Gå til hovedinnhold

"Det skal du ha, ditt stygge troll"

Eg tør ikkje bruke ironi på twitter fordi eg veit at folk ALLTID vil misforstå, eller eg kan vere uheldig med ironien min slik at veldig få faktisk forstår at eg var ironisk. Det er vondt å få heile verda mot deg - i alle fall oppleve at ALLE er mot deg. Eg let slike ting gå inn på meg. Eg innrømmer det - eg tykkjer det er vondt å bli behandla stygt og få stygge kommentarar. 

Eg tør ikkje tråkke ut i ting eg veit kan vere vepsebol, og eg burde absolutt vere tøffare i måten eg formulerer meg på. Men eg gjer det ikkje, fordi eg ikkje orkar alle misforståingar, at folk kallar meg dei styggaste ting i kommentarfeltet og at folk absolutt skal tolke ting i verste meining og misforstå med vilje.

Difor er eg full av beundring ovanfor folk som tør å vere fritalande. Som tør å vere politisk ukorrekte. Som tør å lage debatt. Som tør å provosere. Som lar folk bli "støtt". Som tek i mot hets på grunn av meiningane sine. Men som likevel gjer det fordi dei meiner at det nettopp er viktig å diskutere samfunnsmessige utfordringar som elles ikkje ville blitt diskutert om ikkje akkurat dei tok opp den saka!

Eg held på å setje vatnet i halsen då eg såg på Dagsrevyen i går. Min tidlegare fylkestingskollega Sanna Sarromaa måtte forsvare seg mot noko ho hadde skrive i ein intern meiningsutveksling etter eit skulebesøk i Lillehammer. Og nokon i partigruppa hadde funne ut at dette var ein god idé å lekke til NRK. Folk reagerer sterkt, Sarromaa må forsvare seg og så er vi i gang. Folk føler for at dei absolutt må sende ein drittmelding for å uttrykke at dei er ueinige med ho. Folk roper ting etter ho på gata. Og der føler Sarromaa at ho har fått nok. Ho gidd ikkje meir!

Som politikar lærer du at du ikkje skal seie eller skrive noko som ikkje tåler å havne på fyrstesida til VG. Du har kanskje ikkje tenkt at det skal havne der, men tenk deg at ting blir dratt ut av sin samanheng og havnar der. "Tenk alltid det verste om det du seier", lærte eg på kurs. Og vips, der har du ein paranoid politikar! Ein politikar som ikkje tør vere kontroversiell.

Også klagar vi på at politikarane er kjedelege. At alle høyrer ut som dei har gått på same kurs. Glattpolerte biljardkuler, som ein i mitt eige parti formulerte det som. Vi vil ikkje ha det. Men når folk tør å vere fritalande og kontroversielle, straffar vi dei ved å skrive stygge ting, skrike etter dei og bli ufyselege troll. Då kjem det verste i menneska fram. 

Trolla er ikkje dei som har bilete sitt øvst på nettavisene og må stille opp i Dagsrevyen. Dei er usynlege i kommentarfelta og sprekk når sola kjem på dei. 

Det må vere lov å meine at elevar med Down syndrom ikkje høyrer heime i "vanleg undervisning". Det må vere lov å setje spørsmålsteikn ved om elevar med spesielle behov har utbytte av det som skjer i eit "vanleg klasserom". At nokon tør setje spørsmålsteikn ved slike ting gjer dei ikkje til dårlege menneske. Det gjer folk til reflekterande menneske som tør tenkje utanfor boksen. (Og her kan det seiast mykje om måten ein formulerer seg i interne notat til det du reknar med er gode partikolleger av deg - eg skal ikkje gjere det, men den personen som lekka dette notatet har truleg hatt eit ønskje om å ikkje vere noko anna enn ein - unnskyld uttrykket - stor kødd. Gode debattar bør starte med at nokon ønskjer å ta debatten - ikkje at dei ufrivillig må ta debatten i det offentlege). 

Det må også vere lov å vere ueinig i slike ytringar. Og er vi ueinige, seier vi det til den vi er ueinig med. Vi diskuterer. Vi debatterer. Vi skuldar ikkje kvarandre for å vere korkje gale, dumme, troll, politikarhore eller fittetryne. 

Eg vart kjend med Sanna Sarromaa det fyrste året av denne fylkestingsperioden (før eg flytta til Sogn og Fjordane). Vi fekk eit presseoppslag i lag. Vi var dei einaste som stemte i mot å  vere med på ein ny OL-søknad. Etter ei meiningsutveksling der det var vi mot røkla. 

Eg er lei meg for at Sarromaa forsvinn frå politikken. Vi treng klare, tydelige og annleis stemmer. Men eg forstår det. Eg forstår at det er grenser for kor mykje du tåler av hets og motstand. Å vere redd kvar gong du sjekkar facebook, blogg eller meldingsinnboks. Å vere redd for at ungane skal bli mobba på grunn av dei meiningane du har uttrykt. Det er ikkje lett. Det gjer faktisk ganske vondt. Også for oss som er politikarar. 

Vi må bli rausare i Noreg. Og mest raushet bør vi vise ovanfor dei menneska som har andre meiningar enn oss sjølve!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…