Gå til hovedinnhold

Ost, ost, ost!

At Noreg er eit fantastisk osteland har verkeleg gått opp for meg etter at eg vart statssekretær i Landbruks- og matdepartementet. Eg har smakt så mange gode ostar. I dag fekk eg smake endå fleire.

I dag har eg vore med Mattilsynet på besøk til Eiker gårdsysteri. Målsettinga var å få lære meir om korleis Mattilsynet jobbar med lokalmat, kva dei gjer på tilsyn, kva for regelverk som skal følgjast og ikkje minst få høyre korleis dette opplevast for produsenten.

Besøket var ein del av førebuingar til at vi snart skal legge fram ei stortingsmelding om vekstraft og gründerskap innanfor landbruksbasert næringsutvikling. Inn i det arbeidet ser vi mellom anna på korleis vi kan jobbe med forenklingar for dei som driv med lokalmat og korleis vi kan fremme meir verdiskaping basert på gardens samla ressursar på små og store bruk over heile landet.

Eiker gårdsysteri ligg i Hokksund i Buskerud. Dei har mjølkeproduksjon i samdrift og produserer osten av si eiga mjølk.  Dei starta som så mange andre frå ingenting. Lærte seg ystekunsten, lagde produksjonslokale og starta i det små. Etter kvart har dei auka produksjonen og fått fleire tilsette og auka kompetansen sin.

I dag produserer dei fleire type ostar. Vi fekk i dag lære om ysteprosessen, risikofaktorar og korleis dei som jobbar i produksjonen sørgjer for at maten blir både trygg og god.

Lagring er ein viktig del av osteproduksjonen. Her ser de kanskje den mest kjende osten Holtefjell som ligg lagra. Dette er ein raudkittost, og dess lenger han ligg lagra dess raudare, kraftigare og mindre blir han. Den mest vellagra heiter Holtefjell XO, og smakar fantastisk godt! 



Her kunne eg budd. Kan innrømme eg kunne tenkje meg å bli vellagra i lag med all den osten her.

Lokalmatmarknaden er i enorm vekst, og då er det også viktig at ein er sikker på at produkta ein får kjøpt er trygge og har høg kvalitet. Det er produsentane som har ansvar for at maten er trygg, men Mattilsynet har ei viktig oppgåve med tanke på rettleiing og tilsyn. Og på begge desse områda blir det jobba bra og vi har heile tida ei målsetting om at det skal bli endå betre.

Har du innspel til forenklingar eller til endringar som kan gjere lokalmatproduksjonen endå betre? Korleis skal vi sørgje for meir verdiskaping og at produsentane kan bli endå dyktigare? Kom med dei! Vi ønskjer meir mat, betre mat og meir mangfald, og blir alltid glad for konkrete innspel for å nå dette målet. Vi fekk nokon i dag, men treng alltid fleire.

Nei - eg er ikkje i Landbruks- og matdepartementet for å ete ost. Eg ser på det som ein heldig bieffekt av jobben min når eg får slike lunsjar. Dette er kortreist, det er lokalt, det er godt. Det er OST!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…