Gå til hovedinnhold

Bygda møter FN

Eg er klar for min store internasjonale politikardebut. Eg skal til FN. I skrivande stund er eg på veg over til New York og FN sitt skogforum. Eg veit ikkje heilt kva som møter meg der borte. Eg veit at vi har ein delegasjon borte der som har forhandla i fleire dagar. Målet er å kome fram til ei felles ministererklæring. 

Eg skal delta på det som heiter høgnivådelen, der politikarane då deltek. Der møter ei rekkje statsråder på skogfeltet, og ein del statssekretærar. Eg veit eg skal halde eit innlegg der eg fortel om Noreg sin posisjon, men eg veit endå ikkje kva eg skal seie. Det veit eg meir i kveld. Kva eg seier avheng av kor langt dei er komne der borte og kva eg føler er naudsynt å understreke for norsk side. Vi går gjennom dette når eg er framme seinare i dag. 

For eg som alltid førebur meg godt til oppdrag eg skal ut på, er det krevjande å ikkje kunne førebu seg optimalt. Nettopp for at eg ikkje veit kva eg skal førebu meg på. På flyet no les eg meg opp, men det er tungt stoff. Eg har skrive tidlegare om at det er stammespråk og forkortingar i forskingsverda. Det er ingenting samanlikna med FN. 

I det fyrste avsnittet eg las møtte eg IAF, UNFF og CPF. Seinare på sida møter eg AHEG2, UNFCC og CBD. Vidare møter eg SDG, SFM, FP, UNDP, UNEP og NLBI. Gjett om eg har hatt bruk for leseteknikkar på ferden! Rosa strek over alle ord og skrive kva det betyr i margen. Men du må gjere det ti gonger før det sitt. Men eg er i ferd med å tilegne meg FN sitt stammespråk.

Eg gler meg. Det blir sjølvsagt spanande å erfare korleis internasjonale forhandlingar foregår, og det blir nyttig for meg å vere med på at prosessane skal gå framover. På skogfeltet er det viktig med samarbeid over landegrensene, og det er jo målet med slike møte. Og ja; det krev sjølvsagt tolmod slike prosessar, og det er naudsynt om ein faktisk skal få effekt ut av dei vedtak ein gjer. 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…