Gå til hovedinnhold

Dette er vel ikkje Noreg, vel?

Eg har vore på Svalbard. Eg veit det ikkje er spesielt originalt det eg no skal si, men altså; fy søren så vakkert det er der. Kaldt ja, men utruleg vakkert. Du føler liksom at du er i ein heilt annan del av verda (og det er ein jo på ein måte sidan det er langt dit) og du føler du aldri har opplevd noko meir eksotisk enn dette. Eg er svært begeistra. Ord strekk ikkje til. Så her skal de heller få bilete.

Utsikt frå Sysselmannen sitt kontor. Før vi eigentleg har sett noko særleg, er eg heilt seld. PS: Dette var også fyrste møte med den særeigne svalbardske tradisjonen; ta av deg skoa uansett kor du skal inn hen. Hjå Sysselmannen. På restaurant. På hotell. Av med sko, på med tøflar. Bortsett frå på butikken; der kan du halde skoa på. 


Målsettinga med turen var å markere sjuårsdagen til dette viktige lageret; Svalbard globale frøhvelv. Her er store delar av verdas plantemangfald lagra. Back up-lager kallar vi det. Her er det kopiar av frø lagra i genbankar rundt omkring i verda. Vi kan kanskje få bruk for det som ligg her ein dag - forhåpentligvis ikkje. Men det å ha kopiar av verdas plantemangfald er viktig. For den globale mattryggleiken. For menneskeheita.


Ikkje berre markerer vi sjuårsdagen til frøhvelvet. Det skal også leggast inn frø. Her er statsrådane for landbruk frå Danmark, Noreg og Sverige. Kvar med si kasse skogsfrø. Som skal på plass i hvelvet. Lagrast i minus 18 grader. 


Eg er også her altså! Eg fekk ikkje ta med meg kasse (like greit - ho var visst tung). Men eg også får vere med inn. Bak denne døra skjular skattane seg. 


Her ser de mange hundre tusen frø lagra. 


Og kva finn vi? Frø frå Nord-Korea!


Dette er ikkje frølager. Dette er utsikt frå Longyearbreen. Treng ingen vidare kommentar, trur eg. Fint er det. Eg skal tilbake ein gong. Heilt sikkert.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…