Gå til hovedinnhold

Traktoropplæring pågår!

Eg får ofte spørsmål om eg kjem frå gard eller om eg har tilknyting til gard. Det er tydeligvis blant enkelte sett på som ein nødvendig eigenskap for å vere politikar i Landbruks- og matdepartementet. Eg skal ikkje gå inn på kva eg meiner om den haldninga, men eg bruker å svare: "Nei, men eg et veldig mykje mat". Eller "bestemor mi, som eg heiter opp etter, var deltidssauebonde og senterpartist" (og det må vel bety at eg har det i meg og er kvalifisert?).

Kjærasten min (eller min "betre halvdel", som mange seier, noko som vel betyr "ein del av meg"?) derimot, han er gardsgut. Han kjem fra gard, og sjølv om russenamnet hans visstnok var "Guffen" meiner eg at han er utruleg handy og kan masse gardsting som eg ikkje kan. Det er han eg spør viss det er nokon ting eg lurer på om praktisk gardsdrift og som eg ikkje tør spørje andre om.

I helga køyrte vi traktor saman for fyrste gong. Riktignok skulle ikkje traktoren brukast til gardsarbeid (men det lukta fjøs i han), men til festivalarbeid under Trollrock. Traktoren måtte likevel køyrast frå Fagernes til Beitostølen, og eg fekk sitte på.

Obligatorisk traktorselfie! Finst ikkje noko meir romantisk enn traktortur. Trond ikkje like overbevist.

Det er vakkert i Valdres. Det er det ingen tvil om. Sjølv om det rista godt i traktoren og eg opplevde ein heilt vill forbikøyring (folk er gærne og i alle fall tydeligvis viss dei skal passere ein traktor. Folk MÅ tydeligvis forbi MED EIN GONG!!)

Og når vi kom fram, tok Trond sjansen på å lære meg opp i traktorkøyring. Eg som hatar alt som går på hjul, og som overraska køyrelæraren min då eg faktisk klarte oppkøyringa på bil, prøvde faktisk å køyre traktor. Når eg og Trond ein gong blir småbrukarar, kjem nok han til å ta seg av traktorkøyringa, men eg er oppteken av at også eg må klare slikt. Som den feministen eg er.

Skal ikkje så mykje til for å gjere meg blid. Ting eg ikkje meistrar, på ein god dag, får fram latteren. 

Riktignok fekk eg berre lov til å køyre på lågaste hastighet og berre i nokre meter (festivalgründaren har det travelt ei veke før verdas kulaste festival skal i gang). Men eg køyrte. Og gud så moro eg hadde det!

Eg skal lære meg å køyre traktor. Trond skal få lære meg det. Han påstår eg ikkje er så flink til å ta i mot råd og at eg er ein vanskeleg elev. Men akkurat når det gjeld køyretøy ser eg mine grenser.

Til våren håper eg vi skal på birøkterkurs. Også må vi finne oss eit småbruk. Så er vi i gang, tenkjer eg. Så satsar vi på at Valdres om ikkje lenge får to nye småbrukarar, som garantert kjem til å ha det moro på jobb! I alle fall når vi køyrer traktor.



Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Korleis få trent når du er åleine med ein 1-åring heile dagen?

Dei siste månadene har trening vore min ultimate form for åleinetid og måte å hente overskot på. Anten det har vore i form av å springe ut ein kort tur, gjere nokre øvingar med kettlebell'n på gardsplassen eller stikke på treningsrommet i Heggenes. I Oslo har eg meldt meg inn hjå Sats Elixia, og eg har funne ut at eg verkeleg elskar å vere med på gruppetrening (som eg ikkje skjønner kvifor eg ikkje gjorde før når eg hadde masse tid?), og for ikkje å prate om dampbad eller badstue etterpå. Eller ein laaang dusj!


Den veka her er eg imidlertid åleine med Sigmund i Oslo for å ha vakt på jobben. Sidan eg blir sur og lei om eg ikkje får trent og får den åleinetida, var min store bekymring for korleis dette skulle gå denne veka. Korleis får dei som har eineomsorg for ungar eigentleg trent?


Eg har barnepass inkludert i Sats-medlemskapet mitt, men eg har ikkje hatt hjarte til å plassere han der den veka her, sidan eg har vore oppteken av at dette også skal bli "Hanne og Sigmund sin dr…

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…