Gå til hovedinnhold

Eitt år!

I dag har altså Høgre-FrP-regjeringa vore i sving i eitt år. Jøss. Tenk det. Eitt år i regjering. Det hadde eg i alle fall ikkje trudd kom til å skje då eg meldte meg inn i partiet for 15 år sidan (huff,  eg er verkeleg vaksen).

Eg kunne skrive mykje om politikken vi har fått gjennomført. Det burde eg sikkert gjort. Vi har gjort mykje. I departementet eg jobbar i har det skjedd veldig mykje. I blant kunne ein faktisk tru det har skjedd meir enn det faktisk har gjort også, om ein skulle tru retorikken på enkelte av motstandarane våre.

Eg kjem likevel, som vanleg, til å ha ha ein meir personleg sving over det heile. Eg tenkjer tilbake eitt år. 16.oktober i fjor. Det var ein onsdag. Tysdagsettermiddag etter å ha undervist min siste time som lærar (i alle fall i denne omgang - eg skal sjølvsagt attende til læraryrket når eg er ferdig her) sette eg meg i bilen på veg frå Høyanger til Beitostølen.

På Beitostølen traff eg kjærasten min. Skjelvande. Visste ikkje kva eg gjekk til. Pakka ein liten koffert. Tok tidlegaste buss inn til Oslo. Visste ingenting. Visste berre eg skulle møte på Stortinget dagen etterpå klokka 11 (eller var det 12? Eller var det 10?). Visste om ei til som skulle bli statssekretær. Vi drakk kaffi i lag før vi gjekk på Stortinget. Skjelvande.

Rett før fellesmøtet begynte gratulasjonsmeldingar å tikke inn (eg hadde berre fortalt om jobben til Mamma, Pappa og Trond). Plutseleg hadde avisene fått nyss på dette (mykje spenning knytt til posisjonar). Vi møtte dei andre som skulle bli statssekretærar og politiske rådgjevarar. Presenterte oss for kvarandre. Mange kjente folk eg vart glad for å sjå. Endå fleire ukjende som eg er blitt glad for å sjå seinare.

Etterpå. Heilt åleine. Eg spaserer bort til Landbruks- og matdepartementet. Finn fram på eit slags vis. Stotrande i resepsjonen; "Hei, eg har ein avtale med departementsråd Leif Forsell". Veldig sjenert. Lurer på kva i alle dagar eg har sagt ja til. Leif Forsell kjem og hentar meg. Møter ein smilande avtroppande minister oppe hjå politisk leiing. Blir vist til kontoret mitt. Finn kaffi. Så er det berre å vente på at Sylvi kjem. Og ho kjem, i lag med heile Noregs pressekorps. Og slik har det vel no vore i omtrent eitt år.

Det svinga i Landbruks- og matdepartementet då. Og det har det gjort i eit heilt år no.

Kva har skjedd med meg? Eg kan mykje meir om landbrukspolitikk (kanskje ikkje så sjokkerande). Eg kan mykje meir om forvaltninga. Eg har truffe utruleg mange kunnskapsrike menneske. Eg er blitt tryggare på meg sjølv. Også har vi sjølvsagt fått gjennomført mykje god politikk.

Eg har (formelt) flytta til Valdres og blitt sambuar. Eg er blitt dårlegare til å skrive (som statssekretær skriv ein altså ikkje så mykje som ein skulle tru ut i frå tittelen). Eg trener mindre. Eg har fått ryggproblem for fyrste gong i mitt liv (som de får ein eigen bloggpost om seinare, og som ja; truleg heng saman med førre punkt). Og ja; eg er nok blitt hakket mindre sosial (helgene blir brukt til kjærasten og omtrent utelukkande det).

Men ja; eg bruker denne moglegheiten eg har til å lære mest mogleg og få gjennomført mest mogleg. Denne bransjen er uforutsigbar. Vips, så må eg pakke bort ni par sko frå kontoret mitt, rydde pendlarleiligheten og flytte heim til Valdres også på vekedagene for å finne meg ein lærarjobb. Då er det endå godt at eg har verdas beste yrke å vende tilbake til.


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…