Gå til hovedinnhold

Dei 333 Bukkene Bruse som ikkje lenger kom seg til seters for å gjere seg feite

Det var ein gong tre hundre og trettitre Bukkene Bruse som ikkje lenger kom seg til seters for å gjere seg feite. Dei heitte forresten ikkje lenger Bukkene Bruse. Du skjønner no hadde ikkje bøndene omsorg for dyra sine lenger, og dei fekk ikkje lenger namn. Det var mange små og store geiter, men dei vart ikkje lenger sett. Dei var nemlig alle ein del av store besetningar i dette vesle landet som ein gong hadde vore så idyllisk.

Og det var ikkje berre Bukkene Bruse som ikkje lenger kom seg til seters. Kyrne og sauene kom seg heller ikkje til seters lenger. Dei var berre inne og åt kraftfôr. Dei tygde kraftfôr dagen lang, og fôret var fullt av antibiotika.

Dagros, ho vart ikkje lenger kalla Dagros. Ho hadde no berre eit nummer. Og ho fekk ikkje lenger omsorg frå eigaren sin. Ho var kanskje snill ho bonden, men ho var jo aldri her. Alt ho gjorde var å køyre rundt frå jordlapp til jordlapp og spreie møkk. Og eksos, sjølvsagt. Det var ikkje lenger mogleg å lage anna enn eksosmat.

Og det kom berre fleire og fleire nye kyr inni fjøset. Dagros kunne ikkje namnet på alle lenger ein gong. Det vart stadig fleire kyr. Alt for å nå krava om effektivitet. Og dess fleire kyr dess meir måtte bonden køyre traktor. Det var snart ikkje anna enn dekk og diesel att i dette landbruket.

Sauane hadde fått prata litt med geitene ein gong for lenge sidan då dei framleis var ute i marka og åt gras. Dei hadde då fått høyre om eit troll. Ei troll under ei bru.

-         - Høyrast det ikkje litt hyggeleg ut med troll, tykkjer du, sa den store sauen til den vesle? Det må vel vere hyggeleg å ha ein fiende det er mogleg å slå?



Frå meg til dykk; utdrag frå eventyret om korleis det gjekk med Bukkene Bruse etter at Framstegspartiet overtok Landbruks- og matdepartementet. Fortalt fyrste gong av meg på landsmøte i Bonde- og småbrukarlaget førre helg. Skrive ned for fyrste gong i eit blogginnlegg no.



For ordens skuld for dykk som ikkje forstår ironi; eventyret er slik våre motstandarar likar å få fram skremmebilde om kor forferdeleg det blir i landbruket om me får fortsette. 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…