Gå til hovedinnhold

New York - utan shopping

Det er noko deprimerande med endeleg (endeleg!) å vere i byen eg alltid har drømt om å reise til, utan å få gått i Sex and the city-jentene sine fotspor. Utan å utforske Times square, utan å sjå frihetsgudinna, utan å shoppe og utan å gå tur i Central Park (eller prøvd å spore opp Central perk).

Det opplevde eg i førre veke då eg var på turbotur til New York for å delta på høgnivåmøte under FNs skogforum. Eg reiste tysdagsmorgon, og etter store forseinkingar var eg framme i New York tidleg tysdagskveld. Eg reiste att torsdagsettermiddag og var altså tilbake i Noreg fredagsmorgon.

Tysdagskveld vart brukt på førebu møtedagen onsdag. Gå gjennom innlegget eg skal halde og høyre litt om kva som har skjedd før eg kom. Folk på embetsnivå har nemlig i fleire dagar (og eigentleg lenge før dei kom til NY) jobba med ministererklæring og resolusjon. Det er krevjande saker.

I seng tidleg, og opp endå tidlegare. På treningsrommet klokka fem om morgonen. Det har aldri skjedd før! Får så tak i adgangskort til FN-bygningen og er klar til å gå inn i FN-bygningen.


 
FN-bygningen (i litt dårleg lys)

Adgangskortet mitt!

Kjem så inn i eit møterom, der eg enkelt finn plassen min (Det står Noreg på han). Denne dagen er det altså innlegg frå politikarar frå heile verda som er det som skjer. Det foregår ved at statsrådane får prate fyrst og så kjem statssekretærane, og til slutt då dei land som møter med embetsfolk. Eg er nummer 23 på lista og innlegget blir halde på engelsk frå plassen min. Når ein skal halde eit slikt innlegg har du ferdigskrive manus (livredd for å si noko feil). Kunsten då er å framføre det med passe innleving, passe seriøsitet og korrekt engelsk (tru meg; eg las gjennom det nokre gonger med folk frå Landbruks- og matdepartementet som er stødigare i engelsk enn meg).

Debut i FN. Eg kjem gjennom det. Veldig nervøs før eg sett i gang, men går veldig bra, og eg overlevde.

I løpet av dagen møter eg også Tysklands Landbruksminister og har andre møte i tillegg til å følgje med på andre innlegg. Er også ein tur innom den norske FN-delegasjonen for å høyre meir om kva som er dei viktige sakane dei jobbar med. På kvelden er det mottaking hjå Tyskland, så middag og så rett i seng. Dagen etterpå fortsett møte og så er det lunsj med den svenske statssekretæren der vi får diskutert skog verkeleg grundig. 

Så går turen heimover. Søv to timar på flyet, og landar klokka halv ti norsk tid fredag. Midt i innspurten av jordbruksforhandlingane. Som vi veit, gjekk det bra, så då var det berre å ta helg på Beitostølen og nyte snøen 17.mai. 

PS: Eg fekk handla ein ting. Gåve til Trond. På flyplassen. Han seier det er forbudt å kjøpe gåve frå flyplassen, men eg trur han var nøgd likevel. Og ja, eg har planer om å lokke han til å bli med til NY på ferie. For ja; eg skal tilbake!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…