ut av det.

Eg var bokmålsbrukar gjennom heile studietida mi. Til og med masteroppgåva mi er skriven på bokmål.  Eg skulle gjerne ha gjort om på det, men det er for seint no. For alltid vil eg sjå konsekvensane av dei dumme vala eg gjorde då eg var ungdom.

Eg kom ut av uføret for litt over tre år sidan. Det som var utløysande var at eg fekk ny jobb, nye vener og ny bustad. Sakte, men sikkert kom eg ut av det som kanskje har vore mi lengste livskrise.

Det var hardt i starten. Å omvende seg sjølv frå å vere bokmålsbrukar til å bli nynorskbrukar, er ikkje berre lett. Det var fleire gonger eg tenkte; "Eg klarar ikkje dette! Det var mykje lettare å berre skrive bokmål!"

Med mykje trening og mental hjelp, klarte eg å skaffe meg eit nytt og betre liv som nynorskbrukar. No går eg aldri attende. Fyrst no klarar eg å vere stolt over det eg skriv og det eg gjer. Før så berre levde eg. Eg var ikkje ekte. No har eg atter ein gong fått attende sjølvtilliten og smilet.

Eg kjem til stadigheit over gamle innlegg som er skriven på bokmål. Det er pinleg. Eg får lyst til å slette dei. Slette den vonde løyndomen frå fortida mi. Det er ikkje meg. Det er vondt å lese det. Eg klarar ikkje lese det! Det verkar ikkje ekte. Det verkar ikkje som meg. Det er som ein framand person har skrive desse klønete orda framfor meg.

Det er likevel ein del av fortida mi. Ei vond fortid eg er nøydd om å akseptere.

Eg skriv dette fordi de skal vite at også eg har slite i fortida. Eg har hatt store problem. Problem eg kom meg ut av. Eg klarte det med viljestyrke og god hjelp frå vener og kollegaer. Det var ikkje lett, men no går eg aldri attende.

Og du kan sjølvsagt klare det du også! Eg lovar deg eit mykje betre og rikare liv om du gjer som meg, og legg den mørke fortida bak deg.

Kommentarer

  1. Høres ut som man er svak når man bruker bokmål.

    SvarSlett
  2. Sjøl en ettendøl må få si i mot slikt :o)

    http://www.ironoxide.no/hekseri-pa-nynorsk/

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…