Gå til hovedinnhold

Fem nyansar av Grey

Eg er redd for å gå glipp av det som skjer i verda. Det er grunnen til at eg prøver å få med meg politisk kvarter kvar morgon og grunnen til at eg bestilte billettar til "Fifty shades of grey" og var på kino på laurdag.

Nokon vil sikkert påstå eg heller burde lese bøkene. Det har eg ikkje gjort. Men ståket rundt filmen har gjort at eg er blitt ekstremt nysgjerrig. Javisst diskuterte mine kollegaer i min førre jobb bøkene (det gjer dei ikkje i Landbruks- og matdepartementet, men eg har fått avslørt at det er folk her som har lese bøkene), men det var ikkje nok til at eg valde å lese dei.

Men med filmen har det tatt av. Og som den romantikar eg er, bestilte eg billettar til filmen på sjølvaste Valentinsdagen, og tvinga kjærasten min til å bli med. Eg såg for meg at eg måtte sitte i salen med skjerfet framfor ansiktet, og berre vere flau. Så feil kunne eg ta. Dette var ikkje flaut, men det var ganske kjedeleg.

I løpet av filmen sjekka eg facebook tre gonger. Eg var meir nysgjerrig på reaksjonen på bilete eg hadde lagt ut av kinobillettane enn eg var nysgjerrig på kva som skjedde i filmen.


Nokon kommenterte fyrste rad. De trur meg sikkert ikkje, men det var einaste som var ledig då eg bestilte. Dessutan; siste rad er meir suspekt. 


Kva i alle dagar er det kvinnegruppa Ottar protesterer så på? Viss folk ikkje skjønner at dette er fiksjon, skjønner dei ikkje at noko er fiksjon! Livet mitt er blitt meir påverka av filmen "Mumien" enn denne filmen.

For det fyrste: Mr. Grey er så utruleg kjedeleg at eg trur ikkje det finst makan i heile verda.

For det andre: Det er umogleg å bli så rik av å jobbe så lite. Aldri i livet om nokon som skal vere så vellukka business-mann har tid til å bruke så mykje tid på nett-chatting.

For det tredje: Aldri verda at ingen av dei 15 tidlegare damene han har skrive kontrakt med ikkje ville brote kontrakta og sladra om det som skjer. Aldri! Ikkje at eg kjenner til amerikansk rettsvesen, men den kontrakta er neppe bindande i ein domstol.

For det fjerde: Det finst ikkje ein romanse i verda med så dårleg symbolbruk og med så dårlege dialogar.

Eg kan forresten vere einig i ein ting. Det er at Mr. Grey kan ha stalker-tendensar. Han er heller ingen fyr som er verdt å trakte etter. Og han har openbart issues som gjer at han er heller usympatisk.

Feminisme for meg er ikkje å oppfordre til boikott av ein dustefilm. Feminisme for meg er vel heller at jenter skal ha vett til å unngå kjedelege, platte og idiotiske fyrar som rollefiguren Mr. Grey.

Eg har såpass tiltru til at jenter som ser denne filmen klarer å skille film frå verkelegheit.

Akkurat som eg skjønte at ypperstepresten Imhotep i filmen "Mumien" heller ikkje var ein mann eg burde prøve å finne.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…