Gå til hovedinnhold

Eit økologisk romantisk måltid på Beitostølen - er det mogleg?

Vi i Landbruks- og matdepartementet har jo fått ord for oss å sjekke ut både priser og utval på eigenhand i butikkane. Dette fann eg ut at eg skulle gjere då eg begynte å førebu meg til eit innlegg eg skulle halde på Økologifagdagen førre veke. 

Spørsmålet eg stilte meg var; "Er det mogleg å lage eit heiløkologisk romantisk måltid basert på utvalet eg finn i butikkane på Beitostølen?" 

Eg starta på vinmonopolet. Lett. Rauvdin, kvitvin og musserande. Alt i økologisk. Og nei; sjølvsagt drakk eg ikkje alt eg fann! 

Det er tre matbutikker på Beitostølen. I to av dei klarte eg ikkje finne eit einaste økologisk grønsaksprodukt. I den tredje hadde dei ei overraskande bra avdeling. Då fann eg alt eg trengte til salat. Som eg forstod måtte bli den romantiske middagen. Eg fann også pasta!

Økologisk basilikum. Jippi!!


Eg ville ha ost i salaten. Fann ingenting. Økologisk mjølk fann eg heller ikkje (men seinare såg eg ei flaske økologisk mjølk i den eine butikken).

Eg et ikkje kjøt, men sjekka utvalet der også. Fann ingenting. Eller det vil si; eg fann økologiske bearbeida kjøtprodukt. I barnematavdelingen!

På Beitostølen som i resten av landet; det største utvalet av økologisk mat finn du i barnematavdelinga. 


Eg tenkte så fisk. Vart litt usikker på dei økologiske prinsippa innanfor fiskeoppdrett. Googla og fant at det fanst økologisk oppdrettsfisk. Ikkje på Beitostølen.

Eg tok til slutt sjansen på at skalldyr; reker og krabbe nok må reknast som økologisk sidan dei tross alt har levd som ville og ikkje i anlegg.


Det vart til slutt ein romantisk og god middag, men eg skal innrømme eg er glad for økologisk vin. Og for ein kjærast som er med på mine påfunn. 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…