Gå til hovedinnhold

Tre + tare = bioøkonomi

I løpet av året skal regjeringa lage ein bioøkonomistrategi. Det er mellom anna for å synleggjere kva for potensiale som ligg i biomassen vår. Å bruke biomasse kan vere ein måte å auke verdiskapinga i Noreg på ein bærekraftig måte. Det som er økonomisk smart, er også klimasmart. Er det ikkje fantastisk?

Det er skogen som er vårt ansvar i Landbruks- og matdepartementet. Og skogen er vi glad i! men i førre veke traff denne innlandskrabba også på tang og tare.

På torsdag i førre veke var eg "Kystskogkonferansen" i Stjørdal der kystfylka la fram kystskogbruksmeldinga. Eg blir alltid imponert over optimismen som er i skognæringa, og eg reiste vidare frå Nord-trøndelag med smil om munnen. De kan vente dykk ein lengre kronikk om skogbruket i nær framtid, så eg skriv lite om skogbruk denne gongen. De får berre eit bilete.

Eg veit eg ser litt rar ut. Eg starta innlegget mitt med å vise korleis eg spelte grantre på Bagn barneskule då vi sette opp musikalen "Den levende skogen". Eg prøvde å vere morosam. Det er ikkje alltid eg er like flink på å vere planlagt morosam, men eg såg det var nokon som smilte litt. 

Etter dette reiste eg vidare til Fosen og til Åfjord. Det var ein lang køyretur, men det var verkeleg verdt det. Etter slik tre-fire timar kom vi fram til ei perle. Eg pratar om Stokkøya. Ein fantastisk plass bygd opp av kreative menneske - midt ute i havgapet. Og så slik nydeleg mat. Lagd av lokale ressursar både frå jord og hav. 

På stranda fann eg dette! Ser de symbolikken? Frå skog til fjord. Bioøkonomi handlar også om tang og tare. I tillegg til skog. Målet med turen til Åfjord var forresten primært møte med fjellstyret - og det skjedde på stranda(!). Det er kanskje ikkje overraskande at også Åfjord påstår dei er Noreg i miniatyr? :)


I likskap med resten av landet er det også optimisme innanfor sauenæringa i Åfjord. Eg traff på denne flotte skapningen som eg vart veldig god ven med. 


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…