Gå til hovedinnhold

Kjærleik gjer lat

Eg har i løpet av dei siste vekene gått frå å vere ei partyjente på 32 år til å bli ei fjortisjente på 32 år. Det var absolutt ikkje planlagt.

Planen var at eg i sommar skulle lese mange bøker, eg skulle skrive på boka mi og eg skulle trene mykje slik at eg vart fit og opplagt til skulen startar att i august.

Eg har ikkje trent sidan eg sprang halvmaraton i Jølster 6.juli. Eg har lese 50 sider i "Tusen og en natt" og har eigentleg ikkje fått med meg noko av det eg har lese. Eg har skrive to sider i boka mi, men det enda eigentleg opp med å bli to klissete sider om kor forelska eg sjølv er.

Eg har på mange måtar slutta å fungere. Eg er til stades, men tankene mine er heilt andre plassar. Eg går rundt med eit dumt flir heile dagen og eg er fullstendig ute av stand til å fullføre eit lengre resonnement.

Du skulle jo kanskje tru at du vart smartare av å bli forelska (vil jo liksom framstå som intelligent og ikkje eit brødhovud). Du skulle jo tru du får lyst til å trene hardt for å få ein finare kropp. Du skulle også tru du har lyst til å skrive kjærleiksdikt eller andre amorøse greier.

Vel..det skjer ikkje med meg. Eg blir dum, lat og ineffektiv. Det hjelp sikkert ikkje på at eg har ferie heller, men denne ferien har eg altså fått gjort omtrent ingenting av det eg hadde planlagt.

No vil sikkert enkelte hevde at eg berre har godt av å planlegge litt mindre. Det har de heilt sikkert rett i. Men eg skulle verkeleg ønskje det var mogleg å vere smart, effektiv, kreativ, rasjonell og aktiv samtidig som ein er forelska. Vel...for meg funkar det ikkje slik.

Endorfinane i kroppen min har fortrengt plassen til alt det som kjenneteikna meg som menneske tidlegare. Det einaste eg har lyst til å gjere er å kysse, kose, smile, vere fjollete og elles slike ting ein gjer når ein er forelska.

For nysgjerrige lesarar kan eg røpe at det skjedde for drøye tre veker sidan. Eg har hatt fantastiske tre veker. Vi har tatt pauser frå kvarandre i løpet av desse vekene - eg har mellom anna hatt ein tur til Jølster-maraton, Vinjerock og til Barcelona i lag med vener (planlagt før eg vart forelska).

På tur på vingardar utanfor Barcelona. Besøkte to vingardar og cava-produsenten Freixenet. Var slik omlag i stand til å ha det moro i lag med bra reisefølgje, men brukte mykje konsentrasjon på å skrive kort, sende sms'ar, tenke fjollete tankar og finne passande gåve til han som var att heime. 


Kjærleiken til cava er den kjærleiken i mitt liv som har vart lengst og som har vore sterkast. Får cava no konkurranse? Følg med!

Eg har vel kanskje ikkje vore heilt til stades som ven heller på desse turane - eg har vel mest gått rundt med eit fjollete smil og venta på søte klissete tekstmeldingar. Og lengta attende til armene hans. Søtt, ikkje sant? Eventuelt fjortis.

Når eg ikkje har vore på desse turane har eg satt verdsrekord i å vere amorøs i lag med akkurat han.

No har vi tatt ei pause frå kvarandre på tre heile dagar (eg må seie at dette er ikkje ei pause vi ønskjer, men meir av nødvendighet for at verda skal gå rundt). I går kom eg heim til Bagn. Heim til mor og til familie. Her har eg liksom ein plan om å vaske klede, sole meg, lese bok, skrive og trene mykje.

I går gjekk eg ei mil - i dag har eg planer om at eg skal jogge ei mil. I dag skal eg skrive og i dag skal eg lese. Eg prøver å riste endorfinane ut av kroppen, men det er sannelig ikkje lett.

Blogginnlegget blir kjedeleg, og eg har ikkje vore i stand til å starte på klesvaskhaugen som ligg på rommet mitt her i Bagn. Eg prøver å lese bok, men ender opp med å ligge rett ut i sola og dagdrøyme og fnise, mens eg høyrer på kjærleikssongar.

Her ser du korleis det ser ut på rommet eg camper på hjå Mamma. Rotet her kan også representere tilstanden i hjerna mi. Kaotisk og eg er ute av stand til å få orden på noko som helst. 

Eg prøver å starte på undervisingsplanlegging for hausten, men begynner då berre å tenkje på at ferien faktisk snart er slutt og at eg snart må attende til kvardagen.

Kjærleik gjer ikkje blind. Eg ser fullstendig klart kven han er. Eg ser også fullstendig klar kven eg er om dagen; ei fjollete jente som både er blitt mentalt og fysisk lat. Men sjølvsagt veldig lukkeleg.

PS: I neste veke satsar eg på eit artigare blogginnlegg. Då skal eg på kjærleiksferie. Min fantastiske kjærast har nemleg sagt seg viljug til å vere med meg rundt i Noreg for å følgje skilt med rare stadsnamn. Som altså er ein av tinga eg hadde planlagt å gjere i sommar, og som står på lista mi over 50 ting eg skal gjere før eg døyr. 



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…