Gå til hovedinnhold

Nasjonalromantisk eventyr i Jølster

På laurdag gjekk turen til vakre Jølster. Målet var å springe halvmaraton i nasjonalromantiske omgjevnader i Jølster for idrettslaget Cava Runners.


 Vi startar herfrå. Ikkje langt unna Skei, og målet er å springe til Vassenden. Vakre omgjevnader, men vi gruar oss. Huff som vi gruar oss. 


Ved startstreken. Ikkje heilt klar, men tenkjer at eg skal klare å gjennomføre på eit vis. Har ikkje hatt optimal oppladning, men tenkjer eg tek det som ei treningsøkt. Ei lang treningsøkt. 

Dei fyrste to kilometra er grusomme. Etter tre kilometer går det litt lettare. Etter fem kilometer begynner det å løsne. Mellom sju kilometer og 12 km har eg det eigentleg ganske greitt. Ingenting gjer vond, og eg er ikkje sliten. Når du rundar halvvegs, begynner du å tenkje at det sakte, men sikkert går mot mål.

Det står skilt ved kvar kilometer. Eg teller ned. 10 - 9 - 8 - 7. Det er her det begynner å bli vondt. Det er her det begynner å bli vanskeleg. Det blir lenger og lenger mellom skilta. På fem kilometer att tenkjer eg at no er det berre ein halvtime att. Fem kilometer er jo ikkje så langt.

Fem kilometer er jævlig langt når du allereie har sprunge 16 km. Det er lang og vondt!

Tre kilometer att. Skiltet med to kilometer på kjem aldri - følast det som. Eg må tenkje: "15 minutt Hanne! 15 minutt med smerte! Det kan du takle".

Eg må gå litt den siste kilometeren. Er redd eg må spy viss ikkje. Så spring eg. Ser snart målstreken. Veit eg ikkje klarar å kome i mål på under 2:20 som eg hadde håpa. Eg kjem i mål. Eg brekker meg. Ein - to - tre gonger. Det betyr at eg må ha klart å presse meg littegrann likevel.


Her er eg i mål. Har fått medalje. Er ganske stolt. Er veldig klar for cava.

Og etterpå? Fire stolte jenter på campinghytte på Jølstraholmen camping. Åtte flasker cava. Slikt blir jo sjølvsagt veldig moro!

Og sjølv om vi rett etterpå sa: "Aldri meir. ALDRI meir" kom terminlista i "Kondis" opp på bordet utpå kvelden, og vi var i full gang med planlegging av neste tur.


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…