Gå til hovedinnhold

Frigjering og veteranar i Finnmark (og litt landbruk også)

Fredag 8.mai fekk eg gleda av å representere regjeringa på arrangement i Kirkenes for å markere frigjeringsdagen og veterandagen.


                      Eg kom opp dit seint torsdagskveld, og då kunne eg sjå sola endå. Utsikt rett mot                                                                            havgapet. Fantastisk.   

Oppe tidleg fredagsmorgon klokka 0600. Sola har vore oppe lenge allereie. Eg blir henta klokka 0715, og brakt ut til Partisanminnesmerket der arrangementet startar. Eg skal halde tale og leggje ned krans.

Her har eg  nettopp halde tala og lagt ned krans frå regjeringa for å markere frigjeringsdagen og for å heidre veteranane våre.

2.verdskrig har sett store spor i Finnmark. Finnmark og Nord-Troms har ein spesiell plass i norsk krigshistorie og var eitt av dei områda i Norge som vart hardast ramma og mest prega av krigen.  Nedbrenning og rasering av hus og heim, øydelagte veger og sprengte bruer. Folket her vart satt på store prøvelser. Fylket hadde ei viktig strategisk rolle for det tyske forsvaret i krigen i nordområda.  Samtidig som hus og heim vart nedbrent og øydelagt, vart store deler av folket tvangsevakuert. Nesten ein 1/3 av folket greide å gøyme seg bort og unngikk å bli flytta. Det var i Finnmark at frigjeringa av Norge begynte.  25. oktober 1944 rykka dei fremste sovjetiske avdelingar inn i Kirkenes og frigjorde dei fyrste delane av Norge. Dei kom til eit rasert fylke, men til eit folk som hadde halde motet gjennom dei lange krigsåra. Lokalbefolkningen som hadde halde ut og dei evakuerte som kom heim, kunne no ta fatt på attreisinga, på å skape eit nytt og betre Norge. For mange var det å starte heilt på nytt. Det var primitive bustader og lite å hjelpe seg med den fyrste tida, men dei viste eit mot, ein oppfinnsomheit og eit samhald som gav attreisinga kraft.                                                                                                                                                                                                 
Det er mykje som imponerer med Finnmark. Både det som skjedde under 2.verdskrig og det som skjer i samtida. Det som er spesielt i Kirkenes er det nære forholdet dei har til Russland. Skilt står både på russisk og norsk, og under arrangementet i Kirkenes sentrum seinare på dagen vart alle taler framført med tolk til anten russisk eller norsk. Alle skal forstå.

Etter markeringa av frigjeringsdagen og veterandagen hadde eg endå mange timar til flyet gjekk. Då vart eg tatt hand om av ordføraren i kommunen. Senterpartiordførar, men i politisk samarbeid med Høgre og FrP. Det er spanande! :)

                          Fekk sett gruvedrift på nært hald.                              

                        
                                Middag med lokale politikarar og også representantar frå bondenæringa. Her har eg tatt eit reint politikarbilete. I lag med ordførar og samarbeidspartia Høgre og FrP. God stemning!

Takk til alle eg møtte i Finnmark for eit veldig hyggeleg besøk. Det gjer ingenting at eg ikkje er heime før midnatt fredag når det vart så hyggeleg. Og ja; eg kjem garantert tilbake!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…