Gå til hovedinnhold

Fantastiske Indre Namdal

Eg innrømmer det. Eg er ikkje heilt objektiv. Eg er veldig subjektiv. Men eg elskar regionen Indre Namdal i Nord-Trøndelag.

I fyrste halvdel av september reiste eg på mitt fyrste besøk til Indre Namdal i den jobben eg har no. Eg hadde gleda meg til det. Eg hadde høge forventingar. Og dei vart innfridd alle saman.

Eg innrømmer det. Eg har fått høyre mykje om utfordringar i landet vårt. "No skal du få høyre om utfordringar og moglegheitar på staden vår" seier ordførarar, bondelagsleiarar og kommunetilsette. Ofte får eg berre høyre om utfordringar.

Eg fekk høyre om utfordringar i Indre Namdal også, men eg fekk høyre mest om moglegheiter. No hugsar eg berre alt det positive dei la vekt på i Indre Namdalen. Eg hugsar smila. Eg hugsar gleden. Eg hugsar optimismen.

Unge bønder. Unge bønder som satsar stort. Dei investerer. Utvidar. Har tru på framtida. Og det i ein region som ligg langt frå sentrale strøk.

Fire timar brukar du på å køyre opp til Røyrvik frå Værnes. Det bur få folk att der. Det ligg eit stykke frå hovudfartsårene, og dei har opplevd enorm folketalsnedgang dei siste tiåra.

I Røyrvik var eg på Skånaliseter gårdsysteri. Fekk middag. Fekk smake noko av den beste osten eg nokon gong har smakt. Fekk høyre historia om kor utfordrande det var å starte opp eige foredling av geitemjølk berre for nokre år sidan. No er det heldigvis lettare, og vi ser fleire starte opp. Skånaliseter var ein av dei fyrste.

 Osten øvst på bildet er greskinspirert. Kjøpte med masse heim. Absolutt å anbefale!


Fyrste bonden vi besøkte var i gang med å byggje nytt fjøs. Og hadde bursdag. Då vart det kake med fjellandbruklogo. 

 Lierne kommune. På nasjonalparksenteret. Bjørnevettreglane, som alle i kommunen må ha lært seg. For i denne kommunen kan du faktisk risikere å møte på bjørn og då må ein vite kva ein skal gjere. 
Utstoppa bjørn i bevegelse. Bjørneskinn. Skutt bjørn altså (og det var kanskje dei båe).



Eg har ikkje mange bilete frå besøka. Men det eg skreiv om regionen i masteroppgåva mi frå 2007 kan framleis gjelde. Dette er utdrag frå forordet (og beklager at det er på bokmål). 

Indre Namdal er et typisk uttynningssamfunn der kompetanse forsvinner sammen med 
innbyggerne. Imidlertid er det alt annet enn destruktive tanker som preger menneskene som bor 
der. Til tross for, etter min mening, sentrale overgrep mot regionen når det gjelder vern og 
kjerneområder for rovdyr, så er det en enorm positivitet som råder. 

Takk for at lange avstander fikk øynene mine opp for hvor avhengig folk i distriktene faktisk er 
av bilen. Selv om jeg er vokst opp i Valdres, så gikk det først opp for meg under mine besøk i 
Indre Namdal hvor lite fri og hvor immobil man er uten bil der oppe. Så til ordføreren som spurte 
meg et retorisk spørsmål: ”Skal vi liksom ha dårlig samvittighet vi som er avhengig av bilen – når 
de der nede driver med det derre rallygreiene sine?” Nei; dere skal aldeles ikke ha dårlig 
samvittighet! 

Det jeg husker best fra tiden jeg har tilbrakt i Indre Namdal er da jeg skulle kjøre over en 
fjellovergang til Røyrvik, der det var full snøstorm” og veien var i ferd med å snø bort. Jeg måtte 
stoppe bilen og brøt ut i hysterisk gråt, og skrek: ”Hvorfor i huleste verden bosetter folk seg borti 
her?”. Så bestemte jeg meg for at dette skulle jeg klare, startet bilen, og kom meg utrolig nok 
over fjellet og til Røyrvik. Denne episoden beviste for meg at man klarer det man vil klare om 
viljen er sterk nok. Slik som jeg nå klarer å levere masteroppgaven min. Og slik som jeg er sikker 
på at det er mulig å snu utviklingen i mange rurale områder i Norge!


Og nei; det er kanskje ikkje så bra for ein forskar å forelske seg i regionen ein forskar på, men eg må seie at forelskinga fyrst skjedde etter oppgåva var levert inn. Og eg forelska meg på nytt då eg var oppe der no i september. 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år.

Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg. 
Terningkast: 2 

Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt?
Terningkast: 5 
Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det. 
Terningkast: 3
Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein song som får meg i godt humør. Ved fy…