Gå til hovedinnhold

Verdas vakraste fjelleventyr

Det er på Beitostølen det skjer. Og i helga var det altså klart for vårens vakraste happening. Vi pratar om fjelleventyret, Det norske fjellmaraton. 

Sjå for deg Valdresflye i strålande sol. Sjå for deg tre meter høge brøytekantar. Maratonløparar i shorts. Som smiler. Vakker natur. Den vakraste i landet. Valdres på sitt beste. 

Slik vart det ikkje i år. Fredagskveld vart det altså klart at løypene måtte endrast. I staden for at løparar blir bussa 42 eller 21 km vekk frå Beitostølen for så å springe tilbake, måtte dei no starte på Beitostølen, springe oppover i ti kilometer og så snu. Ikkje like vakkert kanskje, men det vart spesielt. Veldig spesielt. 

For meg vart det med denne avgjerda totalt uaktuelt å springe meir enn Miniton. Eg vart då bussa sju kilometer vekk frå Beitostølen laurdagsformiddag. Akkurat nok til å finne snø og uvær. Så værsågod, stå der og vent slik ein times tid til du skal få lov til å springe heim. 


Det snøga sidelengs og det kjentes som nåler i fjeset. Eg måtte stå med ryggen til vinden for å overleve. Følte meg som eit villmarksmenneske. Eventuelt som ein tulling som betaler fire hundre kroner for dette, når eg kan springe gratis i sol på eit kva som helst anna tidspunkt. 

Men det er verdt prisen å få lov til å starte. Få kome i gang. Det går som ein leik. Må riktignok nesten spy den siste kilometeren, men alt er betre enn å stå ved Båtskaret og vente på start. 

Og jamen så glad eg er når kjem i mål. Og så godt det smakar med cava! Og så stolt over meg sjølv etter å ha sprunge sju kilometer i nedoverbakke. For meg vart det verdas flottaste fjelleventyr. I mål!

Veldig blid jente i mål. Varm og god, og klar for cava! 
 

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…