Gå til hovedinnhold

"Det skal du ha, ditt stygge troll"

Eg tør ikkje bruke ironi på twitter fordi eg veit at folk ALLTID vil misforstå, eller eg kan vere uheldig med ironien min slik at veldig få faktisk forstår at eg var ironisk. Det er vondt å få heile verda mot deg - i alle fall oppleve at ALLE er mot deg. Eg let slike ting gå inn på meg. Eg innrømmer det - eg tykkjer det er vondt å bli behandla stygt og få stygge kommentarar. 

Eg tør ikkje tråkke ut i ting eg veit kan vere vepsebol, og eg burde absolutt vere tøffare i måten eg formulerer meg på. Men eg gjer det ikkje, fordi eg ikkje orkar alle misforståingar, at folk kallar meg dei styggaste ting i kommentarfeltet og at folk absolutt skal tolke ting i verste meining og misforstå med vilje.

Difor er eg full av beundring ovanfor folk som tør å vere fritalande. Som tør å vere politisk ukorrekte. Som tør å lage debatt. Som tør å provosere. Som lar folk bli "støtt". Som tek i mot hets på grunn av meiningane sine. Men som likevel gjer det fordi dei meiner at det nettopp er viktig å diskutere samfunnsmessige utfordringar som elles ikkje ville blitt diskutert om ikkje akkurat dei tok opp den saka!

Eg held på å setje vatnet i halsen då eg såg på Dagsrevyen i går. Min tidlegare fylkestingskollega Sanna Sarromaa måtte forsvare seg mot noko ho hadde skrive i ein intern meiningsutveksling etter eit skulebesøk i Lillehammer. Og nokon i partigruppa hadde funne ut at dette var ein god idé å lekke til NRK. Folk reagerer sterkt, Sarromaa må forsvare seg og så er vi i gang. Folk føler for at dei absolutt må sende ein drittmelding for å uttrykke at dei er ueinige med ho. Folk roper ting etter ho på gata. Og der føler Sarromaa at ho har fått nok. Ho gidd ikkje meir!

Som politikar lærer du at du ikkje skal seie eller skrive noko som ikkje tåler å havne på fyrstesida til VG. Du har kanskje ikkje tenkt at det skal havne der, men tenk deg at ting blir dratt ut av sin samanheng og havnar der. "Tenk alltid det verste om det du seier", lærte eg på kurs. Og vips, der har du ein paranoid politikar! Ein politikar som ikkje tør vere kontroversiell.

Også klagar vi på at politikarane er kjedelege. At alle høyrer ut som dei har gått på same kurs. Glattpolerte biljardkuler, som ein i mitt eige parti formulerte det som. Vi vil ikkje ha det. Men når folk tør å vere fritalande og kontroversielle, straffar vi dei ved å skrive stygge ting, skrike etter dei og bli ufyselege troll. Då kjem det verste i menneska fram. 

Trolla er ikkje dei som har bilete sitt øvst på nettavisene og må stille opp i Dagsrevyen. Dei er usynlege i kommentarfelta og sprekk når sola kjem på dei. 

Det må vere lov å meine at elevar med Down syndrom ikkje høyrer heime i "vanleg undervisning". Det må vere lov å setje spørsmålsteikn ved om elevar med spesielle behov har utbytte av det som skjer i eit "vanleg klasserom". At nokon tør setje spørsmålsteikn ved slike ting gjer dei ikkje til dårlege menneske. Det gjer folk til reflekterande menneske som tør tenkje utanfor boksen. (Og her kan det seiast mykje om måten ein formulerer seg i interne notat til det du reknar med er gode partikolleger av deg - eg skal ikkje gjere det, men den personen som lekka dette notatet har truleg hatt eit ønskje om å ikkje vere noko anna enn ein - unnskyld uttrykket - stor kødd. Gode debattar bør starte med at nokon ønskjer å ta debatten - ikkje at dei ufrivillig må ta debatten i det offentlege). 

Det må også vere lov å vere ueinig i slike ytringar. Og er vi ueinige, seier vi det til den vi er ueinig med. Vi diskuterer. Vi debatterer. Vi skuldar ikkje kvarandre for å vere korkje gale, dumme, troll, politikarhore eller fittetryne. 

Eg vart kjend med Sanna Sarromaa det fyrste året av denne fylkestingsperioden (før eg flytta til Sogn og Fjordane). Vi fekk eit presseoppslag i lag. Vi var dei einaste som stemte i mot å  vere med på ein ny OL-søknad. Etter ei meiningsutveksling der det var vi mot røkla. 

Eg er lei meg for at Sarromaa forsvinn frå politikken. Vi treng klare, tydelige og annleis stemmer. Men eg forstår det. Eg forstår at det er grenser for kor mykje du tåler av hets og motstand. Å vere redd kvar gong du sjekkar facebook, blogg eller meldingsinnboks. Å vere redd for at ungane skal bli mobba på grunn av dei meiningane du har uttrykt. Det er ikkje lett. Det gjer faktisk ganske vondt. Også for oss som er politikarar. 

Vi må bli rausare i Noreg. Og mest raushet bør vi vise ovanfor dei menneska som har andre meiningar enn oss sjølve!

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Too good to go

Denne veka har eg med Sigmund (snart 1 år) på jobb i Oslo. Slik må det nesten bli når eg har vakt, men ikkje barnevakt. Sigmund storkosar seg med å klatre opp trappa til kommunikasjonsavdelinga, mens eg spring etter. I dag fekk eg lese nokre aviser mens Sigmund såg på Pudding-tv.

Poenget er at det er svært lite å få gjort av jobbting før etter Sigmund har lagt seg klokka 18. Difor tenkte eg at eg skulle gjere halvveis jobbrelaterte ting som er mogleg å kombinere med å underhalde ein svært aktiv liten krabat. I dag bestemte eg meg difor for å teste appen "Too good to go". For de som ikkje veit kva dette er, så er det altså ein teneste som formidlar kontakt til bakeri, restauranter og hotell, der du kan få kjøpt overskotsmat til ein billig penge. Anten frå det som er att i bakeriutsalet eller som er att etter hotellfrukosten.

Fyrste tips; ver tidleg på om morgonen. "Pakkene" blir fort utseld (spesielt hjå bakeria), så du bør legge inn bestillinga di tidleg om morgo…

Vurdering av årets finale i Melodi Grand Prix

Seinare enn det brukar, men finalen i årets MGP kom likevel brått på. Fire timar på buss laurdagsformiddag gjev meg likevel tid til å trille terning. Her er poenga frå Hanne-juryen i år.

Aleksander Walmann - Talk to the hand Med fare for å virke som ei gammal sur dame, er dette slik nymotens musikk eg ikkje skjønner meg på. Dette er så flatt og så kjedeleg. Mambojambo er kanskje kult å synge for kidza, men ikkje for meg. 
Terningkast: 2 

Charla K - Stop the music Dette er fint. Faktisk kjempefint dess meir du høyrer på songen. Og det verkar så proft og så gjennomført! I MGP likar eg vanlegvis glitter og mas, men dette må då vere kveldens favoritt?
Terningkast: 5 
Alejandro Fuentes - Tengo Otra Eg digger jo latino og denne songen er ein sang som hadde vore på spelelista mi når eg jogger, men utan at eg ville gjeve songen så mykje oppmerksemd. Det er halvpent, men ikkje så mykje meir enn det. 
Terningkast: 3
Ida Maria - Scandilove Hurra! Endeleg ein song som får meg i godt humør. Ved fy…