Gå til hovedinnhold

Alderen har tatt meg att!

To ting har skjedd etter at eg vart statssekretær i Landbruks- og matdepartementet. For det fyrste; eg har begynt å få gråe hår. For det andre; eg har fått ryggproblem. Det er det siste eg ønskjer å skrive om i dag.

Det skjedde ein dag i starten av juli. Eg var på jobb i Landbruks- og matdepartementet. Det er sommar og forholdsvis rolige dagar. Eg bruker difor noko av tida mi i Oslo på å trene. På treningsrommet i departementet. Så skjer det. Noko som aldri har skjedd før. Midt i det eg meiner er en rett utført knebøy, skjer det. Eg kjenner det riv i venstre skinke. Klarar på eit eller anna vis å løfte vekta opp frå golvet. Har det kjempevondt. Må avslutte treningsøkta. Klarar knapt nok dusje etterpå, men tenkjer at det sikkert går over.

Dagen etterpå. Endå verre. Eg klarar ikkje sitte. Det gjør søren med vondt å sitte! Eg har alltid meint det ser litt dumt ut å ha slik arbeidsbord du står ved. For fyrste gong  i mitt liv får eg bruk for den knappen der du kan justere pulten på jobb. Så jo; no går eg inn i ei lang periode som ståande kontortilsett.

Dagane går. Det gjer vondt å bøye seg ned. Eg må ha hjelp til å ta på meg sokker og strømpebukse (når eg er åleine i Oslo og ikkje har kjærasten til å hjelpe meg går eg i sandaler og kjole; det er alt eg får på meg). Det gjer vondt å kome seg opp av senga. Å hoste eller å nyse er utruleg smertefullt.

Eg tenkjer; snart må vel denne strekken gå over!

Etter ein månad med store smerter må eg berre gå til behandling. Eg får beskjed om at det ikkje er ein strekk. Det er noko i ryggen som har skjært seg. Eg må ta tida til hjelp. Unngå sitting (det gjer jo vondt, så det går greit) og at eg skal gå og stå mest mogleg.

Det går opp og ned. Men behandling hjelp ikkje (nokon ville påstått eg burde gått til annan behandling, men etter å ha sett på "Folkeopplysningen" på NRK skjønner eg eigentleg at det er lite av behandlinga mot ryggproblem som eigentleg hjelp; det som hjelp er å ta tida til hjelp). Det vil si; eg innbiller meg det hjelp litt, men det gjer nok ikkje det. Eg er berre desperat etter å bli frisk!

Å sitte på buss gjør vondt. Å sitte på fly er vondt. Å bøye seg ned for å ta på seg plast rundt skoa når du skal inn i fjøs er eit smertehelvete. Og eg føler meg dum som ser ut som eg er 80 år! Det er kanskje difor ikkje lurt å fortsette reisinga rundt i Noreg, men det har eg altså gjort. Mens eg føler meg invalid. Og har prøvd å skjule det etter beste evne (vil ikkje vere skada!)

Enkelte gonger har det vore så vondt at tårene har spruta når eg har stått opp. Å få på seg kleda har vore den største barriera. Etter ein times tid har det gått lettare, men morgonane har vore verst.

Tida leger alle sår. No er eg på veg til å bli betre (det har gått over tre månader!). Eg kan sitte på jobb. Eg får på meg sokkar. Eg klarer å barbere leggene utan å ta smertestillande fyrst. Alt i alt føler eg meg nesten som eit heilt menneske att.

Tidlegare denne veka var eg på treningsrommet for fyrste gong etter den grusomme hendinga i juli. Korte økter på ellipsemaskina. Og nokre øvingar for armane. Knebøy kjem det til å bli langlang tid til eg prøver att.
På treningsrommet i R5. Interiør i metall som de ser. Eg er optimistisk.

Og ps; eg skal aldri, aldri tru at dei som har ryggproblem overdriv sine utfordringar meir!

Og ps nok ein gong; eg trur framleis du kan unngå ryggproblem ved å vere meir i aktivitet og betre i aktivitet. Eg trur det er min eigen feil og ingen andre sin, og det er berre eg som kan rette opp i det att. Men det blir ikkje noko enklare å takle kvardagen av den grunn. :)

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…