Gå til hovedinnhold

Frå Cava runners til Labil

Dei som tidlegare har lese på bloggen min, vil ha fått med seg at eg har hatt ei karriere som halvmaratonløpar. Eller det vil si; eg sprang to halvmaraton før eg vart politikar att. Å bli statssekretær er ikkje å anbefale viss du skal bli i betre form. Å vere lærar er mykje betre slik sett (no vil vel sikkert nokon påstå alt har med innstilling å gjere).

Sist eg sprang halvmaraton var i Jølster i juli 2013.

Då såg eg slik ut:

(Sporty og sprek jente i slik eit vakkert landbrukslandskap. Det er jo dit eg vil tilbake!)


No ser eg meir slik ut:

Sur, og oppblåst (for ordens skuld er bilete tatt etter tanntrekking, men det skildrar litt kva for form eg føler meg i).

Litt av suksessfaktoren bak Jølster-maraton var sporty kollegaer og vener. Dei pressa meg og det heile vart ei slags artig greie sidan vi sprang under namnet "cava runners". Vi skulle bli spreke, og vi skulle drikke cava! Sjå berre her kor lukkeleg eg var etter halvmaraton i Jølster:

Jada - har ein løpt i over 20 km kan ein kompensere med nokre sigarettar. Dei er forresten nesten heilt borte no! Men det er ikkje cavaen!

I Landbruks- og matdepartementet er folk superspreke. Ein årleg tradisjon blant fleire av dei tilsette er sentrumsløpet. Det er 10 km. No er førebuingane i gang. Eg var med i fjor - under føresetnad at det vart cava etterpå. Og cava etterpå er no også blitt ein tradisjon her i Landbruks- og matdepartementet - for vi gjentek suksessen i år! 

Det som ikkje var ein suksess i fjor, var sjølve springeinnsatsen min. Det er noko av det jævligste eg har vore med på. Eg var slett ikkje i form til å springe 10 km, og det var berre vondt. Javisst; eg innser jo at eg aldri blir ein løpar, men at eg skulle vere i så dårleg form hadde eg ikkje trudd (eg skuldar det litt på at eg ikkje har lærarkollegaer som masar på å bli med opp eit par tusen trappetrinn i Høyanger etter arbeidsdagens slutt). 

Eg har tenkt med skrekk og gru på korleis dette skal gå i år. Eg er, om mogleg, i endå dårlegare form no. Tre månader med ryggproblem og etterfølgjande latskap vart avløyst av to månader med smertemareritt i kjeven etter tanntrekking. Kombinasjonen av dette har vore ei Hanne som har vore i tidvis dårleg humør og ikkje "Jølster Maraton-blid".

No skal eg dit att. Eg skal henge opp bilete av meg i Jølster. Eg skal sjå på det kvar gong eg har lyst på sjokolade eller vurderer sofaen. Eg skal bli sprek og blid att. 

Eg såg i dag at det er mogleg å springe 5 km under Sentrumsløpet. Det redda meg. Eg har ikkje sjans til å klare ei mil om ein månad. 5 km skal eg klare. Målet er å springe i fem km og klare det på ikkje altfor mange minutt over 30. Det må gå. Og kanskje, men berre kanskje, spring eg halvmaraton heime på Beitostølen 30.mai. 

No har eg brukt ein halvtime på eit blogginnlegg. No skal eg heim for å kome over den verste mila; dørstokkmila. Følg med - eg held dykk oppdatert fram til 25.april!



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…