Gå til hovedinnhold

Fleire smakar av Valdres

For kort tid tilbake la Høgre-FrP-regjeringa fram ei stortingsmelding som trekk fram alle dei moglegheitene som finst på små og store gardsbruk i heile landet vårt. Vi ønskjer å løfte fram heltane innanfor landbruksbasert næringsutvikling, nemlig enkeltmennesket som endrar verda. Over heile landet vårt finst det menneske som har klart å kombinere ressursar og kunnskap på heilt nye måtar, og som har skapt noko heilt unikt. Mange av dei finst i Valdres.  Dei er mine heltar.

Småskala osteproduksjon, stølsturisme, stølsmjølk frå Valdres, Fjellgris, Rakfisk frå Valdres, øl frå Valdres og kurv frå Valdres. Dette er nokre av dei produkta landbruket har å by på i regionen eg bur i. I tillegg har vi oppegåande reiselivsverksemder, mykje kultur å by på og eit merkenamn som slår andre regionar langt ned i støvlane.

Det er ikkje størrelsen det kjem an på. Det finst gardsbruk i Noreg som er små, men som klarar å skape mange arbeidsplassar ut av dei ressursane som finst der. Det handlar om å sjå moglegheitene til auka verdiskaping på eigen gard. Det handlar om å kombinere kjende eller ukjende ressursar på nye måtar. Det handlar om å putte kunnskap, kompetanse og kreativitet inn i produkta. Det handlar om å tenkje nytt og utanfor boksen.

Folk etterspør i større og større grad det unike, det stadeigne og det spesielle. Lokalmatmarknaden er i enorm vekst, vi ser at andelslandbruk er blitt særs populært  og det finst ikkje grenser for kva for moglegheiter som finst viss ein kombinerer reiseliv og landbruk. Tida ligg til rette for å auke verdiskapinga med grunnlag i ein gard sine ressursar. Vi ønskjer meir vekst og verdiskaping i fjell, ved fjord, ved by, i daler og på flatbygdene.

Vi ser altså ein trend i samfunnet som ein region som Valdres har alle moglegheiter til å utnytte. Min påstand er at ingen region i heile Noreg har betre føresetnader for å lukkast innanfor matproduksjon enn Valdres.

Det er ein grunn til at Tine satsar stort på stølsmjølk frå Valdres. Dette er jo fordi dei ser moglegheita til å tene pengar på det. Valdres gir assosiasjonar til sæter, til fjell, til budeier, til det reine enkle og kortreiste. Dette er verdiar vi som bur her må bruke i marknadsføringa av regionen.

Det er ikkje talet på statlege arbeidsplassar som kjem til å sørgje for Valdres si utvikling framover. Det er lokale gründerar som ønskjer å få til noko, og som evnar å sjå moglegheitene til å få til noko. Gjerne i lag med offentlege mynde. Men vi kan ikkje setje oss ned på baken og vente på at veksten skal kome til oss av seg sjølv. Veksten må vi skape sjølve.   

Landbruksnæringa er ikkje ei solnedgangsnæring – det er ei næring som har alle moglegheiter til å bli ei vinnarnæring. Regjeringa sett seg som mål at samla omsetnad av lokalmat og -drikke skal vekse frå 3,5 mrd. i dag til 10 mrd. i 2025. Vi ønskjer å auke moglegheita for at lokalmatprodukt skal kome ut i marknaden, og vi ønskjer å gjennomføre forenklingstiltak for gründerane. I stortingsmeldinga er hovudbodskapen at det må bli lettare å skape vekst.

Vi skal seie ja til utvikling, og ja til heltane våre. Vi skal ha mindre byråkrati og færre reglar som set grenser for utvikling. Vi skal satse på innlandsfiskeoppdrett, vi skal få til betre skilting til reiselivs- og matbedriftene og vi skal stimulere til bruk av utmarksressursane. Det må bli slutt på at politikarar ser det som si viktigaste oppgåve å stikke kjeppar i hjula på dei som ønskjer å få til noko, gjennom stadig fleire lover og reguleringar.


Når eg er på ferie i andre land, kjøper eg med meg mat og vin heim. Når eg er heime på Beitostølen i helgene kjøper eg lokalprodusert ost frå Valdres. Stadig fleire menneske kjem til å ønskje ein smak av Valdres – anten det er prat om mat, drikke eller opplevingar. Ingen region i heile Noreg har så mykje å by på og så stort potensiale til å skape meir av dette enn regionen vi bur i. I Valdres finst det mange uoppdaga smakar. Det er opp til oss som bur her å finne dei og tene pengar på dei.   

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…