Gå til hovedinnhold

Kastrering av gris

I dag har eg lært litt meir om kastrering av gris. Stortingsgruppene til Høgre og FrP arrangerte i dag seminar om dette temaet med tittelen: "Bør kastrering av svin erstattes av vaksinering?" Dette er eit tema eg har fått innblikk i og kunnskap om dei siste 15 månadane, men no var mange av dei med meiningar om dette samla i same rom.

I korte trekk: Kvart år blir omlag 750 000 hanngris kastrert. Dette for å hindre utvikling av rånelukt på kjøttet (som visstnok nokon kjenner veldig godt - eg har ikkje aning om kva dette er). Stortinget har tidlegare sett seg som målsetting å få slutt på rutinemessig kastrering av gris når det finst eit alternativ til denne metoden.

For ordens skuld: Noreg har i dag krav om bedøving, smertelindring og at veterinær utfører kastreringa.

Det finst ei vaksine som fjernar behovet for kastrering. Den forhindrer utvikling av rånelukt. Det er fleire produsentrar som nyttar seg av vaksinen, men det er i lite omfang. Spørsmålet er då; viss dette er eit fullgodt alternativ, kvifor kan ikkje fleire bruke denne vaksinen? Og er denne vaksinen eigentleg eit fullgodt alternativ?

I november i fjor vart det av Landbruks- og matdepartementet sett ned ei arbeidsgruppe med representantar frå kjøttbransjen som skulle utarbeide ein plan for å redusere omfanget av kirurgisk kastrering. Den rapporten kom i går, og den kan de lese her. 

Bransjen har i dette arbeidet sett seg som mål å auke bruk av vaksinasjon til 10 prosent innan utgangen av året, og dette er ei stor auke samanlikna med 1,3 prosent som det er i dag. Mange meiner sjølvsagt at dette ikkje er nok, og vil ha eit forbod. På den andre siden står dei som meiner vi må løyve oss meir tid, og at vi ikkje har gode nok erfaringar med vaksinen endå.

I dag fekk vi høyre to produsentar som har gått over til å bruke vaksinen legge fram sine erfaringar. Dei har berre gode erfaringar og rapporterar om betre kvalitet på kjøtet og at grisane sjølvsagt har det betre den tida dei lev. Men dei tek også opp enkelte utfordringar knytt til kostnadssida, mellom anna.

Elles på programmet var Veterinærforeningen, Dyrevernalliansen, Norsvin, Animalia og bondeorganisasjonane. Ikkje alle einige om fakta, og ikkje heller heilt enige om kva som er det rette å gjere. Det er i slike rom  ein skal utvikle politikk og finne fram til gode løysingar. Det er ikkje alltid lett, men før ein tek avgjerder med store konsekvensar er det viktig å få innspel frå fleire hald og danne seg eit bilete av konsekvensar av dei vedtak ein gjer i politikken - anten det er i kommunestyrer, fylkesting eller på Stortinget.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…