Gå til hovedinnhold

Syng som ei kråke, fotografer som ein rosabloggar!


Då eg starta som fersk kontaktlærar i august i fjor hadde eg enorme planar for kva eg skulle utrette i løpet av skuleåret. Det var rett og slett ikkje måte på kva for kreative undervisingsopplegg eg skulle klare å lage, og kva elevane skulle lære ved å bruke alle sansane sine.

Vi høyrer eit rop om at ungdomsskulen er for teoretisk. Vi må skape ein meir praktisk ungdomsskule, der alle elevane kan finne meistringsarenaer.

Eg underviser i engelsk, norsk, samfunnsfag og rle. Dette er fag som ofte blir sett på som lite kreative og praktiske. Norsk er lesing og skriving. Engelsk er sterke verb. Samfunnsfag er om politikk og historie. Rle er om Jesus og Buddha.

Eg har likevel tru på å bruke kunstfagleg metode også i desse faga. Eg trur elevane kan lære historie ved å bruke drama som metode, eg trur elevane kan lære engelsk ved å bruke musikk og eg trur elevane kan få utvida tekstfagleg kompetane ved å bruke foto.

Problemet mitt er at eg ikkje kan spele eit einaste instrument (ikkje ein gong blokkfløyte!), eg syng som ei kråke og bileta eg tek egnar seg meir til stemningsrapport på ein rosablogg enn i ei utstilling. Eg er ei skikkeleg drama queen, men er usikker på korleis eg skal nytte denne eigenskapen i undervisinga.

Eg føler rett og slett ofte eg kjem til kort som lærar i min iver etter å bruke kunstfagleg metode i undervisinga. I teorien veit eg godt kva eg kan gjere for å få elevane til å lære på ein praktisk måte, men eg klarar ikkje gjennomføre i praksis. Eg har ikkje kompetansen som skal til.

Det hadde vore ekstremt moro å byggje ein slags modell av ein isbre. Eg kunne tenkje meg å dramatisere den industrielle revolusjon. Eg skulle gjerne brukt song for å lære om språk. Og ikkje minst kunne eg brukt smak og mat for å lære om forskjellige religionar.

Nokre ting har eg prøvd og tenkt: ”aldri meir att!”.

Tjue elevar og ein inkompetent lærar på mat- og helsesalen for å lære om mat og kultur i jødedomen fungerte ikkje. Dramatisering av Trymskvadet gjekk også ad undas. Begge delar enda med ein sur og sint lærar som var tappa for energi og sjølvtillit etterpå.

Andre ting har fungert veldig bra. Bygging av ballongbil er alltid ein slagar (takk til fiks ferdig undervisingsopplegg). Enkle dramaøvingar slår an som berre det (takk til god veninne med dramautdanning for tips). Og når elevane får sleppe laus med kamera, er det hallelujastemning.

Eg har dårleg samvit ovanfor elevane som har altfor få praktiske fag i skulen. Ein time musikk, to timar kunst og handverk og tre timar gym er ikkje nok for dei elevane som slit med lesing og skriving. Eg ser dei blomstre opp i musikkundervisinga, og dei fortel meg jamleg: ”Vi ønskjer å gjere meir praktiske ting!”.

Å bruke kunstfagleg metode i undervisinga er lettare i teorien enn i praksis. Det er min største erfaring frå det fyrste året som lærar. Det handlar om rigide timeplanar, lærarkompetanse, utstyr, lærartettleik og tilgang til spesialrom. Det handlar også om at slik undervising krev stort forarbeid og høg kompetanse frå dei som skal undervise.

Eg har likevel ikkje gjeve opp endå. Nest-siste skuleveke før sommarferien løyser eg opp timeplanen og skal gjennomføre ei uteskuleveke. Måtte hell og lukke være med oss, slik at eg ikkje til neste år seier: ´”Nei, slik praktisk undervising prøvde eg ein gong – det funka ikkje, så det gjer eg aldri att!”.  

Innlegget stod også på trykk i Nationen 31.mai

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…