Gå til hovedinnhold

Prosjekt: "All mat Hanne kastar i løpet av ei veke"

I førre veke hadde vi møte med heile verdikjeda innanfor mat med innleiande diskusjonar for å kome fram til semje om ei samarbeidsavtale for å redusere matsvinn. 

Eg har skrive om matsvinn på bloggen min tidligare, og då framstilte eg meg sjølv som eigentleg ganske god på feltet sidan eg har teke med meg god lærdom heime frå.

Eg kastar mat. Eg innrømmer det glatt. Eg har dårleg samvit kvar gong eg kastar mat, men eg gjer det. Litt mindre dårlig samvit når eg kastar det stygge på agurken og tomaten. Veldig dårleg samvit når eg kastar middagsrester som eg ikkje har fått ete opp. Men eg kastar aldri noko som har gått forbi "best før-datoen" utan å teste det anten ved hjelp av smakssans, syn eller luktesans

For å gjere meg sjølv meir medviten på alt eg kastar av mat, skal eg no bruke bloggen min. Slik kan eg kombinere min interesse for å ta bilete, skrive og prøve å skape oppmerksemd rundt eit stort samfunnsproblem. For det er eit av dei store globale paradoksa; vi pratar om å auke produksjonen for å sikre folket nok mat, og samtidig kastar vi store deler av den maten vi produserar.

I dag skal eg ut på reise til tysdagskveld, men frå onsdag skal eg starte på ei vekes prosjekt her på bloggen; dokumenter alt eg kastar av mat. Eg gruar meg. Eg trur nemlig det er meir enn eg trur.

Eg tjuvstarta litt då eg var heime i Valdres i helga, forresten. Alltid litt skummelt sidan eg berre er heime i helgene, og pendling blir det mykje matsvinn av. Dessverre!

Finn denne her godbiten av ein yoghurt innerst i kjøleskåpet. Best før 29.juli tydeligvis. Lover ikkje bra før eg tok opp lokket. 

Tok ein sjekk. Ingen grøne flekkar. Rørte litt rundt. Lukta heilt vanleg. Tok på honning og frukostblanding. Veldig god!!

Den her hadde eg skikkeleg tru på. Berre nokre då dagar over best før-datoen. Den lukta heilt greitt, så eg helte opp ein stor klunk i mjølkesteamaren. Ingenting er som ein kaffi og mjølk på morgonen. Då mjølka er ferdig steama ser eg det eg ofte ser; mjølka har skilt seg. Mjølka må altså hellast ut (eg er ikkje slik som lagar vaflar av sur mjølk fordi eg har ikkje godt av vaflar).


Elles i helga kasta eg ein tomat, noko salat, rekeskall, eg skar bort noko av ein chevre og det var sikkert noko anna som også gjekk i søpla. 

Men frå og med onsdag dokumenterer eg altså ALT. Følg med!

I mellomtida vil eg anbefale sida Matvett. God heimeside med mange tips til deg som vil kaste mindre mat - både av omsyn til miljøet og av omsyn til lommeboka di. 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…