Gå til hovedinnhold

Bygda møter FN

Eg er klar for min store internasjonale politikardebut. Eg skal til FN. I skrivande stund er eg på veg over til New York og FN sitt skogforum. Eg veit ikkje heilt kva som møter meg der borte. Eg veit at vi har ein delegasjon borte der som har forhandla i fleire dagar. Målet er å kome fram til ei felles ministererklæring. 

Eg skal delta på det som heiter høgnivådelen, der politikarane då deltek. Der møter ei rekkje statsråder på skogfeltet, og ein del statssekretærar. Eg veit eg skal halde eit innlegg der eg fortel om Noreg sin posisjon, men eg veit endå ikkje kva eg skal seie. Det veit eg meir i kveld. Kva eg seier avheng av kor langt dei er komne der borte og kva eg føler er naudsynt å understreke for norsk side. Vi går gjennom dette når eg er framme seinare i dag. 

For eg som alltid førebur meg godt til oppdrag eg skal ut på, er det krevjande å ikkje kunne førebu seg optimalt. Nettopp for at eg ikkje veit kva eg skal førebu meg på. På flyet no les eg meg opp, men det er tungt stoff. Eg har skrive tidlegare om at det er stammespråk og forkortingar i forskingsverda. Det er ingenting samanlikna med FN. 

I det fyrste avsnittet eg las møtte eg IAF, UNFF og CPF. Seinare på sida møter eg AHEG2, UNFCC og CBD. Vidare møter eg SDG, SFM, FP, UNDP, UNEP og NLBI. Gjett om eg har hatt bruk for leseteknikkar på ferden! Rosa strek over alle ord og skrive kva det betyr i margen. Men du må gjere det ti gonger før det sitt. Men eg er i ferd med å tilegne meg FN sitt stammespråk.

Eg gler meg. Det blir sjølvsagt spanande å erfare korleis internasjonale forhandlingar foregår, og det blir nyttig for meg å vere med på at prosessane skal gå framover. På skogfeltet er det viktig med samarbeid over landegrensene, og det er jo målet med slike møte. Og ja; det krev sjølvsagt tolmod slike prosessar, og det er naudsynt om ein faktisk skal få effekt ut av dei vedtak ein gjer. 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…