Gå til hovedinnhold

I natt har eg drøymt om kven eg skal gifte meg med

Alle jenter har jo fått høyre at viss vi finn sju slag blomar og legg dei under puta på Sankthansaften, vil vi drøyme om kven vi skal gifte oss med når vi blir store.

Eg er ikkje spesielt overtruisk av meg, men har liksom hatt ein plan om at eg skal gjere dette heile livet. Det har aldri blitt slik, men sidan eg er i ferie og treng å sysselsette meg sjølv, hadde eg bestemt meg for at no skulle eg endeleg gjere det.

Det er berre det at då eg endeleg fekk surra meg til å bestemme meg for å gå ut og samle blomar, så plaskregna det her i Høyanger. Eg skal også innrømme at tanken på å bringe inn sju blomar etter å ha brukt heile dagen på å vaske soverommet mitt, heller ikkje var spesielt fristande. Å vakne opp med billekoloni eller ein edderkoppfamilie i senga mi hadde eg ikkje spesielt lyst til.

Som jente drøymer sjølvsagt også eg om ein superhelt, men eg skal love deg at sjølvaste edderkoppmannen står langt ned på ønskjelista mi. Så han ønskja eg ikkje å drøyme om.

Eg fann difor ut at eg skulle samle saman alt av plastblomar eg har i bustaden min. Eg sleit litt med sju slag, men eg fann i alle fall sju blomar.


Eg legg dei under puta, og er klar for natta då eg endeleg skal finne ut kven eg skal gifte meg med. Eg er full av optimisme og klar for å sove.


Eg sovnar fort.

Eg vaknar også fort. Måndagsmorgon betyr at eg vaknar klokka 0640. Det fyrste eg sjølvsagt tenkjer på er; "kven drøymte eg om?".

Eg trur eg drøymte om ein mann. Eg trur også denne mannen skulle lage mat til meg. Eller eg er ikkje sikker på om det var ein mann der, men det var mat. Eg har brukt heile natta på å drøyme om mat (sjølvsagt mat eg aldri får surra meg til å ete).

Eg er ikkje spesielt opptatt av mat. Men då eg vakna kom eg på at eg i løpet av Sankthansaften berre hadde ete sju oliven. Eg var sjølvsagt skrubbsvolten. Eg veit dette høyrast noko anorektisk ut, men til mitt forsvar må eg seie at eg drakk veldig mykje kaffi.

Konklusjonen på forsøket; eg blir aldri gift! Eventuelt blir eg gift, men eg klarar ikkje heilt å sjå kven han er. For eg ser berre meg sjølv og mine behov.

Kommentarer

  1. Ikke se bort fra at det ligger noe i disse olivenene. Mye kan tyde på at det blir en greker. Har du noen slike i nærheten?

    SvarSlett
  2. Blir vel ein tur til Hellas i løpet av sommaren, så satsar på at eg treff ein Stavros eg kan dele sju oliven med. :)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…