Gå til hovedinnhold

Strålande ferie, men no er den harde kvardag tilbake

Måndag kom som eit brak. Etter to veker i fullstendig dvale (altså ferie) var den harde kvardagen tilbake. Og her er jamen valkampen i full gong, og kalenderen min var meir full enn eg trudde dei neste to vekene. Her blir det tur både til Moss, Svalbard, Ås og Nord-Trøndelag.

I morgon er det klart for Vansjøkonferanse i Moss - og eg brukt dagen i dag til å lære meg historia til vassforvaltninga der, og kva dei har fått til så langt. I innlegget mitt i morgon skal eg reflektere om miljø- og landbruksomsyn er på kollisjonskurs. Eg skal ikkje røpe konklusjonen min, men eg kan vel konstatere at vi finn større kollisjonar mellom landbruk og miljø enn på vatnforvaltninga her i dette landet.

I neste veke skal eg halde innlegg på jordvernseminar før turen går til Svalbard der vi skal leggje inn potetfrø i frøhvelvet, og har med gjestar frå andre land. Etter det går turen til Nord-Trøndelag for å plante eit tre, og etter det har eg ikkje kontroll lenger.

Ferie er godt. Eg elskar ferie. Eg elskar å kople av. Denne ferien fekk eg lese mykje bøker eg lenge har tenkt til eg skulle lese (To Kill a Mockingbird  og Øst for Eden + Mi briljante veninne. Alle tre heilt nydelege!). Eg gler meg allereie til neste gong.

Det er også fint å vere attende på jobb. Og etter to dagar der effektiviteten og konsentrasjonen var søkk borte klokka 15, er eg no førebudd til lengre dagar og valkamp.

(Eg har starta ferien med å sjå på alt som finst av valsendingar også, og føler meg interessert i det som ikkje har med landbrukspolitikk å gjere. Ikkje verst, og faktisk ganske oppmuntrande).


Under nokre bilete frå flotte feriedagar (gler meg allereie til neste sommar). 


Obligatorisk busstur i London og ein "Big Benfie" frå busstaket høyrer med. 



Madame Tussaud!



Endeleg Syden! Eg elska det - Trond ikkje så mykje. 



Fekk surra oss ut av resorten og fekk reist på rundtur for å kjøpe honning og olivenolje.

Kommentarer

Populære innlegg fra denne bloggen

Min onde bebi og meg

Etter å ha lese diverse babynettstader og mammanettstader dagleg dei siste månadene, har eg lært veldig mykje om kva andre mødre har som utfordringar.

Eg har slik skjønt at eit vanleg spørsmål nybakte mødre får, er dette: "Er han snill då?". Eg har også lese meg til at dette er eit spørsmål som provoserer mange, sidan det faktisk er vanskeleg å definere om ein bitteliten bebi er snill eller slem.

Difor burde eg vore førebudd då eg sjølv fekk dette spørsmålet. Det var eg imidlertid ikkje. Spørsmålet kom overraskande, og eg burde ha lagd meg nokre artige svar eg kunne brukt og som kunne stoppa kjeften på grand-tantene (det er alltid tanter!) slik at dei spurte litt lurare neste gong dei lurer på noko om bebien.

Det klarte eg ikkje, og eg endte (som vanleg) opp med å svare noko dust. 
Grand-tante: Er han snill då?
Hanne: "Det er vel litt vanskeleg å definere om ein bebi er snill eller slem allereie no"
Grand-tante: Eg meiner, skrik han mykje?
Hanne: Han skrik når han er sv…

Mammaen din er så glad i deg!

Plutseleg er eg blitt eitt av desse irriterande menneska som omtaler meg sjølv i tredjeperson. Det skjer sjølvsagt berre i samtale med vesle bebien min, men sidan det stort sett er berre han eg pratar med om dagen, skjer dette heller ofte.

- Mammaen din skal berre ein liten tur på do, skjønner du
Slik startar dagen når eg må forlate Sigmund åleine i senga vaken og nesten på gråten om morgonen. Eg må fortelje han at eg snart kjem tilbake for å hente han, men at blæra til mammaen hans ikkje er som før og at eg difor må på do.
- Du skjønner, Sigmund, at mammaen din er ikkje så flink til å gjere knipeøvingar

Vi går inn til stellebordet, og der fortsett det: "No skal mammaen din berre finne fram ei bleie, skjønner du. Mammaen din er så glad i deg. Du er sååååå søt".

I løpet av ein dag har eg tatt meg sjølv i å si dette:
- Mammaen din er så glad i deg (dette seier eg ofte)
- Mammaen din elskar deg
- Mammaen din må berre ta på deg lue, skjønner du - fordi det står i Mammabøkene at små bebi…

No har det rabla - livet i permisjon, del 7

"Eg trur det er på tide at du får litt meir fødekjensle, og litt mindre feriekjensle" sa Trond til meg då han kom att frå jobb i går. Eg satt i stolen. På akkurat same plass eg satt då han reiste.

Altså. Slik seier du berre ikkje. Eg vart djupt fortvila og kasta ein serviett på han. "Trur du eg tykkjer det er så jævla moro å vere gravid?" skreik eg, med augo som Cruella de Vil. "Litt humor må du vel tåle", meinte Trond. 
Eg må berre seie at eg er svært lite mottakeleg for humor, gode råd, andre sine fødehistorier og alt mogleg anna av bullshit ala: "Det er heilt vanleg å gå over tida" eller "Eva gjekk ti dagar over. Ungen hennar vart seks kilo". Faktisk er det i ferd med å rable fullstendig for meg, så folk bør vere svært forsiktige i nærleiken av meg.

Fem dagar sidan termin. Eg trudde eg klarte meg bra. I går forstod eg at eg absolutt ikkje klarer meg bra.

I går kveld skulle eg fortelje Trond ei morosam historie om då eg hadde lagd me…