Gå til hovedinnhold

Forenkle, sa du? Eg gjev deg utmarksforvaltninga!

I dag har eg vore på høyringsmøte om forenkling av utmarksforvaltninga. Arrangert av Kommunal- og moderniseringsdepartementet (KMD), men i samarbeid med oss i Landbruks- og matdepartementet (LMD) og Klima- og miljødepartementet (KLD).

Har du lyst på eit skikkeleg forenklingsprosjekt du kan jobbe med? Då bør du starte med utmarksforvaltninga. Det blir av enkelte kalla "regimenes slagmark", og i tillegg er det mange lovar og forskrifter som styrer kva som skjer der. Og dei blir styrt av ulike forvaltningsorgan. Nokon vil hevde at det er ute av kontroll, og det er ikkje lett å vite kor ein skal begynne for å forenkle.

Eg tenkjer det er viktig å starte med fakta (når eg er ute og reiser får eg høyre mange historier om håplause folk, lovar, regler og diverse som stopper noko både her og der, men ikkje alle veit kva eller kven det er som stopper eit initiativ).

Vi starta 7.juli med at KMD oppnevnte ei faggruppe som skulle foreslå tiltak for å forenkle utmarksforvaltninga. Dei jobba raskt og kom med sin rapport i desember i fjor. Denne rapporten er no ute på høyring og du kan lese heile her. 

Eg skal ikkje gå detaljert inn på innhaldet i rapporten. Eg trur eg skal konstatere at det blir slått fast at dagens utmarksforvaltning er komplisert, uoversikteleg og at den opplevast utilgjengeleg for brukarane. Samordning mellom ulike organ (og også departementa, er det mange som meiner) er for dårleg. Det vart også anbefalt at vi sett ned eit lovutval som går gjennom heile utmarkslovgjevinga.

Eg konkluderte ikkje i dag (bortsett frå at det opplagt er behov for opprydding). Men eg sa på høyringsmøtet i dag at når eg er ute og reiser i landet er det sjeldan eg møter så mykje engasjement som når det kjem til utmark og utmarksforvaltning. Eg ber alltid folk vere konkrete. Eg vil ikkje ha generelle tilbakemeldingar om at alt er så håplaust. Eg vil vite kva som er håplaust og eg vil vite kva DU meiner som kan gjere dette betre.

No er sjansen til å kome med innspel til kva vi kan gjere med utmarksforvaltninga. Eg veit det er mange som har meiningar om dette, og send dei inn til oss. Dess meir konkrete de kan vere, dess betre. Høyringsdokumenta finn de her og fristen er 28.februar. 


I Kommunal- og moderniseringsdepartementet har dei slike fine plakatar dei rullar opp. Med tekst på. Det har vi ikkje i Landbruks- og matdepartementet, og eg sneik meg difor til å ta eit bilete av meg sjølv og av teksta "Fornye, forenkle, forbetre". Det er jo oss i Landbruksdepartementet, det! 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…