Gå til hovedinnhold

Fyrst honning, så ost!

Ny arbeidsveke er i gang i Landbruks- og matdepartementet. Heile fire veker att til ferie, men eg har det heilt utmerket på jobb om dagen. Hjernen er mottakeleg for lærdom og eg er i overraskande godt humør. Kanskje fordi det ikkje er sol i dag? Det er mykje hyggelegare å vere på jobb når det er gråvêr ute.

I dag har eg hatt møte med Sabima om situasjonen til villbiene. Det blir færre bier og humler ute i naturen vår, og desse pollinatorane er sjølvsagt viktige for både landbruksnæringa og for naturmangfaldet elles. Talet på bier har gått nedover i mange år, og årsaken skal mellom anna vere at landskapa dei lev i forsvinn og kulturlandskapet blir endra. Det er ei problemstilling som vi sjølvsagt tek på største alvor, men som det dessverre ikkje finn nokon "quick fix" på (som så mykje anna). Nokon vil hevde vi treng fleire pengar til både ditt og datt. Eg vil hevde det verste vi gjer er å kaste pengar etter noko vi ønskjer å løyse, utan at vi er så sikre som mogleg på kva som er det viktigaste for å løyse problemet.

Det som er sikkert er at det er ei aukande interesse knytt til pollinatorar. Både ville og tamme.

På torsdag skal eg besøkje ein gjeng tambier. Norges birøkterlag har invitert meg på besøk til både ein bigård og til honningsentralen. Det gler eg meg til! Det er stor og aukande interesse for birøkting, og eg gler meg til å bli betre kjend med denne næringa. Og med biene (som eg skal innrømme eg fryktar litt i stor flokk, men satsar på det skal gå fint). Lover bilete og blogginnlegg!

Invitasjonen frå Norges birøkterlag er eit direkte resultat av at eg inviterte meg ut på besøk gjennom denne bloggen her. Det funker å vere offensiv! Eg har også fått invitasjon frå Valdresmeieriet.

Fyrst honning, så ost! Funker i kombinasjon og kvar for seg.

Eg har framleis tid til bli kjend med meir av alt det flotte som skjer i landet vårt på landbruks- og matfeltet, så invitasjonar er framleis velkomne!


Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…

Mammakroppen og meg

Det er ganske menneskeleg å ha lyst på det ein ikkje kan få. Til dømes cava i graviditet eller ein skikkeleg fest når bebien er ein månad gamal og du er lenka til han. Eller kanskje sydentur når kjærasten nektar plent å bli med. Og i mitt tilfelle akkurat no; ein joggetur.

Altså; eg har aldri likt spesielt godt å jogge. Men eg gjorde det ein periode i livet mitt fordi eg oppdaga eg fekk overskot av det og fordi det gjorde godt for kroppen min.

Meg for tre år og 10 kilo sidan. Dette var sommaren eg traff Trond og han forelska seg i meg. Eg skal tilbake dit. Innan eitt år. 

Etter fødsel får ein ikkje lov til å jogge (ikkje anbefalt før etter tre månader). Altså får eg automatisk lyst til å jogge. No har eg allereie begynt å dagdrømme om deltaking i sentrumsløp og fjellmaraton til neste år. Og eg skal springe fort! Raskare enn eg nokon gong har gjort. Sjølvsagt! (og jada; eg drømmer også om kor godt det skal bli med cava etter løpet)

Men det er berre å innrømme det; eg er ein pudding. Ein…