Gå til hovedinnhold

Dyrepoliti - endeleg!

I dag er ein merkedag for alle oss som er opptekne av at dyr skal ha det bra. I dag lanserer vi eit pilotprosjekt med dyrepoliti i Sør-Trøndelag. 

Framstegspartiet har i mange år kjempa for dyra våre, og har programfesta at vi ønskjer eit dyrepoliti. I dag går startskotet.

Sør-Trøndelag politidistrikt oppretter ei eiga dyrekrimgruppe som har ansvar for saker som gjeld dyrevelferd, og Mattilsynet oppretter eit krimteam som har ansvar for samarbeid med politiet i desse sakene.  Dyrepolitiprosjektet er eit prøveprosjekt som vil vare i tre år og vil bli evaluert undervegs.

Ei formell samarbeidsavtale vil i tillegg sikre betre samarbeid, at arbeidet blir prioritert og at Mattilsynet og Politiet møtast jamnleg.

Vi er mange som er opptekne av at dyr skal ha det bra. Eg trur det er fleire enn meg som blir sinte og fortvila når vi høyrer om vald mot dyr. Sinte fordi ein blir forbanna over at folk kan vere så slemme, og fortvila fordi dyr ikkje har moglegheit til å forsvare seg. Dei er avhengige av at vi menneska faktisk vil dei godt.

Alle er dessverre ikkje snille mot dyr. Det eg er oppteken av, er at vold mot dyr må straffast, og dyrekriminalitet må bli etterforska.

I dette forsøket vil vi få styrka kompetansen på dyrekriminalitet både hjå politi og Mattilsynet. Vi får styrka etterforskingskompetansen hjå politiet på slike saker, og det betyr at fleire kan bli straffa for kriminalitet mot dyr. Det er viktig at vold mot dyr blir etterforska fordi dyr har ein eigenverdi. Å ta desse sakene på alvor vil også ha ein allmennpreventiv effekt.

 Vald mot dyr heng også ofte saman med vold mot menneske. Når vi får auka merksemd på dyrekriminalitet kan det føre til at vi også oppdagar vald i nære relasjonar. Dette er også viktig å ha med seg i diskusjonen. Det å styrke arbeidet retta mot dyrekrim kan altså styrke arbeidet mot vald mot menneske også. 

Håpet er at vi skal sjå auka merksemd knytt til slike saker, at folk ser det blir tatt på alvor og melder frå ved brot på lovverket og at dei som utøver vold mot dyr skal bli straffa. 



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…