Gå til hovedinnhold

Partipolitisk pause - på ekte!

No er eg ikkje lenger sentralstyremedlem i Framstegspartiet. No har eg gått ut av landsmøtesalen og er ferdig med partipolitikk for denne gongen. Eg har levert inn adgangskort til partikontoret og ipad'en og snart blir epost-kontoen min sletta. Då det vart annonsert at sentralstyret skulle vere att i landsmøtesalen etter møteslutt, så gjekk eg ut.

Det er trist. Det er rart. Eg var meir trygg på at eg tok rett avgjerd før eg kom hit enn det eg føler no. No tykkjer eg det er vanskeleg. Vite at eg (truleg) ikkje skal på neste landsmøte. At eg ikkje får påverke politikken framover. Og kanskje verst av alt; det er ein gjeng med flotte menneske eg er blitt så glad i, som eg kanskje ikkje kjem til å treffe att. For den er ingen tvil om at det er det sosiale eg føler at eg kjem til å sakne mest akkurat no.
Meg og Noregs dyktigaste partileiar under landsmøtemiddagen i går kor eg vart takka av med rosande ord frå denne dama. 

Eg har hatt ungdomstida mi i FpU. Seinare gjekk eg over i Framstegspartiet. Eg har vore kandidat ved anten kommuneval, fylkestingsval eller stortingsval sidan 2001. Eg har brukt helgene mine på møte og konferanser. Eg har skrive resolusjonar, eg har diskutert politikk og eg har festa og hatt det moro i lag med gode medliberalistar. No er alt dette slutt.

Til hausten er eg ikkje kandidat til eit val. For fyrste gong på tolv år. Eg skal ikkje stå på stand, eg skal ikkje i debattar og eg har ikkje tenkt til å skrive eit einaste lesarbrev. Det einaste eg skal gjere er å karre meg til røystelokalet - denne gongen i Høyanger. For fyrste gong skal eg også stemme i eit anna fylke enn Oppland. Eg skal stemme i Sogn og Fjordane.

(Og no kom eg plutseleg på at eg har takka ja til å vere kandidat til soknerådsvalet, så eg skal faktisk stå på val likevel. Stem Hanne Maren inn i soknerådet!)

Kva har eg fått gjennom desse åra i politikken? Kva sitt eg att med etter tolv år som partipolitikar?

Mest av alt har eg lært ufatteleg mykje som kjem godt med i kvardagen. Taleteknikk, debatteknikk, nervøsitetskontroll, retorikk, stemmebruk og kompetanse i politiske prosessar og forvaltingsnivå. Dette er kompetanse eg har stor bruk for i kvardagen som lærar.

Eg har vore stortingsrepresentant (åtte dagar), fylkestingsrepresentant, kommunestyremedlem, formannskapsmedlem, gruppeleiar, fylkesleiar i FpU, politisk nestleiar i Oppland Frp, sentralstyremedlem i FpU, 1.nestformann i FpU og no dei siste to åra sentralstyremedlem i Frp. Eg har også jobba som politisk rådgjevar på Stortinget.


Eg i lag med to kollegaer frå sentralstyrebenken. Avtroppande nestleiar Per Arne Olsen, som eg har lært ufatteleg mykje av. God liberalist og moroklump! Kari Kjønaas Kjos er sentralsttremedlem og ein person som kjempar med heile seg for mange av dei svakaste i samfunnet. Flott dame!


Etter eg sa opp jobben min på Stortinget og begynte som prosjektleiar i Vågå, skulle eg ha politisk pause. Eg var kjempelei. Eg var klar for å gjere noko heilt anna. Pausa varte i litt over eitt år. Eg vart fylkestingskandidat att - og plutseleg vart eg spurd om å stille til val i sentralstyret. Pausa vart mykje kortare enn det eg hadde tenkt. Og eg gjorde comeback i ein alder av 29 år.

I helga har mange spurt meg om kvifor eg gjev meg i sentralstyret og kva eg skal finne på no.

Eg gjev meg fordi eg ikkje er motivert nok. Eg har ikkje lyst til å stå på stand i helgene. Eg vil ikkje bruke kveldane på styremøte. Eg vil ikkje inn i kommunestyret. Eg har ikkje lyst til å skrive resolusjonar. Eg er ikkje engasjert nok. Eg har ikkje gløden som trengst.

For skal eg gjere noko, skal eg gjere det heilhjarta. Eg kunne kanskje take to år til i sentralstyret med halvhjerta motivasjon, men det er ikkje nok for meg. Då er det betre å overlate plassen til nokon andre.

Eg har ikkje sløva i sentralstyret i to år. Det er ikkje det. Eg har gjort ein del også.. Ikkje minst i skule- og utdanningspolitikken. Programmet vårt på dette feltet er no blitt mykje betre enn det var. Og det er takket vere god innsats frå meg sjølv og frå eit temautval på feltet som vart sett ned i samband med programprosessen. Vi hadde gode forslag, og etter runder i både landsstyret og landsmøtet er mesteparten av det vi foreslo blitt take inn i programmet. Det er vi stolte av!

Så kva skal eg finne på no? Finst det noko liv utanom politikken?

Det siste året har vore ganske tøft. Eg har vore veldig sliten, og har følt at jobben har take mykje energi. Eg har difor ikkje hatt så mykje overskot til å tenkje politikk. Jobben er altoppslukande, og det er også ein medverkande årsak til at eg vil ha ei politikkpause.

No skal eg bruke tid på å lese fleire bøker. Skrive meir. Eg elskar å skrive, og bør vurdere om eg kanskje kan gjere noko meir ut av det enn berre denne bloggen.

Eg skal begynne på engelskstudium til hausten. Det gler eg meg enormt til. Eg elskar å undervise i faget, og klør i fingrane etter å lære meir.

Eg skal trene meir. Eg skal reise meir. Eg skal lære meir. Eg skal treffe fleire folk. Eg skal utfordre meg sjølv. Eg skal gjere noko heilt nytt.

Nei - eg vil ikkje engasjere meg i lokalpolitikk. Det fristar ikkje ein gong littegrann. Eg er lei av møte. Eg er lei av prosessar som tek tid. Eg er lei av gnål. Eg er lei av referat. Eg er lei av protokollar. Eg er lei av kverrulantar. Eg orkar ikkje diskusjon.

Eg vil heller begynne å strikke enn å engasjere eg i lokalpolitikken. Og det seier alt!

Eg lovar likevel at eg skal vere engasjert i samfunnsdebatten. Både på denne bloggen og i avisspalter rundt omkring. Og no kan eg faktisk meine akkurat kva eg vil utan å tenkje på at eg ikkje kan ta avstand frå eit parti eller politikarar. Det kan også vere litt greitt i blant. Eg kan faktisk sparke i alle retningar, og det kjem eg faktisk også til å gjere.

Min spådom for framtida?

Om ti år ser de meg som engasjert fagforeningsdame - kjempe for lærarar sine rettar, og bruke alle knep eg har lært meg i partipolitikken til å få gjennomslag for akkurat det eg vil. Og tru meg; det kjem eg til å klare!



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…