Gå til hovedinnhold

Sommaren utan planar

"Kva skal du gjere i sommar, då?". Det er eit spørsmål eg fekk mange gonger før eg gjekk ut i sommarferie. Eg svarte alltid: "Minst mogleg. Eg har ingen planar".

Dette skulle bli sommaren utan planar der eg berre slappa av og fekk lese ein heil masse og skrive mykje på boka mi.

Eg kjenner meg sjølv. Det går tre dagar. Så blir eg grusomt rastlaus. Eg vaknar om morgonen, sett meg for å drikke kaffi og startar å tromme fingrane på bordet. Så må eg danse litt. Så må eg gå meg ein tur. Lese bok er kjedeleg. Skrive er kjedeleg. Eg må reise ein plass. Kan ikkje bli her for alltid. Startar å planlegge kva eg kan finne på.

I går; veninne spør om eg vil vere med til Barcelona i juli. Ho har sett eg ønskjer å reise til Spania for å besøkje cavaprodusentar. Eg er ikkje vanskeleg å be. Tur bestilt og betalt allereie!

I juli blir det også to festivalar i Valdres som får besøk av meg. Både Vinjerock (som friviljug mannskap for min bror) og Trollrock. Og eg som eigentleg ikkje er festivalmenneske. Men i blant må ein vel berre overraske seg sjølv.

6.juli blir det halvamaraton i Jølster. Vi er fire jenter som har booka oss inn på ei campinghytte og skal springe. Eg ladar opp med heftig cavadrikking og gruer meg allereie.

I august reiser eg til Santorini med Mamma. Ei veke der eg skal gjere det eg kan best; ligge rett ut i sola, høyre på musikk og lese bok. Etterpå; drikke vin. Så sove. Sove masse. Bra opplading før skulestart.

No er eg snart ferdig med å vaske heile huset. Manglar berre vinduage, og det blir gjort i morgon. Etter det er fullført har eg ikkje ro i meg til å bli i Høyanger ein dag til.

SÅ! Endeleg! Eg reiser over Sognefjellet til vakre Vågå på fredag. Det gler eg meg enormt til! Eg er veldig lei meg for at eg ikkje fekk kome på besøk i løpet av skuleåret slik at kunne besøkt endå fleire tidlegare kollegaer. Men eg kjem i alle fall til å treffe nokon no - og eg er veldig glad at eg fekk kasta meg rundt og bestemt meg for å gjere dette. No blir det skravling om alt som har skjedd sidan sist, og sjølvsagt obligatorisk vindrikking.

Kjem garantert ein bloggpost om Vågå-besøk. Vakre, vakre Vågå.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…