Gå til hovedinnhold

Glade kyr og glade forbrukarar

Grøndalen gard og "Nýr"
Eg møtte nok ein dyktig bonde fredag denne veka. Ikkje berre har han ei solid bedrift, men han driv også ut i frå ein filosofi som handlar om at dyra skal ha det bra og at kua skal få lov til å vere mor. 

Hans Arild Grøndahl driv eit mjølkebruk i Akershus med 19 mjølkekyr. Bruket er drive økologisk, kyrne ligg på halm inne i eit lausdriftsfjøs og har tilgang til store beiteareal ute. Kyrne får lov til å ta vare på kalven sin i to månader (minimumskravet i økologisk landbruk er at kalv skal gå med mor i tre dagar). Du kan lese meir om filosofien og gardsbruket her. 

På Grøndalen gard marknadsfører dei produkta sine med at dei kjem frå lykkelege kyr. Det produktet dei er mest kjend for er Nýr, som er ein ferskost som kan brukast både som tilbehør, i dessertar, i matlaging og elles til alt anna du måtte ønskje. Nýr blir brukt av mange kjende kokkar og restaurantar i Oslo, og du får også kjøpt produktet i Meny- og Ultrabutikkar i Osloområdet.

Eg og Ingunn Foss, som er landbrukspolitisk talsperson for Høgre, hadde blitt invitert med av Dyrevernalliansen på besøk til Grøndalen gård. Og for eit besøk det vart! Ein entusiastisk bonde med verkeleg tru på det han driv med. Stor tru på at det er viktig at dyra har det bra både for at det i seg sjølv er viktig at dyra har det bra, og for at det blir betre mjølk av det. Ikkje rart Nýr blir marknadsfør som ein syrlig ferskost frå lykkelige kyr. 

Eg, Ingunn og Hans Arild i lag med det som ikkje ser ut som ein altfor lykkeleg kalv på bilete, men eg skal love deg at kalven klarte seg bra i møte med oss.


Kyrne på garden som har moglegheit til å kome seg ut. Denne dagen er det vått og gjørmete og ikkje passande å springe ut på graset. 


Produktet som blir laga av lykkelege kyr; Nýr. Eg fekk med eit beger heim og det skal inngå i romantisk måltid til kjærasten til helga. Sik at han også blir lykkeleg. 


"Alle kan ikkje ha 19 mjølkekyr og leve av det"
Nei, alle produsentar skal ikkje vere som Hans Arild Grøndalen. Ei skal heller alle produsere Nýr. Det er ikkje mogleg, og heller ikkje ønskeleg. Like lite som eg meiner alle skal vere som dette bruket, meiner eg at alle skal produsere 900 000 liter mjølk (som er kvotetaket). Eg er oppteken av mangfald, og at kvar enkelt produsent må ta tak i sine styrker, sitt potensiale og produsere ut i frå det. For nokon er det å produsere mykje mat, for andre er det å produsere nisjemat til ein høgare kvalitet og til ein marknad der folk er villige til å betale noko meir. 

Eg tek av meg hatten for norske matrodusentar. Mine heltar er folk som Hans Arild Grøndalen, som trur på noko og som realiserer det dei trur på. Som lev ut sin filosofi, noko som gjev glade kyr og glade forbrukarar.


Kommentarer

  1. Hans Arild er en virkelig flott fyr - skulle ønske alle kuer i Norge hadde det like bra som kuene hans!:-)

    SvarSlett

Legg inn en kommentar

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…