Gå til hovedinnhold

Nasjonalromantisk eventyr i Jølster

På laurdag gjekk turen til vakre Jølster. Målet var å springe halvmaraton i nasjonalromantiske omgjevnader i Jølster for idrettslaget Cava Runners.


 Vi startar herfrå. Ikkje langt unna Skei, og målet er å springe til Vassenden. Vakre omgjevnader, men vi gruar oss. Huff som vi gruar oss. 


Ved startstreken. Ikkje heilt klar, men tenkjer at eg skal klare å gjennomføre på eit vis. Har ikkje hatt optimal oppladning, men tenkjer eg tek det som ei treningsøkt. Ei lang treningsøkt. 

Dei fyrste to kilometra er grusomme. Etter tre kilometer går det litt lettare. Etter fem kilometer begynner det å løsne. Mellom sju kilometer og 12 km har eg det eigentleg ganske greitt. Ingenting gjer vond, og eg er ikkje sliten. Når du rundar halvvegs, begynner du å tenkje at det sakte, men sikkert går mot mål.

Det står skilt ved kvar kilometer. Eg teller ned. 10 - 9 - 8 - 7. Det er her det begynner å bli vondt. Det er her det begynner å bli vanskeleg. Det blir lenger og lenger mellom skilta. På fem kilometer att tenkjer eg at no er det berre ein halvtime att. Fem kilometer er jo ikkje så langt.

Fem kilometer er jævlig langt når du allereie har sprunge 16 km. Det er lang og vondt!

Tre kilometer att. Skiltet med to kilometer på kjem aldri - følast det som. Eg må tenkje: "15 minutt Hanne! 15 minutt med smerte! Det kan du takle".

Eg må gå litt den siste kilometeren. Er redd eg må spy viss ikkje. Så spring eg. Ser snart målstreken. Veit eg ikkje klarar å kome i mål på under 2:20 som eg hadde håpa. Eg kjem i mål. Eg brekker meg. Ein - to - tre gonger. Det betyr at eg må ha klart å presse meg littegrann likevel.


Her er eg i mål. Har fått medalje. Er ganske stolt. Er veldig klar for cava.

Og etterpå? Fire stolte jenter på campinghytte på Jølstraholmen camping. Åtte flasker cava. Slikt blir jo sjølvsagt veldig moro!

Og sjølv om vi rett etterpå sa: "Aldri meir. ALDRI meir" kom terminlista i "Kondis" opp på bordet utpå kvelden, og vi var i full gang med planlegging av neste tur.


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…