Gå til hovedinnhold

Lærarferien er altfor kort!

Etter å ha gjennomført min fyrste lærarferie har eg berre ein ting å seie; lærarferien er altfor kort!

I går og i dag har vi gjennomført dei to fyrste planleggingsdagane ved Høyanger skule. Har du lyst til å vrenge hjernen din og bli fullstendig utslite; prøv å sette saman ein timeplan for ei klasse på ungdomstrinnet. 

I natt låg eg vaken og tenkte på timeplanen. Eg tenkte på korleis eg skulle få kabalene til å gå opp. Eg tenkte på gruppeinndelingar, klasseromsplassering, halvårsplanar og undervisingsopplegg. Eg tenkte også; korleis i alle dagar skal eg få alt klart til elevane kjem på måndag?

Då eg tok ferie i juni tenkte eg at det var ingen som fortente denne ferien meir enn meg, og alle andre hardtarbeidande lærarar (det er mange av dei). Eg tenkte at eg hadde ein lang sommarferie framfor meg der eg skulle lese meg opp på ny metodikk, gjere ferdig langtidsplanlegginga i faga og elles ha alt under kontroll til planleggingsdagane starta 13. august. 

Vel..det vart ikkje akkurat slik. Det tok to veker før eg skjønte at eg faktisk hadde ferie og var i stand til å slappe av. Så vart eg hovudstups forelska, og vips så hadde sommaren gått. Eg hadde ikkje fått lese meg opp ein einaste ny metode. 

I går fekk eg verkelegheiten mitt i fleisen då vi starta på å planlegge timeplanen. På slutten av dagen var eg så sliten og lite konstruktiv at eg hadde lyst til å brøle til alle som såg på meg. Eg kom heim, og det einaste eg var i stand til var å ligge rett ut på sofaen for så å prate med kjærasten på telefon i tre timar. 

I dag ser eg heldigvis litt lysare på livet. Eg begynner å glede meg til elevane kjem. Timeplanen begynner å sjå ganske fornuftig ut. Vi hadde ein bra dag med tema "vurdering for læring" i dag og i morgon skal vi lære meir om klasseleiing. På fredag er det siste finpuss av timeplan, klargjering av klasserom og planlegging av fyrste skuleveka. Det er mykje som skal vere klart til måndag, men eg tenkjer no at eg skal sleppe å bruke helga på det og skal klare å bli ferdig på fredag.

Det tenkte eg ikkje då eg starta som fersk lærar på Høyanger skule i fjor. Då var eg heilt øydelagt etter planleggingsdagane og skjønte ikkje korleis i alle dagar dette skulle gå. No har eg eitt år meir erfaring og er litt tryggare i rolla mi. Eg kjenner elevane mine og veit slik omtrent kva som ventar meg på måndag. Det visste eg ikkje for eitt år sidan. 

Eg tenkjer likevel no, som for eitt år sidan, at det er for lite tid til planlegging. I ein travel skulekvardag er det det pedagogiske utviklingsarbeidet som må lide. Diskusjonar på teamet, diskusjonar innanfor fagseksjonar og deling av gode undervisingsopplegg og metodikk. Dessverre blir det altfor lite tid til slikt i skulen, og eg føler i blant at vi hadde hatt behov for dobbelt så mange planleggingsdagar som vi faktisk har. 

Lærarferien er ikkje for lang. Det er min hovudkonklusjon etter å ha gjennomført mitt fyrste år som lærar og min fyrste lærarferie. Fy søren som vi treng den ferien. Som eg trengte den ferien! Og for de som framleis trur vi jobbar vanleg arbeidsveke; vi gjer ikkje det. Lang sommarferie er for å kompensere for at vi har lengre arbeidsdagar og ei arbeidsveke på 43 timar. Arbeidsåret vårt er komprimert. 

Om eg tykkjer det er moro å starte på att no? Sjølvsagt tykkjer eg det. Eg kunne ikkje tenkje meg annan jobb. Eg har fantastiske kollegaer og er ekstremt glad i jobben min. Eg gler meg til å treffe elevane og kome i gang på måndag. 

Syter eg og klagar over jobben min? Veldig sjeldan. Kjem eg til å bli irritert neste gong du hintar om at lærarane har for lang ferie og at vi er nokre latsabbar? Ja, det gjer eg!

Og viss du trur lærarane har så ekstremt gode arbeidshøve; vi treng mange lærarar i framtida, så du er velkomen til å utdanne deg som lærar! Eg kan love deg ein dynamisk og spanande jobb med mange utviklingsmoglegheitar. Ferien derimot - den er ikkje så lang som du gjerne trur før du sjølv blir lærar. 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…