Gå til hovedinnhold

Stortingsval og kvite elefantar

Ved førre stortingsval var eg på Raufoss på Oppland Framstegsparti si valvake. Eg var 2. kandidat på Oppland Framstegsparti si liste. Eg hadde vore inne på dei aller fleste meiningsmålingane dei siste månadene. Kampen stod mellom meg og AP sin 4. kandidat Stine Renate Håheim. Det var det målingane synte.

Omlag ei veke før valet begynte ting å snu. Høgre fekk ein oppsving og begynte å puste oss i nakken.

GD sin måling viste no at eg ikkje lenger låg an til å kome inn på Stortinget. 

Valdagen for fire år sidan var ein grusom dag for meg. Men samtidig var det ein dag og natt prega av håp og endring av framtidsplanane mine.

Kvelden starta hjå NRK på Lillehammer. Eg og Stine Renate var både med på riksdekkande radio og vart intervjua av NRK Hedmark/Oppland. 

Seinare bar det til Raufoss for valvake. Då valdagsmålinga kom skjønte eg vel eigentleg at alt håp var ute. Og då resultata frå kommunane i Oppland begynte å strøyme inn skjønte eg at eg måtte finne meg noko anna å gjere enn politikk. Klokka 2120 låg vi inne med eit utjamningsmandat, men det var det næraste vi kom i løpet av den kvelden.

Journalistar rundt meg. Journalistar som både i løpet av kvelden og morgonen etter skulle høyre korleis eg hadde det. Eg var ærleg. Sa eg følte meg som eg var blitt tygd på og spytta ut att. Følte meg heilt tom. Eg sa at eg tok det som eit teikn på at eg skulle finne på noko anna enn politikk. Eg hadde alt anna enn lyst til å gå attende og jobbe som rådgjevar på Stortinget. Ei veke etter valet søkte eg meg jobb i Vågå. To månader seinare sa eg opp jobben min på Stortinget. I januar 2010 flytta eg til Vågå.

Stine Renate kom heller ikkje inn, men vart stortingsrepresentant då Rigmor Aasrud vart statsråd litt seinare. Stine Renate og eg er forresten blitt veldig gode vener i etterkant av valet, og i lag med toppkandidaten til KrF i Oppland, Hilde Ekeberg, er vi blitt eit tverrpolitisk trekløver som har mykje moro i lag. Syner at ofte blir dei beste venskapa i politikken danna på tvers av partigrenser.
Nedtur for Valdres-jentene


I år er det valvake med elefantar - kvite elefantar

Etter dette valet her vil eg offisielt vere utan verv i politikken. Eg er snart ikkje lenger 1.vara til Stortinget. Einaste eg har engasjert meg i dag var å stemme på Framstegspartiet her i Høyanger. No føler eg med på valvakene og på resultata som snart skal tikke inn.

Eg kjenner det kriblar. Eg kjenner eg skulle ønskje eg var på valvake i Oslo. I lag med kandidatar. I lag med vener. I lag med tidlegare kollegaer. I lag med menneske eg er så glad i. Eg saknar spenninga og nerven på slike valvaker.

I staden sitt eg no heime i stova mi i Høyanger. Må vere klar til undervising i morgon tidleg. Og eg må levere eit essay på It's learning innan klokka 2359. Eg analyserer omgjevnadene i novella "Hills like white elephants", og skriv mi fyrste engelskoppgåve på studiet eg nettopp har starta på.

Vidareutdanning eg tek slik at eg forhåpentligvis blir ein litt betre lærar. For det er lærar eg ønskjer å vere no - ikkje politikar.

Så valvaka denne gongen er i lag med kvite elefantar.

Mange vil kanskje påstå at valvaka mi for fire år sidan også var i lag med kvite elefantar.

Ein kvit elefant blir brukt som eit uttrykk for noko som er kostbart, men ikkje til veldig stor nytte.

Nokon vil kanskje påstå at valkampen eg køyrte i 2009 var kostbar og til ingen nytte - og at ein stortingsplass eigentleg kostar meir enn det du får ut av det du kan utrette der inne - i alle fall som opposisjonspolitikar.

Eg føler i alle fall at eg påverkar livet til fleire menneske no enn eg truleg ville gjort som opposisjonspolitikar på Stortinget. No er det ingen kvite elefantar i livet mitt lenger.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…